Jumanji: Καλώς ήρθατε Στη Ζούγκλα (2017) – Κριτική Ταινίας

Καλώς σας βρήκαμε!

Σε μια εποχή που η τρέλα των reboots/remakes είναι στα πολύ πάνω της, η Sony αποφάσισε να ακολουθήσει το ρεύμα και να κάνει ένα δυνατό sequel/reboot του γηραιού πια Jumanji που κυκλοφόρησε πριν από περισσότερα από είκοσι χρόνια.
Το sequel αυτό χαρακτηρίστηκε – πριν καν βγει (αγαπημένο άλλωστε hobby των filmgoers) –  “άχρηστο κι ανεπιθύμητο”. Έλα όμως που η ταινία είναι ωραία! Όπα, τι έγινε ίντερνετ; Προβλέψαμε λάθος; Δεν γουστάραμε νέες εποχές και πνοές πάνω σε παλιές και γερασμένες ταινίες; Εεε ίντερνετ; Εεε…;

Τέλος πάντων το θέμα είναι ένα: η ταινία είναι πολύ καλή, πολύ αστεία και εξαιρετικά διασκεδαστική, με μια απλή και μεμπτή υπόθεση χωρίς κάτι υπερβολικά πρωτότυπο – σε σχέση με τα δύο προηγούμενα δηλαδή (τρία αν συνυπολογίσουμε και το ‘Zathura’). Απλώς τέσσερα γυμνασιόπαιδα εγκλωβίζονται μέσα σε ένα videogame και προσπαθούν να σώσουν τον κόσμο του Jumanji προκειμένου να απεγκλωβιστούν απ’ αυτόν και να επιστρέψουν στον δικό μας σύγχρονο κόσμο. Το ωραίο βέβαια σε αυτό, είναι πως επειδή το Jumanji είναι RPG (Role Playing Game), το κάθε παιδί καλείτε να επιλέξει έναν χαρακτήρα ο οποίος θα τον αντιπροσωπεύει στο παιχνίδι, κι έτσι τα τέσσερα παιδιά καταλήγουν να αλλάζουν σώμα με τέσσερις ενήλικες.

jmi_itlra_p3_still088714_fin3_2048_wkids_fm2

Βέβαια θα μου πείτε « ε και που είναι το ωραίο; », το ωραίο λοιπόν (και παράδοξα αστείο) είναι ότι παίρνουν τους ρόλους και τα σώματα ανθρώπων με τους οποίους δεν έχουν καμία απολύτως σχέση. Ένας σπασίκλας και geek των videogames παίρνει το σώμα του Dwayne Johnson, ένα αγοραφοβικό και κυνικό κορίτσι παίρνει το σώμα μιας χαρακτήρας αλά Lara Croft που την υποδύεται η Karen Gillian, ένας αθλητικός τύπος παίρνει τον χαρακτήρα του Kevin Hart – ενός αργοκίνητου ζωολόγου – και μια ψωνισμένη social media-maniac παίρνει το σώμα… του Jack Black.

Όπως καταλαβαίνεται αυτό αποτελεί μια όμορφη προσθήκη που προκαλεί στιγμές σπαρακτικού γέλιου. Τα τέσσερα παιδιά προσπαθούν να προσαρμοστούν στους χαρακτήρες τους και οι προσπάθειές τους να εναρμονιστούν αποτελεί το ζουμί της ταινίας· όλα τ’άλλα είναι εκεί απλά για να είναι, χωρίς όμως να σε ξενίζει ιδιαίτερα. Άλλωστε υποτίθεται πως βλέπετε μια ταινία που διαδραματίζεται σε έναν φανταστικό κόσμο μέσα σε ένα videogame.

Δεν χρειάζεται να επεκταθούμε περισσότερο σε άλλα μέρη της ταινίας, καθώς υπάρχουν πράγματα στα οποία υστερεί, όπως είναι κάποια CGI, κι ένας αξιοπρεπείς κακός, αλλά δεν πειράζει καθώς δεν πολυνοιάζεσαι γι’ αυτά. Η ταινία επικεντρώνεται στο να σε διασκεδάσει και να σε κάνει να γελάσεις, και το πετυχαίνει σε μεγάλο βαθμό.

Ένα όμως από εκείνα τα οποία δύσκολα παραβλέπεις, είναι ο χαρακτήρας του Kevin Hart. Ενώ όλοι οι υπόλοιποι κρατάνε την συμπεριφορά αλλά και τα βασικά χαρακτηριστικά των γυμνασιόπαιδων των οποίων μοιράζονται τη συνείδηση, ο Hart δείχνει σαν να το αγνοεί παντελώς και έτσι ούτε λίγο ούτε πολύ ο Kevin Hart υποδύεται… τον Kevin Hart. Δεν βλέπεις καμία διαφορά και το μόνο που φαίνεται είναι ο κλασσικός Kevin να πηγαίνει πέρα δώθε υποδυόμενος τον ίδιο του τον εαυτό.

FINAL VERDICT:

ΟΟΟ

 

 

Advertisements
Tagged with: