Annabelle: Creation – Κριτική Ταινίας

Διασκεδαστικό μεν, μηδενική συνοχή δε.

Όλα ξεκίνησαν το 2013 όταν η ταινία The Conjuring κυκλοφόρησε στις αίθουσες. Ο κόσμος τότε παραληρούσε. Όλοι μιλάγανε για την πιο τρομακτική ταινία του 21ου αιώνα. Για μια ταινία που επιτέλους αναζωογόνησε την γενιά των ταινιών τρόμου και έφερε μάλιστα πολλές εισπράξεις σε εισιτήρια αλλά και blu-ray. Άρα, σκέφτηκε η Warner, τι μπορούμε να κάνουμε τώρα μετά την πολύ μεγάλη απήχηση της ταινίας; Μα τι άλλο… θα την κάνουμε shared cinematic universe για να ξεζουμίσουμε κάθε τι που έχει να κάνει με το The Conjuring! Η ιδέα δόθηκε, κι έτσι μια απλή τρομακτική και έξυπνη ταινία, γέννησε άλλες δύο. Οι δύο θα γίνουν τέσσερις και οι τέσσερις άλλες τόσες, μιας και ήδη ετοιμάζονται δύο ακόμα βασισμένες στους κύριους ανταγωνιστές του Conjuring 1 και 2 (το The Nun και το The Crooked Man).

Η ταινία λαμβάνει τόπο 12 χρόνια πριν τα γεγονότα της πρώτης (ναι είναι prequel), σε μια μεγάλη έπαυλη ενός κουκλοποιού και της κατάκοιτης γυναίκας του. Δώδεκα χρόνια μετά τον αναπάντεχο θάνατο της κόρης τους, ανοίγουν την έπαυλή τους για να φιλοξενήσουν μια καλόγρια και έξι ορφανά κορίτσια. Δυο από τα κορίτσια όμως, ανακαλύπτουν σιγά – σιγά το σκοτεινό παρελθόν της οικογένειας Mullins καθώς και το τι φωλιάζει μέσα στην φαινομενικά αθώα και creepy κούκλα Annabelle.

annabellecreation-mirandaotto-cross

Τι παίζει τώρα με την ταινία. Αρχικά παραγωγός είναι ο James Wan (σκηνοθέτης των Conjuring 1 & 2) ενώ σκηνοθετεί ο David F. Sandberg (Lights Out). Η συνταγή αυτή από μόνη της είναι επιτυχημένη, καθώς ο Sandberg είναι ένας πολύ δημιουργικός και οραματιστής σκηνοθέτης (ψάξτε γι’ αυτόν στο YouTube). Δεύτερον, αν και prequel μιας πολύ μέτριας (προς κακής) ταινίας, οι απόψεις και οι εντυπώσεις του κόσμου ήταν ικανοποιητικές. Τρίτων… what the hell, ας μπω στην αίθουσα και ας αποφασίσω μετά αν μου αρέσει ή όχι. Οπότε μπήκα, είδα, γούσταρα, ξενέρωσα και βγήκα.

Για αρχή γούσταρα, γιατί τα κλισέ ήταν λίγα και όχι χτυπητά ή ιδιαίτερα ενοχλητικά. Επίσης μου άρεσε η ατμόσφαιρα και ορισμένες ιδέες για χτίσιμο έντασης, αγωνίας αλλά και τρόμου ήταν εξαιρετικές. Η μουσική επίσης ήταν ικανοποιητική και οι ερμηνείες μια χαρά. Τα jump-scares όμως ήταν πολύ φτηνά. Ο απότομος τρόμος με την χρήση δυνατού ήχου αρχίζει πια να φθίνει και να μην χαίρει εκτίμησης από το κοινό. Ο κόσμος πλέον προτιμά την σκοτεινή ατμόσφαιρα και τον ψυχολογικό και αργό τρόμο (βλέπε: The Witch, Ιt Follows, Get Out). Αυτό ήταν λοιπόν το πρώτο μικρό μέρος του ξενερώματος. Το δεύτερο και σίγουρα μεγαλύτερο, ήταν εκείνο του βασικού ανταγωνιστή της ταινίας. Του περιβόητου μαύρου δαίμονα. Ο δαίμονας αυτός την μία ήταν παντοδύναμος, την άλλη εξαιρετικά ευάλωτος. Την μία μπορούσε να ήταν όπου ήθελε όποια ώρα ήθελε, την άλλη ήταν ακινητοποιημένος. Και πολλά άλλα που δεν θέλω να σας πω για να μην σας κάνω spoil. Όταν δείτε την ταινία, δώστε βάση στις ικανότητές του και θα παρατηρήσετε πως δεν υπάρχει καμία συνοχή στις δυνάμεις του. Όταν το δείτε αυτό, τότε θα καταλάβετε πως πολλά στην ταινία εξυπηρετούν μόνο τις αφορμές για να κτιστεί τρόμος.

Στην τελική, δεν μπορώ να πω πως πέρασα άσχημα, τουναντίον το πόνημα του Sandberg με διασκέδασε και με κράτησε. Πολύ πιθανό να κάνει το ίδιο και σε εσάς.

Υ.Γ. Έχει δύο post-credits scenes.

FINAL VERDICT:

anabelle_Noikiase_To_Se_DVD.jpg

Advertisements
Tagged with: