Lady Macbeth: She’s (not) a lady – Κριτική Ταινίας

Ογδόντα λεπτά αγνής, βίαιης κινηματογραφικής ομορφιάς!

Το review θα μπορούσε να είχε τελειώσει κάπου εδώ. Μέσα σε μία περίοδο. Ογδόντα – χορταστικά – λεπτά πανέξυπνης σκηνοθεσίας και υποκριτικής σε μια ταινία που δυστυχώς θα περάσει από πολλούς απαρατήρητη.

Η Katherine (Florence Pugh) αναγκάζεται να παντρευτεί έναν γαιοκτήμονα ο οποίος την αγνοεί και σχεδόν την μισεί. Δεν μοιράζεται μαζί της καμία σωματική επαφή κάτι που την εξωθεί στο να εξαπολύσει την καταπιεσμένη σεξουαλικότητά της σε έναν εργάτη του άντρα της, τον Sebastian (Cosmo Jarvis). Η σχέση αυτών των δυο θα προκαλέσει ένα ασταμάτητο πάθος και μια λαγνεία ικανή να καταστρέψει τα πάντα.

Ίσως να σας θυμίζει την κλασική ιστορία αγάπης και έρωτα μεταξύ μιας πλούσιας και ενός φτωχού. Ίσως να σας θυμίσει την Therese Raquin του Zola ή την Δεσποινίς Ζυλί του Strindberg… μην βιαστείτε όμως να κρίνεται από το περιτύλιγμα, καθώς τα φαινόμενα απατούν (όπως πάντα). Άλλωστε η ταινία είναι βασισμένη σε μια νουβέλα του Nikolai Leskov γραμμένη το 1865 – νωρίτερα δηλαδή από το έργο του Zola και του Strindberg – κάτι που την κάνει να ξεχωρίζει.

v1.bjsxNDEwMzc2O2o7MTc0NzY7MTIwMDszMDAwOzIwMDA

Η ταινία του Oldroyd κατάφερε πραγματικά να με σαγηνέψει, όπως η Katherine τον Sebastian και τούμπαλιν. Η Katherine δεν ερωτεύεται τον Sebastian γιατί είναι ταιριαστό ζευγάρι, αλλά γιατί βρήκε σε αυτόν μια βίαιη ερωτική νότα την οποία στερήθηκε. Η λαγνεία τους παρασέρνει σε ένα χείμαρρο ανεξέλεγκτου πάθους που τους οδηγεί σταδιακά στην καταστροφή· μια καταστροφή που δεν μπορούν να σταματήσουν. Η ταινία δείχνει, με αριστουργηματικό τρόπο, την καταπιεσμένη γυναικεία σεξουαλικότητα, και τα δεινά που μπορεί να προκαλέσει. Η Katherine δεν είναι μια χαρακτήρας που γεννήθηκε για να υπακούει στα στερεότυπα και γι’ αυτό παλεύει να τα αλλάξει. She’s (definitely) not a lady, κι ούτε θέλει να γίνει.

Το τέλος της ταινίας (και μία από τις καλύτερες σκηνές τις), με άφησε να κοιτάζω απλά την οθόνη προσπαθώντας να αναλογιστώ την καταστροφή και τα αποτελέσματά τις. Εξαιρετική σκηνοθεσία και λιτή αλλά αποτελεσματικότατη φωτογραφία. Η υποκριτική επίσης μοναδική (απίστευτη η Pugh), αν και με ξένισε, κάπως, εκείνη του Jarvis – πολύ “κρυσταλλωμένο” πρόσωπο και ορισμένες φορές έδειχνε σαν να μην ταίριαζε στον χώρο – κατά τα άλλα μαγευτικές ερμηνείες.

Ξέρετε γιατί τσαντίζομαι…; Βάλτε την δίπλα στο Fifty Shades of Grey… περιμένω… καταλάβατε τώρα;

ΤΕΛΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ:

ladymacbethMust_Watch.jpg

 

Advertisements
Tagged with: