Ο Θάνατος του Ιερού Ελαφιού / The Killing of a Sacred Deer (2017) – Κριτική Ταινίας

“I don’t understand why I should have to pay the price. Why my children should have to pay the price.”

Κάπου, σε μια τυχαία και άγνωστη πόλη των Η.Π.Α, βρίσκεται ένας καρδιοχειρούργος με την οικογένειά του. Ο χειρούργος αυτός είναι επιτυχημένος στη δουλεία του αλλά και στην ζωή του. Ζει σε ένα πανέμορφο σπίτι με μια πανέμορφη σύζυγο και δύο αξιαγάπητα παιδιά. Η περιποιημένη αυτή ζωή της τετραμελούς οικογένειας, αρχίζει σταδιακά να “αναποδογυρίζει” μετά την εμφάνιση του Μάρτιν – ένα νεαρό παιδί που ο χειρούργος έχει για κάποιο λόγο υπό την προστασία του – και ξαφνικά, ο τελευταίος θα βρεθεί απέναντι σε ένα τεράστιο και ακατανόητο δίλημμα…

Όπως λοιπόν παρατηρήσατε, το κόνσεπτ, σε αυτήν την ταινία, δεν περιέχει την ποικιλία του Αστακού, αλλά μια πιο απλή και πιο “καθημερινή” ιδέα. Όλα όμως αλλάζουν στην προσέγγιση την οποία βλέπουμε και κυρίως στην υλοποίηση!

Ο Λάνθιμος επιστρέφει μετά το ‘The Lobster’, μια (αμιγώς-sci-fi) τραγικοκωμοδία, στο κινηματογραφικό στερέωμα, δίνοντάς μας ‘Τον Θάνατο του Ιερού Ελαφιού’ , ένα ψυχολογικό θρίλερ στα χνάρια των ταινιών του Kubrick και του Haneke, που πλέον (σε σύγκριση με προηγούμενές του δουλειές) δεν σατιρίζει κάποιο κοινωνικό χαρακτηριστικό ή ελάττωμα, αλλά εξερευνεί έννοιες όπως: την εκδίκηση, τον φόβο, την ανάγκη για αντιμετώπιση των ευθυνών, το παρελθόν και τον ίδιο τον άνθρωπο.

lanthimos2.0Στο νέο αυτό πόνημα του Έλληνα σκηνοθέτη η ύπαρξη του φόβου και της ανατριχίλας δεν έρχεται εκεί που την περιμένεις ούτε με τον τρόπο που την περιμένεις, αλλά εκρήγνυται σε σημεία που όλα δείχνουν – φαινομενικά –  απολύτως φυσιολογικά. Σε αυτό έρχεται να συνεισφέρει η μουσική, που παρ’ όλο λυτή και αφαιρετική, προσθέτει την κατάλληλη ατμόσφαιρα ή τη συντηρεί. Ένα επιπλέον έξυπνο τέχνασμα, είναι η κίνηση και η χρήση της κάμερας. Ο θεατής, δεν είναι πάρα ένας απλός παρατηρητής της όλης πλοκής, κι ο Μπακατάκης φροντίζει να μας το υπενθυμίζει συνεχώς. Η κάμερα βρίσκεται μέσα στο σπίτι ή κρύβεται σε κοινή θέα, όπως θα μπορούσε να κρυφτεί κάποιος από εμάς, και να παρατηρεί σιωπηλά, ανήμπορος στο να κάνει το οτιδήποτε.

Πριν περάσω στο υποκριτικό κομμάτι, οφείλω να πω πως είναι ταινία του Λάνθιμου, οπότε μην περιμένετε ρεαλιστικό παίξιμο. Εδώ οι ηθοποιοί λειτουργούν άλλοτε σαν μηχανές κι άλλοτε σαν πιόνια. Όλοι οι χώροι είναι σαν ένα παιχνίδι σκάκι και ο σκηνοθέτης τους τοποθετεί σε σημεία και τους αφήνει να δράσουν όπως εκείνοι νομίζουν. Έτσι, βλέπουμε έναν εξαιρετικό Farrel, μια ικανοποιητική Kidman και έναν απίστευτα μοναδικό Keoghan, ενώ βλέπουμε πως ακόμα και τα παιδιά παίζουν με πολύ καλό και προσεγμένο τρόπο δυο αρκετά δύσκολους (για την ηλικία τους) ρόλους.

Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο στην ταινία, ήταν το αίσθημα αβεβαιότητας που μου έδινε. Δεν μπορούσα να ξέρω ή να μαντέψω το ποια θα είναι η επόμενη κίνηση οποιουδήποτε χαρακτήρα. Από τη μία το άγχος της τελικής επιλογής και από την άλλη η κλιμακωτή ένταση προς αυτή, είναι δύσκολο να μην σε παρασύρουν.
Βέβαια έχω να πω πως αρχικά η ταινία είναι κάπως φλύαρη. Η όλη “δράση” αργεί πολύ να ξεκινήσει, και σε αυτό το σημείο ίσως νιώσετε μια κάποια βαρεμάρα. Το σενάριο όμως φροντίζει να σας αποζημιώσει μέχρι τέλους.

4200

Η ταινία τελειώνει αφήνοντάς σε σε μια δύσκολη θέση. Δεν ξέρεις αν η επιλογή ή ο τρόπος με τον οποίο έγινε αυτή, ήταν σωστή ή λάθος. Δεν χρειάζεται να στο πει ή να στο εξηγήσει. Αυτό θα το κάνεις εσύ. Ο Λάνθιμος, όπως σε όλες του τις ταινίες, σου πετάει το μπαλάκι και σε αφήνει να βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα.

Η σύγκρουση μεταξύ νέου και παλιού (ή στην προκειμένη περίπτωση μεταξύ μοντέρνας και αρχαίας τραγωδίας) ή ακόμα της φάρσας και του τρομακτικού, είναι αυτό που δίνει στο ‘Θάνατο του Ιερού Ελαφιού’, την αιχμή και την αίγλη που χρειάζεται. Η Ιφιγένεια εν Αυλίδι, στην οποία “βασίζεται” η ταινία, δεν είναι παρά ένας απλώς σπόρος που χρειάζεται για να ανθίσει μια καινούργια ιστορία. Μέσα από τις σχισμές μιας αρχαίας τραγωδίας, ο Φιλίππου και ο Λάνθιμος, ξετρύπωσαν κάποια κομμάτια ικανά να συνθέσουν μια ιστορία που μπορεί να σταθεί επ’ άξια στο σήμερα για το σήμερα.

FINAL VERDICT:

killing000

Advertisements