Mute / Χωρίς Λόγια (2018) – Κριτική Ταινίας

Ο Duncan Jones είναι μια περίεργη φυσιογνωμία της βιομηχανίας. Έκανε ένα πολύ δυνατό ξεκίνημα με ταινίες όπως το Moon και το Source Code, κι έπειτα έπεσε κάπως διότι ασχολήθηκε με blockbuster όπως τη χλιαρή live-action μεταφορά του πασίγνωστου videogame Warcraft: Η σύγκρουση δυο κόσμων. Λίγα χρόνια μετά λοιπόν, επιστρέφει με το Mute· ένα neo noir-cyberpunk αστυνομικό θρίλερ που εκτυλίσσεται σε έναν κόσμο γνώριμο και όχι τόσο μακρινό. Το ερώτημα όμως είναι ένα: ποια η χρησιμότητα του όλου setting;

Ο Leo (Alexander Skarsgård) είναι ένας μουγκός μπάρμαν που ζει μια ήρεμη και σιωπηλή ζωή με την κοπέλα του Naadirah (Seyneb Saleh). Η ζωή του όμως αναστατώνεται συθέμελα, όταν η Naadirah εξαφανίζεται δίχως κανένα ίχνος. Τότε ο Leo αποφασίζει να εμπλακεί σε έναν κόσμο εγκλήματος και διαφθοράς προκειμένου να βρει την αγαπημένη του.

mute-leo.jpg

Με λίγα λόγια η ταινία δεν είναι ιδιαίτερα καλή. Και αυτό το γράφω διότι πάρα πολλά από όσα γίνονται δεν βγάζουν νόημα. Το θέμα είναι πως δεν φτάνει μόνο να καταλήξεις σε ένα όμορφο κλείσιμο για να πεις πως όλα τελείωσαν ωραία, πρέπει να περάσεις από μια λογική αλληλουχία γεγονότων, και κυρίως, χαρακτήρων.

Στο Mute, παρ’ όλο που οι ερμηνείες είναι αρκετά καλές (με επίκεντρο εκείνη του Paul Rudd), οι αποφάσεις, οι κινήσεις και η γενικότερη αίσθηση που σου βγάζουν οι χαρακτήρες είναι σαν μην στέκει τίποτα. Στο τέλος, όλα τα κύρια πρόσωπα του έργου, παίρνουν αψυχολόγητες (με την κακή έννοια) αποφάσεις που σε αφήνουν τα χέρια απλωμένα να απορείς και να αναρωτιέσαι το πως και από που προέκυψαν. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν, πως το σενάριο πάσχει από βιαστικές αποφάσεις που δεν καταφέρνουν να σχηματοποιηθούν και να έχουν αποτέλεσμα, και αυτό καταλήγει στο να δημιουργεί απορίες, τόσο για την τρέχουσα πλοκή όπως και για το φινάλε.

Τα καλά στοιχεία, από την άλλη, είναι πως η ταινία ξεκινάει πολύ όμορφα. Ο Skarsgård σετάρει έναν πολύ γοητευτικό χαρακτήρα, με συναισθήματα και βάθος. Επίσης ο Paul Rudd δίνει μια πάρα πολύ καλή ερμηνεία που δεν το περιμέναμε (δυστυχώς ο Theroux περνάει απαρατήρητος).

mute-rudd-theroux.jpg

Και τώρα ερχόμαστε στο ερώτημα για το setting. To Mute λαμβάνει τόπο σε έναν κόσμο με προχωρημένη (στο περίπου) τεχνολογία σε ένα άγνωστο μέλλον. Δυστυχώς όμως το μόνο που προσφέρει είναι ξεκάθαρα στυλ. Δεν υπάρχει κάτι στο οποίο όλο το setting συνεισφέρει, πέραν κάνα δυο ιατρικών περιπτώσεων. Σε γενικές γραμμές, ο φαντεζί κόσμος που βλέπουμε καθ’ όλη τη διάρκεια, είναι απλά αυτό· ένας φαντεζί κόσμος.

Όπως είπα και πριν, το Mute δεν είναι μια ιδιαίτερα καλή ταινία. Χάνει γρήγορα το ενδιαφέρων της και καταλήγει να γίνεται κάπως βαρετή και κενή με γρήγορες και βιαστικές αποφάσεις για την κατεύθυνσή της. Το αποτέλεσμα; Η πορεία του Jones αρχίζει να φθίνει. Ίσως μια ταινία στα χνάρια του, θεσπέσιου και thought provoking, Moon να καταφέρει να ανεβάσει και πάλι την πορεία του.

FINAL VERDICT:

12-Muteverdict

TRAILER:


FUN FACT:

  • Το Moon αρχικά θα ήταν μια animation ταινία. Στο τέλος όμως επικράτησε η live-action εκδοχή.
  • Κάτι που ίσως κάποιοι δεν ξέρουν, είναι πως ο Duncan Jones είναι γιος του διάσημου μουσικού David Bowie. Το Μute μάλιστα είναι αφιερωμένο σε αυτόν.
Advertisements
Tagged with: