Το Gerald’s Game δεν είναι μια ταινία θρίλερ σαν όλες τις άλλες – #Opinion

Ο τολμών νικά!

Όπως όλοι έχουμε αντιληφθεί τον τελευταίο καιρό, ο Stephen King είναι η νέα αρρώστια του Hollywood. Μετά το The Dark Tower και το IT, το Gerald’s Game είναι η επόμενη κινηματογραφική μεταφορά βιβλίου του King. Η συγκεκριμένη όμως τολμάει να κάνει κάτι διαφορετικό… και το κάνει καλά.

Η Jess (Carla Cugino) και ο Gerald (Bruce Greenwood) είναι ένα παντρεμένο ζευγάρι που έχει προβλήματα στην σεξουαλική του ζωή. Έτσι αποφασίζουν να πάνε στην απομονωμένη βίλα τους, κάπου στην εξοχή, με σκοπό να αναζωπυρώσουν το χαμένο πάθος τους. Ο Gerald, θέλοντας να εκπληρώσει μια φαντασίωσή του, δένει με χειροπέδες τα χέρια της Jess σε ένα βαρύ ξύλινο κρεβάτι. Ως εδώ τίποτα το περίεργο. Όταν όμως ο Gerald πέφτει νεκρός από την καρδιά του, τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται πολύ πιο περίεργα, καθώς δυο (;) “παρουσίες” εμφανίζονται απειλώντας την εγκλωβισμένη Jess. Αν νομίζεται όμως ότι είναι τόσο απλό… τότε έχετε καταλάβει λάθος.

Ο Mike Flanagan είναι ένας σκηνοθέτης ταινιών τρόμου που όμως διαφέρει για την ξεχωριστή ματιά που δίνει στις ταινίες του· κι όταν λέω ξεχωριστή, εννοώ πως δεν θυμίζει σε τίποτα τους άλλους συναδέλφους του. Το ‘Gerald’s Game’ λοιπόν είναι μια ταινία που παίζει με το μυαλό σου. Στα πρώτα σαράντα λεπτά είναι πολύ πιθανό να μην καταλάβετε πολλά (έως τίποτα) και να ρωτάτε τον εαυτό σας «Βρε που το πάει, βρε που το πάει…» αν δώσετε όμως λίγη υπομονή τότε θα καταλάβετε πως ξεγελαστήκατε περιμένοντας απλώς μια ταινία θρίλερ σαν όλες τις άλλες. Ε λοιπόν το Gerald’s Game δεν είναι μια ταινία θρίλερ σαν όλες τις άλλες. Ξεχωρίζει γιατί πολύ απλά “σκέφτεται” και προβληματίζει. Η ταινία εμπεριέχει διάφορους συμβολισμούς οι οποίοι θέλουν από εσένα να τους καταλάβεις και να τους αποκωδικοποιήσεις. Αν το πετύχεις τότε θα την απολαύσεις, αν πάλι όχι, τότε θα κοιτάς την οθόνη απορημένος. Φυσικά και δεν μιλάμε για εκείνους της κλίμακας του Kieślowski ή του Villeneuve, αλλά πετυχαίνει στο να τους ενσωματώσει σε ένα εντελώς μονοδιάστατο genre.

hero_geraldsgame_unit_01768_r

Η σκηνοθεσία είναι πολύ “ενεργητική”, όπως συνηθίζω να την λέω, και φωτίζει στο έπακρο τους χαρακτήρες του. Δεν κουράζει και δεν παύει να ελίσσεται. Οι υποκριτικές είναι ικανοποιητικότατες και το ωραίο με τους διαλόγους, είναι ότι παραπέμπουν σε θεατρικό έργο, λόγο της μεγάλης τους σημασίας για την όλη πλοκή. Για την ακρίβεια όλο το έργο θα μπορούσε κάλλιστα να μεταφερθεί και στο θεατρικό σανίδι.

Δεν επικεντρώνεται στον φόβο ή στον φθηνό τρόμο, αλλά στο να σε κάνει να νιώθεις ανασφάλεια και αγωνία· κάτι που δυστυχώς σπανίζει στις μέρες μας. Για ακόμη μια φορά, ο Mike Flanagan δεν απογοητεύει, και δεν παύει να τολμά και να προσφέρει το κάτι διαφορετικό.

Υ.Γ. Έχει μια από τις πιο αηδιαστικές σκηνές που έχω δει.

gerald_game_ad

Advertisements
Tagged with: