Το δωμάτιο των θαυμάτων / Wonderstruck (2017) – Κριτική Ταινίας


Advertisement

Ο Todd Haynes αφηγείται βασανιστικά αργά και άσκοπα μία κατά τ’άλλα όμορφη ιστορία.

Δύο φαινομενικά ασύνδετες πλοκές με χρονολογική διαφορά κοντά στα 50 χρόνια έρχονται να που την “ίδια” ιστορία. Από την μία η μικρή, μουγκή Rose που το σκάει από το σπίτι της το 1927 για να βρει την αγαπημένη της ηθοποιό και από την άλλη ο μικρός Ben που αναζητεί τον πατέρα του, που δεν γνώρισε ποτέ.

Η πλοκή εξελίσσεται συμμετρικά, με τις δυο ιστορίες, αλλά ταυτόχρονα και πολύ αργά. Η ταινία περνάει αρκετό χρονικό διάστημα χωρίς διάλογο και αυτό μπορεί να κουράσει μερικούς. Προσωπικά, διαπίστωσα ότι λόγω του κοψίματος και της συνεχής εναλλαγής των δύο ιστοριών δεν απέκτησα εξίσου ενδιαφέρον και για τις δύο.

film_review_wonderstruck

Ο Haynes προσπαθεί να “τιμήσει” τον βουβό κινηματογράφο αλλά χρησιμοποιώντας σύγχρονες αφηγηματικές τεχνικές. Αυτό, ξεκάθαρα, δεν λειτούργησε σωστά. Δεν χρησιμοποιεί οπτική αφηγηματική για να αντικαταστήσει τον ήχο με αποτέλεσμα να μην χτίζει καμία ιδιαίτερη συναισθηματική επαφή με τον θεατή.

Δεν ξέρω αν το κύριο ατού του “Wonderstruck” ήταν το να είναι απρόβλεπτο και να συνδέσει τις δύο ιστορίες με ένα plot twist που δεν περιμένεις. Ελπίζω κάτι τέτοιο να μην ισχύει καθώς το ‘plot twist‘ είναι τόσο προβλέψιμο που δεν ξέρω κιόλας αν μπορεί να χαρακτηριστεί και ως “twist”.

Στην τελική, αυτό που πάντα λέω είναι ότι δεν υπάρχει κακή “τέχνη” αλλά μόνο αυτή που δεν καταλαβαίνεις. Οπότε μπορεί απλά να φταίω εγώ και να μην κατάλαβα τόσο ξεκάθαρα τι ήθελε να κάνει ο δημιουργός της ταινίας. Όπως και να έχει… Wonderstruck, I don’t get it.

ΤΕΛΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ:

Wonderstruck_Oute_Se_Torrent


Advertisement

Advertisements