Bright (2017) – Κριτική Ταινίας

Θα “έλαμπε” πιο δυνατά ως σειρά. 

Φανατιστήκατε ποτέ πως θα ήταν μια ταινία στην οποία ο κόσμος και τα πλάσματα που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε σε ταινίες και βιβλία τύπου ‘Lord of the Rings‘ (και άλλες) μεταφερόταν στο παρόν; Μια ταινία στον οποίο ξωτικά, ορκς και νεράιδες αποτελούσαν μέρος της καθημερινότητάς μας και δρούσαν ως φυσιολογικοί τύποι; Αν ναι, τότε το Netflix σου προσφέρει το Bright για να σου παρουσιάσει μια μλοκμπαστερική ταινία, φροντίζοντας να δώσει το μεγαλύτερο budget που έχει καταβάλει (μέχρι να βγει το The Irishman) σε προϊόν του.

O Daryl Ward (Will Smith) είναι ένας απλός μπάτσος του LA, που μαζί με τον ορκ συνάδελφό του Nick Jakoby (Joel Edgerton) μπλέκονται σε μια υπόθεση γεμάτη μαγεία, κυνηγητό και… βασικά αυτό. Η υπόθεση δεν λέει και πολλά. Ούτως ή αλλιώς η ταινία έχει ενδιαφέρον από το – εν’ μέρει – χαζούλικο concept της.

1280-bright-will-smith

Στον πυρήνα της αποτελεί μια pop-corn movie, οπότε μην περιμένετε να δείτε αξιομνημόνευτο σενάριο και υποκριτικές. Όμως εξεπλάγην από την πολύ – μα πολύ – καλή ερμηνεία του Joel Edgerton. Πραγματικά ο τύπος έπαιξε με τόση φυσικότητα έναν ρόλο που απαιτούσε ώρες στο μακιγιάζ, με πολλά προσθετικά πάνω του, σαν κάτι το οποίο είναι εξαιρετικά απλό. Υπήρξαν στιγμές που ξέχασα πως ήταν ο Edgerton, και πως κάτω από όλο αυτό make-up κρύβονταν κάποιος άλλος.
Κατά τα άλλα το υπόλοιπο καστ ήταν απλά καλό. Αν και οι χαρακτήρες των Edgar Ramirez και Jay Hernandez φαίνονταν ως απλοί κομπάρσοι με ελάχιστο χρόνο για ανάπτυξη.

Το ‘Bright’ λέει μια ιστορία πρωτότυπη στην σύλληψη αλλά “μια από τα ίδια” στην εκτέλεση. Δεν είναι σε καμία των περιπτώσεων κακή ταινία, κι ο χρόνος σου, βλέποντας την, θα κυλίσει ευχάριστα. Παρ’ ολ’ αυτά φαίνεται να πέφτει θύμα του πολλά υποσχόμενου lore και universe που προσπαθεί να κτίσει και όσο πιο πολύ περνάει ο χρόνος θα σου δίνει την εντύπωση πως κάτι λείπει.
Προσωπικά θεωρώ πως μια σειρά θα λειτουργούσε καλύτερα από μια φιλμική απόπειρα, καθώς θα μπορούσε να αναπτυχθεί σε καλύτερο χρόνο και με καλύτερο και πιο βαθύ τρόπο. Αντ’ αυτού καταλήγει να είναι μια απλή διασκεδαστική cop-boddies ταινία, με χτυπητά κλισέ, με σουρεάλ δομή και μετρημένη εκβάθυνση στον κόσμο της (και όχι το ενδεχόμενο για sequel που αφήνει στο τέλος, δεν μου λέει κάτι). Ίσως αν το Netflix δώσει στον Max Landis (σεναριογράφο) και στον David Ayer (σκηνοθέτη) το πράσινο φως για να ξεκινήσει ως σειρά (ή κόμικ), τότε τα πράγματα θα γίνουν πιο καθαρά και πολύ πιο μαγικά.

Δείτε το ένα απλό απόγευμα αποτελούμενο από μπόλικο, για σπατάλη, χρόνο (και ποπκόρν ή ό,τι άλλο τρώτε) και σίγουρα θα περάσετε μια χαρά.

FINAL VERDICT:

sss

 

Advertisements
Tagged with: