Detroit: Μία Οργισμένη Πόλη – Κριτική Ταινίας

Το να παίρνεις τον χρόνο σου, δεν είναι πάντα και η καλύτερη επιλογή βρε Bigelow.

Η ταινία επικεντρώνεται στις εξεγέρσεις του 1967 στην ομώνυμη πόλη των Η.Π.Α και συγκεκριμένα στα τραγικά γεγονότα που έλαβαν τόπο στο ξενοδοχείο Algiers, όταν η αστυνομία βιαιοπράγησε και εκφόβισε πέντε μαύρους και δυο λευκές κοπέλες. Το βίαιο και ρατσιστικό αυτό συμβάν έληξε με 3 νεκρούς και με την πολιτεία να αναλαμβάνει να ρίξει φως στα γεγονότα, καταδικάζοντας και αθωώνοντας με γνώμονα τα στερεότυπα της εποχής.

Στην αρχή νόμιζα πως θα δω μια fast-paced ιστορία, με αγχωτικά πλάνα και ρεαλιστική απεικόνιση της αστυνομικής βίας. Όμως την πρώτη μιάμιση ώρα, η Bigelow πήγαινε με αργούς ρυθμούς και εστίαζε στα γεγονότα που έγιναν πριν αλλά και στους χαρακτήρες που έπειτα θα τους δούμε να εκφοβίζονται και να τρομοκρατούνται. Άρα σκέφτηκα πως το πάει αργά γιατί έχει τους λόγους της. Θέλει να χτίσει και όχι απλά να απεικονίσει. Οπότε περίμενα. Και περίμενα… και περίμενα… και εκεί είναι που με έχασε. Η ταινία εκμεταλλεύεται πολύ τον χρόνο της, και καταλήγει στο να χάνει την γοητεία και τον τρόμο που θέλει να σου προκαλέσει. Εννοείτε πως ήταν βίαιη, με σκληρές εικόνες και πλημμυρισμένη από το αίσθημα της αδικίας και του εκνευρισμού ως προς την αστυνομική βία και τον ρατσισμό· αλλά έχανε ως προς την αφήγηση λόγο της μεγάλης της διάρκειας. Αν η ίδια ταινία ήταν κατά μισή ώρα μικρότερη, πολύ πιθανό να μιλάγαμε για ένα κομψοτέχνημα που σε αρπάζει από τον γιακά και σε πετάει μέσα στις βίαιες και αιματηρές εξεγέρσεις του Ντιτρόιτ του 67’. Παρ’ όλα αυτά, οι σκηνές στο ξενοδοχείο ήταν ναι μεν καλές (αποτελεί άλλωστε το κέντρο του έργου), αλλά και κάπως ήπιες ως προς τον ρυθμό τους. Με λίγα λόγια, η καρδιά μου χτυπούσε σε φυσιολογικούς ρυθμούς, αν και εκνευρισμένη.

Anthony Mackie Detroit
Anthony Mackie, Detroit (2017)

Οι ερμηνείες όμως θα σας αφήσουν τις καλύτερες εντυπώσεις. Όλοι οι χαρακτήρες ήταν εξαιρετικοί, με απίστευτη φυσικότητα και ταιριαστοί στον ρόλο τους. Από τον Boyega μέχρι τον Poulter, βλέπουμε μια εξαιρετική επιλογή του cast που δεν παύει να σε πείθει για την αυθεντικότητά της. Γενικά η παραγωγή, τα κοστούμια και όλα τα παρελκόμενα ήταν πολύ δυνατά και πειστικά.

Και σε αυτή την ταινία βλέπουμε τα τύπου ντοκιμαντέρ πλάνα της Bigelow, όπως άλλωστε μας είχε συνηθίσει από τις δυο προηγούμενες ταινίες της. Η φωτογραφία όμως υστερούσε. Κανένα πλάνο δεν μου χαράχτηκε στη μνήμη, καθώς ήταν όλα πολύ τυπικά και συνηθισμένα. Σίγουρα όμως το μοντάζ αναπλήρωσε την τρέλα μου με την εικόνα, καθώς ήταν απότομο αλλά δίχως να ξενίζει. Αυτό όμως που κατάφερε να με ξενίσει, ήταν το αρχικό info μοντάζ (δείχνοντας τα γεγονότα που οδήγησαν στην εξέγερση), το οποίο, για κάποιο περίεργο λόγο, είχε animation μορφή (όσο κι αν το έψαξα, δεν κατάφερα να βρω ή να καταλάβω το γιατί).

Τέλος, βγαίνοντας από την αίθουσα ή κλείνοντας την οθόνη (εξαρτάται από το που θα την δείτε), θα σας αφήσει μια γλυκόπικρη γεύση, και ως προς την πορεία της ιστορίας αλλά και ως προς την ταινία γενικότερα. Δεν ήταν κακή, αλλά θα μπορούσατε σίγουρα να την φανταστείτε και καλύτερη.

FINAL VERDICT:

Detroit_Noikiase_To_Se_DVD


Advertisement

Advertisements