Το Τελευταίο Σημείωμα (2017) – Κριτική Ταινίας

Ο Παντελής Βούλγαρης επιστρέφει μετά από 5 χρόνια απουσίας στο κινηματογραφικό στερέωμα με την ταινία Το Τελευταίο Σημείωμα. Μια αληθινή ιστορία για την μεγαλύτερη ομαδική εκτέλεση Ελλήνων κρατουμένων, της περίοδου του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η ταινία λάμπει κάτω από το φως της ανθρώπινης ψυχής και του ελληνικού επαναστατικού ιδεώδους. Ο Βούλγαρης δεν επικεντρώνεται στη βία και στο σενάριο για να σου επιστήσει την προσοχή και το ενδιαφέρον, αλλά στους χαρακτήρες του και στο πως αυτοί ανέχονται τα φασιστικά βασανιστήρια, υπομένοντας και περιμένοντας το τέλος της ζωής τους αλλά και του τρίτου Ράιχ.

Κύριο πρόσωπο του έργου είναι ο Ναπολέοντας Σουκατζίδης (Ανδρέας Κωνσταντίνου). Ένας κομμουνιστής κρητικής καταγωγής, που καταλήγει ως πολιτικός κρατούμενος από τις ομάδες των SS, στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου. Εκεί αναγκάζεται να υπηρετήσει τον υπολοχαγό Καρλ Φίσερ (Andre Hennicke), ως επίσημος μεταφραστής του.

Sequence_01.00_05_44_12.Still013

Η ταινία αφηγείται μια πραγματική ιστορία, που έλαβε τόπο στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου την περίοδο της Γερμανικής κατοχής. Τότε, 200 πολιτική κρατούμενοι, οδηγήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα και έχασαν τις ζωές τους ως αντίποινα για την δολοφονία ενός άλλου Γερμανού στρατηγού από δυνάμεις των συμμάχων. Η εκτέλεση αυτή, θεωρείτε και ως η μεγαλύτερη που έγινε ποτέ απέναντι στον ελληνικό λαό.

Η Καρυστιάνη και ο Βούλγαρης υπογράφουν το σενάριο μιας ιδιαίτερα συγκινητικής ταινίας. Ο τόνος και οι διάλογοι στολίζονται από μια μόνιμη ποιητικότητα που δεν παύει ούτε στις σκηνές με τους στρατιώτες των SS. Η φωτογραφία του Σαρκετζή δεν εντυπωσιάζει (τουλάχιστον όχι πάντα), αλλά προσφέρει μια ευρεία ματιά στους σκοτεινούς διαδρόμους του στρατοπέδου, ενώ στην τελευταία σκηνή δεν χάνει χρόνο και επικεντρώνεται στην ένταση της εκτέλεσης. Η μουσική του “The Boy” διακοσμεί ενεργά τα τεκταινόμενα χωρίς όμως ιδιαίτερη ποικιλία. Επίσης, δεν είναι εύκολο να παραβλέψουμε πως η ταινία, ορισμένες φορές, προσπαθεί να εκμαίευση με το ζόρι τη συγκίνηση από τον θεατή· κάτι που δεν είναι πάντα τόσο ευπρόσδεκτο. Από την άλλη η σκηνή του γλεντιού στους σκοτεινούς θαλάμους του στρατοπέδου, καθώς κι εκείνη της εκτέλεσης ήταν ανατριχιαστικές και γεμάτες με συναισθήματα.

Υποκριτικά, ως μια ταινία με ανταγωνιστή, δεν μπορούμε να παραλείψουμε την δυναμικότητα και την τρομερή υποκριτική δεινότητα του Andre Hennicke, ως ένας “υποδειγματικός” και επιβλητικός φασίστας. Ο Hennicke κερδίζει, ίσως και άθελά του, τις εντυπώσεις, λόγο της τεράστιας ηθικής και πολιτικής διαφοράς του με τους υπόλοιπους Έλληνες κρατούμενους. Ο Ανδρέας Κωνσταντίνου στηρίζει επάξια τον ρόλο και τον χαρακτήρα ενός Ακροναυπλιώτη συνδικαλιστή και κομμουνιστή. Δεν προσφέρει μεν κάτι το ιδιαίτερο (σε υποκριτικό τομέα) πέραν του ηρωισμού και της αυταπάρνησης, αλλά στέκεται δυναμικά και με σεβασμό απέναντι στο βάρος των γεγονότων που σημάδεψαν την πρωτομαγιά του ’44 στην Καισαριανή.

ΤΕΛΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ:

1271735_Το_Τελευταίο_Σημείωμα_900

Advertisements