Baby Driver: Guardians of the Galaxy συναντά Transporter σε σκηνοθεσία Edgar Wright – Κριτική Ταινίας

Όταν όλα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο, άκου μουσική. Ειδικά αν έχεις εμβοή στο αυτί λόγω ενός παλιού ατυχήματος που καθόρισε την μετέπειτα ζωή σου.

Baby Driver.

Η νέα ταινία του αγαπημένου μου σκηνοθέτη βγήκε στους κινηματογράφους, παγκοσμίως, πριν 2 μήνες. Στην Ελλάδα ήρθε μέσα Αυγούστου. Γιατί εμείς εδώ γουστάρουμε 2 πράγματα:

  1. Σουβλάκια τον Δεκαπενταύγουστο και
  2. «Bρουμ-βρουμ» ταινίες κατά την χώνεψη.

Να τονίσω πως είμαι υπερβολικά προκατειλημμένος. Ακόμη κι αν ο Edgar δολοφονούσε κάποιον, θα ισχυριζόμουν πως τουλάχιστον είχε καλύτερο framing από τους υπόλοιπους. Το οποίο θα ήταν αλήθεια.

Έχω γράψει κι ένα απαράδεκτο αφιέρωμα για τον εν λόγω κύριο, το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Θα περιμένω. Ωραία, τώρα που δεν το διαβάσατε, πάμε παρακάτω.

Το Baby Driver σίγουρα έχει αρνητικά στοιχεία. Απλώς, δεν τα πρόσεξα, επειδή δεν ήθελα. Αν επιθυμείτε αντικειμενικές κριτικές να πάτε στον Κουτσογιαννόπουλο. Εγώ δεν έχω βγει στη Μενεγάκη. Ούτε έχω μπει, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Χωρίς να σας μολύνω την διασκέδαση, συνοψίζω την ιστορία σε δύο γραμμές:

Ένας νεαρός, εξαιρετικός οδηγός συμμετέχει σε σειρά ληστειών λόγω ενός παλιού του λάθους. Θέλει να φύγει, μα δε μπορεί και όλα πάνε σκατά.

1μιση γραμμή. Συγγνώμη.

Πρόκειται για μία απλή ιδέα, αλλά όπως λέει και ο θείος μου ο αποτυχημένος, προπονητής ποδοσφαίρου, η εκτέλεση είναι που μετράει. Βέβαια, ο θείος μου δεν ξέρει μαθηματικά… Ούτε ιδιαίτερα καλό ποδόσφαιρο.

Για την πρώτη μισή ώρα πίστευα πως γνωρίζω που πηγαίνει η ιστορία. Και σταδιακά κατάλαβα ότι ο φίλος μου ο Edgar έπαιζε με το είδος και με το μυαλό μου. Έσπασε μερικές φόρμες, δημιούργησε ορισμένες ανατροπές και η ταινία κατέληξε κάπου πολύ διαφορετικά από αυτό που περίμενα.

Πήρε μία απλή ιδέα και την έκανε δική του. Πρόσθεσε χιούμορ, ρυθμό και ενδιαφέρουσες λήψεις και πλάνα, φτιάχνοντας μία απολαυστική ταινία.

baby-driver-1200-1200-675-675-crop-000000

Φυσικά, πρέπει να αναφερθώ στο χιλιοειπωμένο, απίστευτο editing (montage). Ο τύπος -μαζί με όποιον editor κουβαλάει στην τσάντα του- μοντάρει λες και είναι μονίμως υπό την επήρεια speed. Θα ήθελα να τον δω να σκηνοθετεί το Trainspotting, μα σε τούτο τον κόσμο τα όνειρα μου μοιάζουν με τις επιθυμίες μου. Παραμένουν ανεκπλήρωτα.

Το καστ, μεταξύ άλλων, αποτελείται από τους Ansel Elgort (Fault in our Stars), Jon Bernthal (Punisher), Jon Hamm (Mad Men), Jamie Foxx (Django Unchained) και Kevin Spacey (αν δεν ξέρετε ταινίες του, αφήστε το. Δείτε Καφέ της Χαράς).

Να ομολογήσω πως δεν πρόσεξα καθόλου την υποκριτική, κι αυτό είναι καλό. Σε μεγάλα διαστήματα ξεχνούσα που βρίσκομαι. Η ταινία με κατάπινε στον κόσμο της και με κρατούσε εκεί για ώρα (μισώ όταν προσπαθώ να συντάξω λυρικές προτάσεις και ταυτόχρονα επιλέγω να γίνω αυτοαναφορικός).

Το βασικό χαρακτηριστικό της ταινίας είναι η μουσική της. Σχεδόν κάθε σκηνή είναι γραμμένη, σκηνοθετημένη, κομμένη και ραμμένη πάνω σε ένα κομμάτι. Οι ήχοι του περιβάλλοντος συνάδουν με την μουσική, οι κινήσεις ακολουθούν τον ρυθμό και ο πρωταγωνιστής οδηγεί με βάση αυτό που ακούει.

Αδυνατώ και ίσως δεν χρειάζεται να κατανοήσω πως ο Wright πετυχαίνει ένα τέτοιο αποτέλεσμα. Έκατσε και έγραψε το σενάριο σκεπτόμενος μουσική; Σκηνοθετούσε ακούγοντας Queen; Ή απλώς μπήκε στο editing room και είπε, «ας βάλουμε λίγη μουσικούλα, ρε αδερφέ. Ωχ, έχω μία ιδέα».

Ό,τι κι αν έκανε, δούλεψε. Αν δεν ήμουν σε κινηματογράφο, θα χόρευα, και πιστέψτε με, είμαι άθλιος χορευτής. Από τα 5 ως τα 19 μου συμμετείχα σε σύλλογο παραδοσιακών χορών (ο πατέρας μου ήταν δάσκαλος εκεί και ήθελα να με αγαπήσει). Η μεγαλύτερή μου επιτυχία ως χορευτής ήταν ένας καρσιλαμάς στη νότια Ιταλία. Ακόμη κι αυτή η θετική μου ανάμνηση επισκιάζεται από κάτι. Συγκεκριμένα, την ντάμα μου στον εν λόγω χορό. Ήταν μία γριά από αυτές που δεν έχουν ιδέα τι εστί καλή μουσική ή σύγχρονος κινηματογράφος. Το γούστο της σταματούσε στον Χατζηχρήστο, την Χαρούλα Αλεξίου και στον άντρα με μουστάκι, μεγάλο αυτοκίνητο και μικρό πέος.

Baby Driver 2

Εγώ, από την άλλη, απεχθάνομαι τα αμάξια, τις μηχανές και ό,τι μηχανοκίνητο, εκτός αν είναι ο Τόμας το Τρένο/τραίνο. Κι όμως, στο Baby Driver κατάλαβα ότι αν σκηνοθετεί ο Edgar, παίζει να μου αρέσει μέχρι και η Μάγια η Μέλισσα. Τώρα που το σκέφτομαι, θα ήθελα να δω ταινία του Wright με την Μάγια τη Μέλισσα. Ίσως και το Μικρό μου Πόνι. 

Πριν κλείσω άλλο ένα κακό άρθρο μου, θα αναφερθώ σε ένα υποτιμημένο χαρακτηριστικό των ταινιών του Edgar Wright. Τον πρωταγωνιστή. Σαν σκηνοθέτης και σεναριογράφος, ο Βρετανός έχει την ικανότητα να δημιουργεί ενδιαφέροντες, συμπαθητικούς χαρακτήρες από το τίποτα. Ακολουθούμε ολόκληρη την ιστορία μέσα από τα μάτια τους χωρίς να κουραζόμαστε ή να βαριόμαστε. Χρησιμοποιώ πρώτο πληθυντικό πρόσωπο, ώστε να σας περάσω την ιδέα ότι όλοι σκεφτόμαστε το ίδιο πράγμα.

Τσιμπήστε κι ένα video essay για το συγκεκριμένο θέμα.

Εν ολίγοις, όταν ο Edgar Wright ασχολείται με ένα είδος ταινίας, το κάνει καλύτερο.

Εν πιο ολίγοις, κατά την άποψή μου έτσι πρέπει να είναι οι ταινίες.

Συμπέρασμα:

babydriver.jpg

 

 

Advertisements