Blade Runner 2049 – Κριτική Ταινίας

To Sci-Fi στα καλύτερά του

Όλα ξεκίνησαν το 1982, όταν ο ανερχόμενος τότε Ridley Scott, μετέφερε στη μεγάλη οθόνη το βιβλίο του Philip K. Dick «Do Androids Dream of Electric Sheep?». Τα αποτελέσματα αυτού του εγχειρήματος πιθανός να τα γνωρίζεται, καθώς το Blade Runner ήταν σταθμός για τις cyberpunk ταινίες αλλά και όχι μόνο. Η εκπληκτική του ατμόσφαιρα, η πανέμορφη φωτογραφία, τα επαναστατικά (για την εποχή τους) οπτικά εφέ, η σαγηνευτική μουσική επένδυση του Έλληνα συνθέτη Vangelis αλλά και τα ερωτήματα του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος, έκαναν το Blade Runner να θεωρείτε μια από τις καλύτερες ταινίες του περασμένου αιώνα.
Τα χρόνια όμως πέρασαν, και στην δικιά μας εποχή, ταινίες όπως αυτές αρχίζουν πια να χάνουν την αίγλη τους και την αποτελεσματικότητά τους. Προφανώς και η ταινία παραμένει όμορφη και την συνιστώ ανεπιφύλακτα, αλλά το πολύ αργό του σενάριο και η  δομή που είχε δεν το άφηναν να σε αιχμαλωτίσει όπως θα έπρεπε. Παρ’ όλα αυτά το Blade Runner “γέρασε” καλά και αγαπήθηκε από πολλούς. Η είδηση λοιπόν για ένα sequel αρχικά δεν ήχησε καλά στα αφτιά των φαν της σειράς, και μάλιστα είχε βαφτιστεί από αυτούς ως ένα«αχρείαστο sequel». Λίγο αργότερα όμως, μαθεύτηκε πως τη σκηνοθεσία θα αναλάμβανε ο Denis Villeneuve, και τότε τα πράγματα άρχισαν να γίνονται μονομιάς καλύτερα. Έπειτα μάθαμε πως τη φωτογραφία θα την αναλάβει ο Roger Deakins, και το “ουράνιο τόξο” άρχισε να γίνεται ακόμα πιο φωτεινό. Το hype, μετά το πρώτο του teaser trailer, είχε πια χτιστεί με επιτυχία. Το μόνο που περιμέναμε, ήταν αν η ίδια η ταινία θα κατάφερνε να έσπαγε την “κατάρα” των sequel. Και στις 5 Οκτωβρίου, η ταινία κυκλοφόρησε στις αίθουσες, λύνοντάς μας όλες τις απορίες.

Blade-Runner-2049-trailer-breakdown-5-700x291

Ο “Κ” (Ryan Gosling) είναι ένα replica (;) που δουλεία του είναι να κυνηγάει άλλα replicas, σαν αυτόν, τα οποία παρουσιάζουν αποκλίνουσα συμπεριφορά. Σε μια αποστολή του, ο K ξεθάβει ένα καλά κρυμμένο μυστικό το οποίο θα τον οδηγήσει στα ίχνη του Rick Deckard (Harrison Ford). Κυνηγημένος από όλους και από όλα, θα ανακαλύψει ένα θαύμα που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.

Η ταινία σέβεται, με όλη τη σημασία της λέξης, την original μεταφορά, και όχι μόνο αυτό, αλλά βελτιώνεται σε όλα. Η ατμόσφαιρα γίνεται πιο ψυχρή, η φωτογραφία δημιουργικό-τερη και η σκηνοθεσία είναι πραγματικά από άλλο πλανήτη. Η μουσική επένδυση σε συνδυασμό με τις πανέμορφες λήψης καταφέρνει να κατασκευάσει μια επιβλητική αίσθηση που σε ανατριχιάζει. Τα χρώματα βελτιώνονται επίσης. Πλέον δεν έχουμε μόνο αποχρώσεις του μπλε, αλλά συνδυασμούς που φτιάχνουν μια πανέμορφη οπτική εμπειρία.

Ο σεβασμός στην προηγούμενη ταινία είναι ξεκάθαρος. Και τώρα, όπως και πριν τριάντα, περίπου, χρόνια η ταινία βασίζεται πάνω στην αργή δομή και στο σταδιακό χτίσιμο. Δεν ξεκινάει ρίχνοντάς μας ερωτήματα, αλλά φροντίζει να τα πλασάρει  σιγά – σιγά, με τα απαραίτητα “διαλείμματα” στα οποία μας παρουσιάζει του χαρακτήρες του έργου. Έτσι μας δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσουμε τον K του Gosling. Ο τελευταίος έχει αποδείξει πως είναι μια σίγουρη επιτυχία στον χώρο του Hollywood. Σε όποια ταινία και αν εμφανιστεί, δεν γίνεται υποτονικός, αλλά τα δίνει όλα και αποδεικνύει πως αγαπάει πολύ αυτό που κάνει.  Βέβαια στην εν λόγο ταινία, στην αρχή ίσως να σας ξενίσει η μονοδιάστατη αφήγησή του, αλλά προς το τέλος θα καταλάβετε τον λόγο. Ο Harrison Ford υποδύεται μια γηραιότερη εκδοχή του Deckard (από την πρώτη ταινία). Δεν είναι στο κέντρο του φιλμικού χρόνου, καθώς εμφανίζεται την τελευταία, περίπου ώρα. Εξαιρετικοί επίσης ήταν οι Dave Bautista και Ana De Armas. Ένα μεγάλο μείον ήταν ο χαρακτήρας του Leto, για τον λόγο του ότι δεν αναπτύχθηκε ποτέ με τον τρόπο που θα έπρεπε. Αν και με δυναμική παρουσία ως villain,  εμφανίστηκε για περίπου ένα τέταρτο (σε τρίωρη ταινία) και έμεινε ανεκμετάλευτος σε ότι αφορά την εξέλιξή του.

Blade-Runner-2049-trailer-breakdown-6-700x293

Για ακόμη μια φορά, ο Villeneuve δεν απογοητεύει. Ο εν λόγο σκηνοθέτης, ήταν το μυαλό πίσω από το Prisoners, το Sicario και το (αγαπημένο μου) Arrival. Απέδειξε, ουκ ολίγες φορές, πως ξέρει να χειρίζεται οποιοδήποτε είδος ταινίας με μοναδικό τρόπο. Έχοντας δει όλες του τις ταινίες, μπορώ να πω με σιγουριά, πως είναι ίσως από τους ελάχιστους σκηνοθέτες που δεν έχει κάνει ποτέ κακή ταινία. Όλα του τα εγχειρήματα παραμένουν διαχρονικά.
Για τον Villeneuve, το να βγαίνεις από την αίθουσα και να σκέφτεσαι για ώρες το νόημα και τις αξίες από τα θέματα τα οποία έθιξε, είναι το κλειδί της αποτελεσματικότητας μιας ταινίας. Όπως τον υπαρξισμό στο Arrival, την βιαιότητα στο Sicario, την απιστία στο Enemy, έτσι κι εδώ, βγαίνοντας από την αίθουσα, θα σκέφτεσαι και θα συζητάς για ώρες τα νοήματα τα οποία θίχτηκαν στο Blade Runner 2049. Η ταινία κλείνει ανοίγοντάς σου ερωτήματα, όχι για την υπόθεση, αλλά για την ουσία της. Δεν θέλω να σας πω παραπάνω γιατί δεν θέλω να σας το χαλάσω. Πάντως να έχετε στο μυαλό σας, πως ο Villeneuve είναι ένας από τους καλύτερους σκηνοθέτες της εποχής μας, και το καλύτερο είναι πως μόλις τώρα ξεκίνησε.

Τέλος, η “κατάρα των sequels” έσπασε με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο. Το Blade Runner 2049, όχι μόνο ήταν ένα τέλειο sequel, αλλά βελτιώθηκε σε όλα σε σχέση με τον προκάτοχό του. Με το χέρι στη φωτιά, θα έλεγα πως ήταν πολύ καλύτερη από την πρώτη σε όλους σχεδόν τους τομείς.

FINAL VERDICT:

Blade-Runner-2049

Advertisements
Tagged with: