Ο Επιβάτης / The Commuter (2018) – Κριτική Ταινίας

Η τέταρτη ταινία του Liam Neeson με τον σκηνοθέτη Jaume Collet Serra μετά τα “Non Stop” “Run All Night” και “Unknown”.

Το “Commuter” , όπως και τα προηγούμενα που ανέφερα, πρόκειται για ένα θρίλερ αγωνίας στο οποίο ο Liam Neeson υποδύεται πάνω κάτω τον ίδιο χαρακτήρα που υποδύεται εδώ και αρκετά χρόνια. Όχι ότι δεν το κάνει καλά. Εκτιμώ το ότι κάθε φορά προσπαθεί να προσθέτει κάτι καινούργιο για να μην κουράζει με το ίδιο μοτίβο χαρακτήρων, στο οποίο δυστυχώς αποφάσισε να στραφεί.

Η υπόθεση έχει ως εξής· ο Michael MacCauley (Liam Neeson) είναι ένας οικογενειάρχης ο οποίος επιβιβάζεται στο ίδιο τρένο εδώ και δέκα χρόνια καθημερινά για να πηγαίνει στη δουλειά του. Ενώ αντιμετωπίζει ορισμένες οικονομικές δυσκολίες, μία μυστηριώδης γυναίκα (Vera Farmiga) του κάνει μία δελεαστική προσφορά, η οποία φυσικά δεν είναι τόσο απλή όσο φαίνεται και έτσι τα πράγματα περιπλέκονται ολοένα και περισσότερο.

Η συγκεκριμένη περίοδος θεωρείται από πολλούς μία “νεκρή” περίοδος για τον κινηματογράφο καθώς είναι η εποχή που συνήθως κυκλοφορούν οι όχι και τόσο καλές ταινίες της χρονιάς. Έχοντας λοιπόν αρκετά χαμηλές προσδοκίες για την ταινία είπα ότι θα πάω, χωρίς βέβαια να περιμένω πολλά. Μπορώ να πω ότι σε σχέση με άλλες τέτοιου είδους ταινίες διασκέδασα περισσότερο αυτή τη φορά. Όχι, η ταινία δεν έχει τέλεια δράση ούτε καταπληκτικές ερμηνείες αλλά ξέρει ακριβώς τι είναι και δεν χλευάζει τον θεατή. Πρόκειται για μία ταινία με by the book δράση και χαρακτήρες. Καταφέρνει όμως, να μη γίνει η αθλιότητα που γίνονται πολλές ταινίες του είδους ενώ σε πολλά σημεία είναι αρκετά ευχάριστη.

Η ταινία εστιάζει κυρίως στη μέθοδο του “ticking clock” δηλαδή στο να έχει ο πρωταγωνιστής συγκεκριμένο χρόνο να κάνει κάτι. Στη προκειμένη περίπτωση να βρει έναν επιβάτη πριν το τρένο φτάσει σε μία συγκεκριμένη στάση. Έτσι, υιοθετεί ένα γρήγορο ρυθμό αφήγησης που δεν σε αφήνει να αφομοιώσεις τα γεγονότα και τους χαρακτήρες. Σε ορισμένα σημεία προσπαθεί να γίνει ελάχιστα απρόβλεπτη και το καταφέρνει μεν αλλά όχι στο βαθμό που χρειάζεται για να σου μείνει.

Εκεί που θα έλεγα ότι η ταινία κερδίζει από άλλες παρόμοιες είναι η τοποθεσία της. Το περιβάλλον του τρένου και η ταχύτητα που έχει δίνει την ευκαιρία για σκηνές που δεν τις βρίσκεις σε εξωτερικούς χώρους.

Το ‘The Commuter‘ δεν έχει τη δράση και την αγωνία του ‘Heat’ ή του ‘Speed’ και πιθανότατα θα το έχετε ξεχάσει λίγες ώρες αφού βγείτε από την αίθουσα. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως για το δίωρο που θα δει κάποιος την ταινία δε θα διασκεδάσει έστω και λίγο, όχι απαραίτητα στο σινεμά αλλά και στο σπίτι. Απλά πρέπει να ξέρεις τι πρόκειται να δεις.

ΤΕΛΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ:

Commuter_Den_Xaneis_Kai_Kati

Advertisements