Το Αυτό / It – Κριτική Ταινίας

Εφιάλτης στο Δρόμο με… τα Μπαλόνια

Μετά από έναν περίπου μήνα και αφού όλος ο κόσμος έχει δει το περιβόητο «Αυτό» (και πολλές άλλες πολύ νωρίτερα), οι ελληνικές εταιρίες διανομής με αδικαιολόγητη καθυστέρηση, έφεραν επιτέλους και στις δικές μας αίθουσες το box office smasher του Andy Muschietti. H ταινία ξεκίνησε να προβάλλεται από την Πέμπτη 28/9, και από ότι δείχνουν τα πράγματα θα τραβήξει σίγουρα για κάνα μήνα ακόμη· άρα προλαβαίνετε και με το παραπάνω. Το ερώτημα όμως είναι: Άξιζε η αναμονή;

Αρκετοί από εσάς θα έχετε ήδη παρατηρήσει την “βαθμολογία” που δώσαμε στην ταινία, καθώς αναγράφεται στην κορυφή του άρθρου. Πίσω όμως από την βαθμολογία υπάρχει ένα μεγάλο ΑΛΛΑ. Προτού όμως φτάσουμε σε αυτό, ας πούμε λίγα λόγια για την υπόθεση του «Αυτό» (το πιάσατε… και καλά πριν από αυτό ας πούμε για το «Αυτό»;… ναι κι εγώ με μισώ κάποιες φορές).

v1.bjsxNjgyODI0O2o7MTc0Nzk7MTIwMDs1NjMzOzM3NTU

Το Derry είναι μια μικρή πόλη των ΗΠΑ η οποία μαστίζεται από αλλεπάλληλες εξαφανίσεις μικρών παιδιών. Σε αυτές έρχεται να συμβάλει και η μυστηριώδης εξαφάνιση του Georgie, του μικρού αδερφού του Bill. Λίγους μήνες αργότερα, ο τελευταίος μαζί με τους φίλους του, αρχίζουν να βιώνουν περίεργα μεταφυσικά φαινόμενα τα οποία δεν μπορούν να εξηγήσουν, μέχρι να συνειδητοποιήσουν πως μια παράξενη δαιμονική οντότητα, ντυμένη ως κλόουν, προσπαθεί να τα καταβροχθίσει παίζοντας με τους φόβους τους.

Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Stephen King, το οποίο είχε μεταφερθεί το 1990 σε τηλεοπτική σειρά δύο επεισοδίων. Ο Pennywise τότε ήταν ο Tim Curry. Η μίνι σειρά (κυρίως το πρώτο επεισόδιο) είχε αγαπηθεί από πολλούς και χαρακτηρίστηκε ως cult classic της γενιάς. Για τον λόγο αυτό, και γνωρίζοντας την αγάπη που είχε κερδίσει ο Tim Curry ως creepy κλόουν, οι συντελεστές φοβόντουσαν πως μια μεταφορά στην μεγάλη οθόνη δεν θα έχαιρε μεγάλης εκτίμησης από το κοινό. Μετά όμως από εφτά χρόνια σε pre-production φάση, η Warner Bros. αποφάσισε να σπρώξει το εγχείρημά της πιο μπροστά, και να ψάξει να βρει το cast, τον σκηνοθέτη και τους σεναριογράφους. Η – όντως τολμηρή τους κίνηση – πέτυχε, και 27 χρόνια μετά (καθόλου τυχαίο το νούμερο) έχουμε και πάλι μια αξιόλογη μεταφορά του επικού βιβλίου του King.

Ως Pennywise the Dancing Clown, βλέπουμε πλέον τον εξαιρετικά ταλαντούχο και ανερχόμενο Bill Skarsgård, όπου μας δίνει μια διαφορετική και σκοτεινότερη ερμηνεία από την “καρτουνίστικη” του Curry. Εδώ το «Αυτό» είναι περισσότερο δαιμονικό και τρομακτικό στην όψη αλλά και στην συμπεριφορά. Η χρήση του CGI έχει αναμιχθεί και μονταριστεί τόσο ομαλά πάνω στον κλόουν που παρ’ όλη την καθαρή τους θέαση, δεν ξενίζουν ιδιαίτερα. Αν και σε αυτό το σημείο οφείλουμε να αναφέρουμε πως όλη η ταινία είναι ένα μεγάλο CGI-fest. Μην περιμένετε πρακτικά εφέ γιατί θα απογοητευθείτε. Να ξέρετε όμως πως το διάσημο χαμόγελο του Pennywise που φιγουράρει σε κάθε φωτογραφία, έγινε από τον ίδιο τον ηθοποιό χωρίς χρήση CGI, όπως και όλο του το τρομακτικό βλέμμα. Η υποκριτική του ήταν μαγευτική και ορισμένες φορές έπιανες τον εαυτό σου σχεδόν να “γοητεύεται” από την αφοσίωσή του στο ρόλο. Επίσης – για την ιστορία και μόνο – ο Skarsgård ήθελε να δώσει τον καλύτερό του εαυτό σε αυτόν το ρόλο, κι έτσι μελέτησε διάφορα προφίλ ψυχοπαθών δολοφόνων για να προετοιμαστεί καταλλήλως. Δέθηκε τόσο πολύ με την πορεία του ρόλου του, που έφτασε στο σημείο να έχει φρικιαστικούς εφιάλτες καθ’ όλη την διάρκεια των γυρισμάτων. Μάλιστα σε συνεντεύξεις διάφορων συντελεστών, αναφέρθηκε πως τα ενδεχόμενα να υποδυθεί ξανά τον Pennywise στο επερχόμενο sequel, βρίσκονται υπό συζητήσεις λόγο των φόβων για την πνευματική του υγεία. Ο ίδιος βέβαια δηλώνει πανέτοιμος στο να φορέσει ακόμα μια φορά το τρομακτικό κοστούμι του δαιμονικού κλόουν (και ’μεις το ίδιο θα τολμήσω να προσθέσω).

v1.bjsxNzA3MDEzO2o7MTc0Nzk7MTIwMDs0MTg5OzI3OTM

Εξαιρετικές επίσης ήταν και οι ερμηνείες των μικρών πρωταγωνιστών. Ένας προς ένας ο κάθε χαρακτήρας έδινε την δικιά του πνοή και χροιά. Η ταινία εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο το source-material και έδωσε στο κάθε νεαρό παιδί έναν χαρακτήρα τον οποίο μπορείς να ταυτιστείς και να συμπαθήσεις. Δεν υπάρχει ενδεχόμενο να μην τους αγαπήσετε, καθώς ο Muschietti ρίχνει άπλετο φως στις ζωές, τις οικογένειες, τις συνήθειες και τις φοβίες του καθ’ ενός, κάνοντάς τους έτσι ξεχωριστούς και δυναμικούς.

Και τώρα ερχόμαστε στο ΑΛΛΑ. Να διευκρινίσουμε πως το ΙΤ που θα δείτε δεν είναι εξ ολοκλήρου ταινία τρόμου. Μπλέκει στοιχεία κωμωδίας με εκείνα του απότομου τρόμου, κάνοντας έτσι την ζυγαριά να λυγίζει περισσότερο προς το θρίλερ παρά σε horror movie. Η έντονη αυτή εναλλαγή κωμικού/τρομακτικού μας θυμίζει, τις περισσότερες φορές, το Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες. Μια δαιμονική, δηλαδή, οντότητα που παίζει με τους φόβους των θυμάτων του, κάνοντας αστεία με αυτά και αποδυναμώνεται από την έλλειψη του φόβου. Αυτό δεν αποτελεί βέβαια μεγάλο πρόβλημα. Η κινηματογράφησή του όμως ίσως ναι. Το Αυτό είναι μια σύγχρονη εκδοχή της ταινίας του Wes Craven (μάλιστα σε μια σκηνή η κάμερα δείχνει ένα κινηματογράφο του ’85 που στην μαρκίζα του αναγράφεται πως στις αίθουσές του παίζεται η εν λόγο ταινία). Βλέπουμε δηλαδή λίγες σκηνές τρόμου, έπειτα γέλιου και μετά ξανά από την αρχή. Ακόμα και ο ίδιος ο Pennywise είναι μια λίγο πιο “σοβαρή” εκδοχή του Freddy Krueger. Πολλοί ίσως να σπεύσετε να με κατακρίνεται, αλλά πριν το κάνετε να σας πω πως δεν το θεωρώ κακό να υπάρχει αυτή η επιρροή, μιας και η ταινία δεν παύει να είναι διασκεδαστική. Το θέμα είναι πως εγώ περίμενα μια φρέσκια ματιά, κάτι το ολοκαίνουργιο και όχι μια συνύπαρξη του A Nightmare on Elm Street και του Goοnies. Αλλά ok, αυτά πιθανός να είναι δικές μου παραξενιές (όταν την δείτε ίσως να με καταλάβετε).

v1.bjsxNzA3MDEyO2o7MTc0Nzk7MTIwMDs2MDAwOzQwMDA

Και τώρα η κλασική ερώτηση: Είναι τρομακτικό;… Αυτό είναι ξεκάθαρα υποκειμενικό. Ο κάθε άνθρωπος τρομάζει με διαφορετικά πράγματα. Γενικά με διακατέχει μια αναισθησία σε ταινίες τέτοιου τύπου και τρομάζω πραγματικά πολύ δύσκολα. Μάλιστα το έχω βάλει στόχο να βρω μια ταινία που θα με κάνει να χεστώ (σας το είπα και πριν, με μισώ κάποιες φορές), και το «Αυτό» του Muschietti δεν ήταν μια εξ αυτών. Επίσης άκουσα ελάχιστα «αααα» από τους υπόλοιπους  θεατές στις σκηνές τρόμου, και σκεφτείτε πως τα ηχεία του σινεμά βαράνε αυτιά όχι αστεία.

Σε γενικές γραμμές ήταν πολύ διασκεδαστική (δεν υπερβάλω καθόλου, στοχεύει άλλωστε περισσότερο στο να σε διασκεδάσει και όχι στο να σε τρομάξει, μάλιστα υπάρχουν συνεντεύξεις στο ίντερνετ που το λένε και οι ίδιοι οι συμμετέχοντες)Η αναμονή άξιζε, και τα λεφτά σας δεν θα πάνε χαμένα, «αυτό» (μπορώ να κάνω λογοπαίγνια για πάντα) είναι σίγουρο.  And you’ll float too…

FINAL VERDICT:

Must_Watch

it_ad

Advertisements
Tagged with: