Το American Gods μπορεί να σε κάνει να πιστέψεις

Ένα οπτικο αριστούργημα βασισμένο στο επικό βιβλίο του Neil Gaiman που καταφέρνει πολλά και υπόσχεται ακόμα περισσότερα.

Υπάρχει Θεός; “Ο Θεός είναι νεκρός” είπε ο Φρήντριχ Νίτσε, ένας σπουδαίος Γερμανός φιλόσοφος που όλοι τον ξέρουν πλέον ως κλαψιάρη. Στον κόσμο του American Gods, της νέας σειράς του STARZ που πρόσφατα ολοκλήρωσε τον πρώτο της κύκλο, ενάς Θεός πεθαίνει όταν δεν έχει πια πιστούς να τον προσκυνούν, όταν δεν υπάρχουν ναοί στο όνομα του, όταν ξεχνιέται από όλους. Σκεφτείτε λοιπόν πως ένιωσε ο Δίας και η Συμμορία των Ολύμπιων Δώδεκα όταν ένας ισχνός, μουσάτος ξυλουργός άρχισε να τους κλέβει οπαδούς. Και ο ξυλουργός δεν σταμάτησε εκεί, όοοοοοχι. Άρχισε να ψωνίζεται και να το παίζει ιστορία. Ξέρετε τι έκανε ο αθεόφοβος; Πήγε στο τραπέζι που καθόταν το Δωδεκάθεο και τους σήκωσε όλους για να κάτσει αυτός και οι μαθητές του. Έτσι βρήκαν τραπέζι για δώδεκα τελευταία στιγμή Πέμπτη βράδυ. Αλλά δεν το ξέρετε αυτό. Γιατί ο ξυλουργός πήρε όλους τους πιστούς με το μέρος του, έτρεξε την φάση κι όλοι πλέον μιλάνε για τον Μυστικό Δείπνο και όχι για το πως οι Δώδεκα Θεοί του Ολύμπου δεν πρόλαβαν ούτε να βγουν μια σέλφι με hashtag #squadgoals.

Μια ανάλογη διαμάχη βρίσκεται και στον πυρήνα του American Gods, της σειράς των Bryan Fuller και Michael Green που διαδραματίζεται στην Αμερική του σήμερα: η διαμάχη Παλιών Θεών και Νέων Θεών. Παλιοί Θεοί είναι αυτοί που κουβάλησαν οι πρώτοι πρόσφυγες από κάθε γωνιά της Γης στις ΗΠΑ: οι θεοί των Vikings, των Αιγυπτίων και των Ιρλανδών που είναι πλέον ξεχασμένοι και ζουν στο περιθώριο. Νέοι θεοί είναι το Ίντερνετ, τα ΜΜΕ και οι Αγορές που κυριαρχούν και μαζεύουν ασταμάτητα followers. Βασισμένη στο ομότιτλο πολυβραβευμένο βιβλίο του τεράστιου Neil Gaiman, το American Gods είναι η ιστορία του Παλιού κόντρα στο Νέο, της Παράδοσης κόντρα στην Πρόοδο, της Βίβλου κόντρα στο Game of Thrones.

American Gods Season 1 2017

Η ιστορία ξεκινάει με τον Shadow Moon, έναν πρόσφατα αποφυλακισμένο κατάδικο που μαθαίνει ότι η γυναίκα του κι ο καλύτερος του φίλος σκοτώθηκαν σε τροχαίο λίγο πριν μείνει ελεύθερος. Δεν έχει τίποτα πια. Για καλή του τύχη, γνωρίζει τον Mr. Wednesday, έναν γηρασμένο αλλά μυστηριώδη τύπο που του δίνει την ευκαιρία να δουλέψει γι΄αυτόν. Το job description είναι συνοπτικότατο: ο Shadow θα οδηγεί, θα κάνει θελήματα και θα μοιράζει περιστασιακές μπούφλες σε όποιον προσπαθεί να εμποδίσει τον Wednesday να φέρει εις πέρας την αποστολή του. Το mission statement του Κυρίου Τετάρτη είναι εξίσου συνοπτικό: θα κάνει ένα ταξίδι ανά την αμερικανική επικράτεια για να στρατολογήσει Παλιούς Θεούς και θα κηρύξει πόλεμο στους Νέους Θεούς.

Αυτή είναι πάνω κάτω η κύρια πλοκή της σειράς, αν και δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Σας μπέρδεψα; Μάλλον. Θα ήταν πιο δόκιμο να πει κανείς πως το ταξίδι του Wednesday και του Shadow είναι η αφετηρία για να ειπωθούν πολλές, πολλές, μικρές και μεγάλες, γνωστές και άγνωστες ιστορίες. Σε κάθε επεισόδιο βλέπουμε μια βινιέτα από τον ερχομό ενός Παλιού Θεού στην Αμερική, το παρελθόν του και το χωρίς μέλλον παρόν του. Σε κάποια επεισόδια δεν βλέπουμε καθόλου το δίδυμο των πρωταγωνιστών. Μάλιστα, καθόλου. Το American Gods είναι μια σειρά που παίρνει αφηγηματικά ρίσκα. Τα ρίσκα που λειτουργούν την απογειώνουν σε δυσθεώρητα ύψη. Τα ρίσκα που δεν λειτουργούν παραμερίζονται από την εκθαμβωτικό οπτικό αποτέλεσμα της σκηνοθεσίας του Fuller και των άλλων σκηνοθετών που υπηρετούν πιστά την αισθητική του.

Αυτή η αισθητική είναι που κανει το American Gods να ξεχωρίζει από όλες τις υπόλοιπες τηλεοπτικές σειρές. Είναι πραγματικά διαφορετικό από όλες τις σειρές που έχετε δει. Ας γλιτώσουμε τις επόμενες χίλιες λέξεις που έχω στο μυαλό μου με αυτό:

Κι αλλές τόσες με αυτό:

Flight3

Δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο, κάτι τόσο εκθαμβωτικό, κάτι τόσο οπτικά συναρπαστικό που δεν μπορείς να τραβήξεις τα μάτια σου από την οθόνη ούτε δευτερόλεπτο. Είναι εικόνες και κάδρα που σου κόβουν την ανάσα ή σου προκαλούν αναγούλα, είναι οι δύο πιο περίεργα μαγευτικές σκηνές σεξ που θα δείτε ever, είναι ήχοι και εφέ με εξοργιστική πιστότητα και αδιανόητη ακρίβεια, είναι πολύ απλά το απαράμιλλο στυλ του American Gods.

Είναι αυτό το στυλ που δένει σαν ιστός αράχνης το ιδιοφυές premise της Θεομαχίας, τις βινιέτες που στέκουν αυτόνομα σαν ταινίες μικρού μήκους και λάμπουν με την συντομία τους, το απαραίτητο world building από προϋπάρχον υλικό και την κοφτερή ματιά του Gaiman σε καθετί, μικρό ή μεγάλο. Μέσα από αυτό το στυλ ξεπετάγονται κύριοι χαρακτήρες εκτός των Moon και Wednesday που θα άξιζαν μια σειρά μόνοι τους ή δευτερεύοντες χαρακτήρες που κλέβουν την σκηνή κάθε φορά που κάνουν την εμφάνιση τους. Χαρακτήρες όπως ο Mad Sweeney, το αλκοολικό ξωτικό ή ο Mr. Nancy, με το μεγαλεπήβολο παρουσιαστικό και τον ιερό θυμό στην άκρη της γλώσσας του να προφέρει την ατάκα της σειράς μέχρι τώρα: “angry gets shit done”.

Σε υποκριτικό επίπεδο, οι περισσότεροι ηθοποιοί δίνουν ρεσιτάλ. Είτε σε μεγάλους ρόλους -με τον Ian McShane ως Wednesday και την Emily Browning ως *spoiler alert* νεκροζώντανη Laura Moon να πετυχαίνουν διάνα, είτε σε μικρούς ρόλους -όπως ο μαξιμαλιστικός Orlando Jones ως Mr. Nancy και η μινιμαλιστική Yetide Badaki ως Bilquis. Ειδικά η σκηνή της Bilquis στο κρεβάτι στο πρώτο επεισόδιο όπου με ελάχιστες λέξεις κάνει τα πάντα είναι η σκηνή που με έκανε να πιστέψω στην σειρά. Χίλια μπράβο αξίζουν και στον υπεύθυνο κάστινγκ για τις επιλογές του. Μουσική, φώτα και special effects αξίζουν βραβεία από σήμερα μέχρι το τέλος του κόσμου και δεν μπορώ να φανταστώ σειρά που τα χρειαζόταν περισσότερο για να μην ξεπέσει σε cringe-worthy επίπεδο.

WedMoonWorld

Προς θεού, το American Gods δεν είναι μια αψεγάδιαστη σειρά. Υπάρχουν επεισόδια με εξοργιστικά αργό ρυθμό και ελάχιστη εξέλιξη πλοκής, όπου δεν γίνεται τίποτα κι αυτό είναι κάτι που δεν εξηγείται εύκολα όταν η σεζόν αποτελείται μόνο από οχτώ επεισόδια. Επίσης δε νοείται μια σεζόν οχτώ επεισοδίων να αφιερώνει ολόκληρο το προτελευταίο της επεισόδιο σε μια -κατά τ’ άλλα ενδιαφέρουσα- ιστορία που δεν έχει καμία σχέση με την κύρια υπόθεση. Τέλος, δεν είμαι ακόμα σίγουρος πως η ερμηνεία του Ricky Whittle ως Shadow Moon είναι κάτι παραπάνω από λειτουργική.

Αυτά τα ολισθήματα επισκιάζονται όμως από τα Μεγάλα Θέματα με τα οποία καταπιάνεται η σειρά. Η θέση της γυναίκας, η σεξουαλικότητα της, η πίστη, οι μετανάστες και οι πρόσφυγες δεν έρχονται στο προσκήνιο γιατί ανήκουν στην Συζήτηση του Σήμερα αλλά προσεγγίζονται με λεπτότητα και βάθος καθώς προκύπτουν από τους χαρακτήρες και την ιστορία τους. Η ιστορία του Σαλίμ, μουσουλμάνου μετανάστη από το Ομάν που δεν έχει στον ήλιο μοίρα ενώ βρίσκεται στην δική του Γη της Επαγγελίας είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα για τον σχολιασμό του Προσφυγικού, της Ισλαμοφοβίας και του Αμερικανικού Ονείρου.

Ξαναλέω, δεν πρόκειται για μια τέλεια σειρά. Πρόκειται για μια σειρά που μπορεί να σε μπερδέψει αραδιάζοντας απανωτές πληροφορίες και να σε κουράσει παρουσιάζοντας ελάχιστα συμβάντα. Είναι περισσότερο μια εισαγωγή σε ένα διαφορετικό σύμπαν, μια δοκιμαστική έκδοση που προσπαθεί να βρει τι λειτουργεί και τι όχι, ένα πολύ μεγάλο Πρώτο Επεισόδιο. Τελειώνει απότομα αλλά θέτει τις βάσεις για το Μεγάλο Μπαμ. Όπως στο Game of Thrones, τα όχτω πρώτα επεισόδια της σεζόν οδηγούν στο Ένατο Επεισόδιο που γίνεται ο χαμός, έτσι και στο American Gods τα όχτω επεισόδια της σεζόν οδηγούν στην αρχή της επόμενης που θα ξεκινήσουν τα πυροτεχνήματα. Κι αυτά τα οχτώ επεισόδια όμως αρκούν για να πεις ένα OMG.

finalverdict

Advertisements