Death Note – Κριτική Ταινίας

Μια βροχερή μέρα σαν όλες τις άλλες, ένα μαύρο τετράδιο πέφτει από τον ουρανό. Ένα αγόρι “τυχαίνει” να βρίσκεται δίπλα του εκείνη την ώρα και να το παίρνει μαζί του (τι πιο λογικό να πέφτει ένα τετράδιο από τον ουρανό, κάθε μέρα τέτοια γίνονται). Λίγο αργότερα το αγόρι αυτό, ο Light (Nat Wolff), μαθαίνει πως το σημειωματάριο ανήκει σε ένα Shinigami (θεός του θανάτου κατά την ιαπωνική κουλτούρα), ονόματι Ryuk (Willem Dafoe). Το σημειωματάριο αυτό έχει την δύναμη να σκοτώνει οποιονδήποτε γραφτεί στις σελίδες του, με οποιονδήποτε τρόπο θελήσει ο κάτοχός του. Κι έτσι ο Light υιοθετεί το alter-ego του Kira και αρχίζει να ξεπαστρεύει κακούς εγκληματίες. Αλλά επειδή θέλει να καυχηθεί γι’ αυτό και να φτάσει σε ένα godlike επίπεδο από ακόλουθους, βάζει τα θύματά του να γράφουν με αίμα πριν πεθάνουν, το όνομα του alter-ego του. Έτσι τραβάει την προσοχή του “δαιμόνιου” (πιο μεγάλα αυτάκια δεν υπάρχουν, λυπάμαι) ντετέκτιβ «L» ο οποίος αρχίζει να τον κυνηγάει.

Σε περίπτωση που ζούσατε κάτω από κάποιο βουνό ή ήσασταν ναυαγοί σε κάνα νησί τόσα χρόνια (όχι σε εκείνο του survivor, εκεί είχαν τηλεόραση *mic-drop*), τότε ίσως να μην γνωρίζεται ότι η ταινία Death Note βασίζεται στο ομώνυμο manga/anime του Tsugumi Ohba που έγινε cult σε οπαδούς – και μη – των anime ανά τον κόσμο. Έχοντας δει (και λατρέψει) το source material (παρόλο που δεν είμαι fan των anime), μου είναι λιγάκι δύσκολο να είμαι αντικειμενικός, καθώς το μυαλό μου δεν παύει να κάνει αναγωγές. Για τον λόγο αυτό θα προσπαθήσω να πω την γνώμη μου από δυο μέτωπα: ένα του “γνώστη” (που θα περιέχει spoilers) και ένα του απλού θεατή μιας ταινίας.

v1.bjsxNjYyNDQxO2o7MTc0Nzk7MTIwMDs0MjAyOzI4ODk

Ξεκινώντας λοιπόν ως απλός θεατής, μπορώ να πω πως δεν ήταν ό,τι χειρότερο έχω δει στη ζωή μου. Είχε προβλήματα στον ρυθμό της και στην πορεία έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να βαριέται κάπως. Αλλά δεν μπορώ να πω πως την σιχάθηκα όπως θα δείτε σε πολλά reviews που θάβεται κάτω από τόνους σκατά. Απλά το όλο θέμα είναι πως θα μπορούσε να ήταν πολύ μα πολύ καλύτερη. Επίσης το θέμα του whitewashing (και black, για σένα το λέω L μην κοιτάς αλλού), αν και άσχημο είναι πια απίστευτα σύνηθες. Ας μην κοροϊδευόμαστε, υπήρχε περίπτωση να γίνει αμερικάνικο “remake” (το γιατί βάζω αυτάκια θα το διαβάσετε στην επόμενη παράγραφο) από ξενόγλωσσο material και να μην βάλουν αμερικάνους ηθοποιούς; Παρ’ όλα αυτά, αυτό το είχα ήδη καταπιεί από τα trailer, οπότε ήξερα πλέον τι έβλεπα και με ποιους. Ως θεατής λοιπόν θα πω πως ήταν… passable, στην καλύτερη, και πως θα την ξέχναγα με το που έκλεινα την οθόνη του laptop…

Spoiler Area (που αναφέρεται – κυρίως – σε  αυτούς που έχουν δει το anime)! 


Τώρα ως “γνώστης” (είναι λίγο καταχρηστικός ο όρος αλλά… meh) είχα θέματα. Τα αυτάκια στο remake τα έβαλα γιατί αυτό είναι που με μπέρδεψε. Ήθελαν ή δεν ήθελαν να είναι μέρος του συνόλου του anime; Ο σκηνοθέτης ήθελε να την δούμε ως φαν ή ως απλοί θεατές; Αναπάντητα ερωτήματα. Το άλλο μου θέμα ήταν ο Light ως ηθοποιός αλλά και ως χαρακτήρας. Δεν είχε τίποτα το ιδιαίτερο. Σε σχέση με το anime, δεν βλέπουμε την πορεία του από το καλό πλην τίμιο παιδί σε ψυχρό mastermind κακό. Έχει την πιο δυνατή μορφή εξουσίας στα χέρια του, και παρ’ όλα αυτά όλα τα κάνει για να κερδίσει μια μπιτσάρα cheerleader. Κι έπειτα τα κίνητρά θολώνουν και σχεδόν σβήνονται. Στο μεγαλύτερο μέρος τις ταινίας απλά χειραγωγείτε από την Mia (Margaret Qualley) και λειτουργεί σαν μαριονέτα δική της και του Ryuk. Και στο τέλος, ξαφνικά, ανεξήγητα, στήνει κομπίνα και πετυχαίνει. Ο ρυθμός λοιπόν και η αλληλουχία πάνε μια βόλτα από τα θυμαράκια να χαζέψουν τον καιρό. Από την άλλη η ταχύτητα με την οποία ο L ανακαλύπτει την ταυτότητα του Light γίνεται αδικαιολόγητα γρήγορα και δεν μοιάζει σε τίποτα αληθινή, και στο τέλος λειτουργεί τελείως παρορμητικά και χαζά· καμία δηλαδή σχέση με τον εκπληκτικό και one-of-a-kind ντετέκτιβ που προσπαθεί να παρουσιάσει η ταινία στην αρχή. Πέρα από την πλάκα, αν προσπαθείς να συμπιέσεις 37 επεισόδια σε μιάμιση ώρα ταινία, δεν τα γλιτώνεις τα «έλεος ρε φίλε, ούτε καν που δυσκολεύτηκε». Το ενδεχόμενο για sequel που αφήνει στο τέλος, δεν θα το σχολιάσω· θα αφήσω εσάς να το κάνετε.

Κλείνω λέγοντας πως, όλο αυτό το βάρος τις τεράστιας επιτυχίας που είχε το universe του Death Note πριν καν φτάσει στις οθόνες μας, ήταν ίσως αρκετό για να διαμελίσει την ταινία (κάντε μια βόλτα από IMDb, Rotten Tomatoes και σχόλια εξοργισμένων funs στο YouTube και θα καταλάβετε). Η ταινία πέθανε πριν καν γεννηθεί για τους φαν, και θα σβήσει σύντομα στις μνήμες των απλών θεατών.

FINAL VERDICT:

Death_Note_Den_Xaneis_Kai_Kati

deathnoteAD

Advertisements