King Arthur: Legend of the Sword – Κριτική Ταινίας

Highlight της ταινίας το cameo του David Beckham. Τόσο χάλια!

Μετά τον θάνατο του πάτερα του, το Camelot και το βασίλειο περνάει στα χέρια του θείου του νεαρού Αρθούρου, Vortigern. Ο Αρθούρος αναγκάζεται να μεγαλώσει από πολύ μικρή ηλικία, χωρίς καμία μνήμη της καταγωγής του, υπό την προστασία ιερόδουλων στο Londinium. Εκεί θα περάσει πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια και μαζί με την συμμορία του θα “διοικεί” τα σοκάκια της πόλης. Όλα θα αλλάξουν όταν θα σηκώσει το σπαθί Excalibur από την πέτρα και θα αναγκαστεί να ακολουθήσει έναν πολύ διαφορετικό δρόμο, αυτού του ήρωα και βασιλιά.

Το ‘King Arthur’ είναι μία ταινία που είτε θα λατρέψεις, είτε θα μισήσεις. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι ενδιάμεσο. Εγώ την μίσησα…

Ο Guy Ritchie σκηνοθετεί μία μεσαιωνική περιπέτεια με το δικό του χαρακτηριστικό στιλ. Ξεχνάει όμως να επενδύσει στην ιστορία. Δεν δίνει background σε κανένα απολύτως χαρακτήρα ενώ ο μόνος που φαίνεται να έχει κάποιο κίνητρο για τις πράξεις του είναι ο κακός της ταινίας, ο Vortigern, που υποδύεται ο Jude Law. Ενώ η διάρκεια της ταινίας είναι ένα δίωρο, χαραμίζει τις πιο ωφέλιμες στιγμές για character development σε sequence μοντάζ.

DSC05651.dng

Υποκριτικά ο Law είναι ανώτερος από όλους. Ο Charlie Hunnam δεν πείθει καθόλου ως ηρωικός Αρθούρος. Όσο για το υπόλοιπο καστ, δεν συγκράτησα κανέναν απολύτως. Μόνο την κοπέλα (Astrid Bergès-Frisbey, εφόσον το γκούγκλαρα) που έπαιζε την μάγισσα, Mage, που σου μένει στο μυαλό για τους λάθους λόγους καθώς η ερμηνεία της είναι τόσο υπερβολική όσο και τα εφέ της ταινίας. Α, παίζει και ο “Littlefinger” (Aidan Gillen).

Και άντε να δεχτώ ότι ο Ritchie ήθελε να φτιάξει μία ταινία με βάση την οπτική της αρτιότητα αλλά εκεί τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα. Αισθητικά η ταινία είναι ένα κράμα ψευτο-εντυπωσιασμού, νταρκίλας και κακών εφέ που αρκετές φορές θυμίζει βίντεο κλιπ. Γενικά, όλα φαίνονται τόσο επιτηδευμένα ενώ παράλληλα κανένα στοιχείο δεν δένει με το άλλο. Είναι ένας στιλιζαρισμένος μεσαίωνας με επικά ρεαλιστικά τοπία και καθόλου ρεαλιστικά εφέ.

Προφανώς και ο Ritchie ήθελε να κάνει μία σύγχρονη πρωτοποριακή εκδοχή του θρύλου του Αρθούρου αλλά κατέληξε να κάνει μία άσχημη, χαοτική, μπρουτάλ βλακεία.

ΤΕΛΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ:

King_Arthur_Oute_Se_Torrent


Advertisement

Advertisements