Annihilation (2018) – Κριτική Ταινίας

Το ‘Annihilation’ είναι η δεύτερη σκηνοθετική απόπειρα του Alex Garland μετά το πολύ επιτυχημένο ‘Ex Machina’ του 2014. Εδώ όμως ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος δεν μένει σε μια μικρή ιστορία γυρισμένη σε ένα σπίτι, αλλά δοκιμάζει τις δυνάμεις του σε κάτι πολύ μεγαλύτερο και πολύ πιο επιβλητικό. Το στοιχείο του sci-fi παραμένει ίδιο, όμως σε ένα πολύ διαφορετικό concept.

Η Lena (Natalie Portman) είναι μια βιολόγος που προσπαθεί να ξεπεράσει τον πρόσφατο χαμό του συζύγου της Kane (Oscar Isaac), ο οποίος θεωρείτε νεκρός μετά την αποστολή του στο Shimmer: ένα παράξενο (και ανεξήγητου προέλευσης) λαμπερό τοίχος που εξαπλώνεται σιωπηλά. Διάφοροι επιστήμονες προσπαθούν να το μελετήσουν, κι έτσι η Lena μαζί με άλλες τέσσερις γυναίκες αναλαμβάνουν την αποστολή στο να μπουν μέσα στην παράξενη λάμψη, από την οποία κανείς δεν έχει επιστρέψει ζωντανός, πέραν τον συζύγου της.

Το concept είναι κάτι παραπάνω από ενδιαφέρον· στέκεται όμως η απόδοσή του αντάξια στις προσδοκίες που καταφέρνει να μας γεννήσει;

annihilationbanner1200x627

Η νέα δουλεία του επιτυχημένου σεναριογράφου και σκηνοθέτη, είναι πανέμορφη οπτικά αλλά και στυλιζαρισμένη με έναν πολύ ωραίο και πρωτότυπο τρόπο. Μέσω των πολύ καλά γυρισμένων του πλάνων, πετυχαίνει στο να αφήσει το στίγμα της στο μυαλό μας ακόμα και μετά το τέλος της, ενώ δεν μπορούμε να παραλείψουμε τις πολύ ωραίες ιδέες τις οποίες έχει.

Μερικά όμως πράγματα δεν εκμεταλλεύτηκαν με τον τρόπο τον οποίο θα μπορούσαν να γίνουν, κι έτσι δεν αποφεύγεται η δημιουργία κάποιον – ίσως μικρών, ίσως μεγαλύτερων – παραπόνων.

Πρώτα απ’ όλα θα εστιάσουμε στους χαρακτήρες. Παρ’ όλο που ο αριθμός των κύριων προσώπων παραμένει μικρός (όπως και στο ‘Ex Machina’), παρατηρούμε πως εδώ δεν λαμβάνουν των απαραίτητο χρόνο για να αναπτυχθούν όπως θα έπρεπε. Πέραν εκείνου της Natalie Portman που είναι και η πρωταγωνίστρια, οι υπόλοιποι χαρακτήρες δεν καταφέρνουν να γίνουν συμπαθείς είτε το οτιδήποτε άλλο για εμάς, διότι ποτέ δεν αναπτύσσονται πέραν των βασικών τους μοτίβων.

MV5BMzdmNTEwYjgtNDQ3Ni00MjU1LWFkYTItZGJjYTI2ZGUxMmNiXkEyXkFqcGdeQXVyNzg2ODI2OTU@._V1_SX1777_CR0,0,1777,744_AL_

Από την άλλη επίσης, υπάρχει ένας διόλου ευκαταφρόνητος αριθμός από plot-holes, τα οποία αρχικά δεν σε προβληματίζουν, αλλά μετά το τέλος του έργου και σε συνδυασμό με τις συζητήσεις με φίλους σας, θα αρχίσετε να καταλαβαίνετε πως πολλά από τα όσα έγιναν ήταν λίγο – πολύ κενά και άλογα.

Τέλος παρατηρούμε πως υπήρχε κι ένα θέμα με το τέμπο της ταινίας, καθώς στα μισά άρχισε να πηγαίνει εξαιρετικά αργά και να χάνει λίγο τον ρυθμό της, με αποτέλεσμα να χάσει κι εμάς.

Εν τέλει λοιπόν, η δεύτερη ταινία του Garland, κατάφερε να μου αφήσει μια γλυκόπικρη γεύση. Ίσως να φταίει το γεγονός πως περίμενα πολλά και αυτό να με έκανε πιο απαιτητικό. Σε γενικές όμως γραμμές είναι μια εντυπωσιακή ταινία, με πανέμορφη φωτογραφία, έξυπνη πλοκή και ανατρεπτικό φινάλε, που δεν καταφέρνει να ξεχωρίσει ή να προβληματίσει στον βαθμό που επιθυμούσε ο δημιουργός της.

FINAL VERDICT:

Annihilation

TRAILER:


FUN FACT:

Η ταινία είναι βασισμένη στην σειρά βιβλίων του Jeff VanderMeer με τίτλο ‘Southern Reach Trilogy’. Ο Garland βάσισε την πλοκή της ταινίας του αποκλειστικά στο πρώτο βιβλίο χωρίς να διαβάσει τα υπόλοιπα. Μάλιστα έγραψε το σενάριο διαβάζοντας μόνο μια φορά το βιβλίο, για τον λόγο του ότι ήθελε να το ερμηνεύσει με έναν δικό του τρόπο χωρίς να επηρεαστεί περισσότερο από τις ιδέες του συγγραφέα.

 

 

 

 

Advertisements
Tagged with: