Rogue One: A Star Wars Story – #Opinion

Κάθε φορά που μία ταινία Star Wars κυκλοφορεί στις αίθουσες όλα τα υπόλοιπα φαίνονται λίγο ανούσια.

Η ταινία χρονολογικά τοποθετείται ανάμεσα στο Revenge of the Sith και στο A New Hope και αποτελεί την ιστορία που “ξεδιπλώνεται” στους τίτλους αρχής της πρώτης ταινίας Star Wars – το πώς δηλαδή η αντίσταση πήρε στη κατοχή της τα σχέδια του απόλυτου όπλου μαζικής καταστροφής της αυτοκρατορίας γνωστό ως Death Star.

Στην ιστορία μας λοιπόν έχουμε την Jyn Erso (Felicity Jones) η οποία ξεκινά μια αποστολή για να την απόκτηση των σχεδίων του Death Star τα οποία θα βοηθήσουν στη μάχη ενάντια στην αυτοκρατορία. Έχοντας δει τον πατέρα της Galen Erso (Mads Mikkelsen) να διαφθείρεται από την αυτοκρατορία για να κατασκευάσει το όπλο, μυείται από μικρή στην αντίσταση με τη βοήθεια του μέντορα της Saw Gerrera (Forest Whitaker). Η Jyn θα ξεκινήσει την αποστολή με τη βοήθεια του Captain Cassian Andor (Diego Luna), έναν τυφλό πολεμιστή τον Chirrut Imwe (Donnie Yen) και φυσικά όπως σε κάθε ταινία Star Wars δε θα μπορούσε να λείπει ένα ανδροιδές που κλέβει τη παράσταση ο Κ-2SO (Alan Tudyk).


ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ | Star Wars: Episode VII – The Force Awakens – #Opinion


Από κει και πέρα έχουμε μία ταινία που έχει πάρει στα σοβαρά τη λέξη ‘wars’ στον τίτλο της. Σου δείχνει από την αρχή μέχρι το τέλος τις συνθήκες πολέμου και εμφυλίου – στον οποίο δε μπορείς να πεις με σιγουριά ποιος είναι κακός και ποιος όχι. Στο θέμα της δράσης, γιατί ας μη ξεχνάμε ότι μιλάμε για ένα space epic, ο σκηνοθέτης Gareth Edwards αποδίδει πολύ καλά, καλύτερα από ότι απέδωσε ο J.J. Αbrams τις αερομαχίες στο επεισόδιο VII. Η σκηνοθεσία της ταινίας βοηθάει στην καλύτερη, πιο ποιοτική δράση αλλά και στην αίσθηση του “μεγέθους”. Οι αερομαχίες μεταξύ των αεροσκαφών X-Wing της αντίστασης και των Star Killers της αυτοκρατορίας είναι οπτικά εκπληκτικές.

8ebc82d4739de4441efd3a2c1b8efe68d9f3c36f

Είναι η πρώτη φορά που αισθάνεσαι το πραγματικό μέγεθος του Death Star. Ακούς αλλά και αισθάνεσαι το βάδισμα των ΑΤ ΑΤ όταν μπαίνουν στο πλάνο και αυτό είναι κάτι που κάνει τη ταινία να διαφέρει χωρίς να προσπαθεί να μιμηθεί το στυλ του Lucas ή του Abrams. Γενικά, τα περισσότερα θετικά της ταινίας πηγαίνουν στο οπτικό κομμάτι με απολαυστικές σκηνές μάχης με κυρίως practical effects και CGI εκεί που χρειάζεται χωρίς υπερβολές,  υπάρχουν πλάνα που σου κόβουν την ανάσα. Κάτι επιπρόσθετο από πλευράς σκηνοθεσίας είναι η αισθητική του Star Wars. Αυτό το ιδιαίτερο στυλ που υιοθέτησε ο George Lucas στην original τριλογία, η αίσθηση του παλιού στην ατμόσφαιρα, που παρά τα σημερινά εφέ αποδόθηκε τέλεια.

Όσο αναφορά τους χαρακτήρες, η ταινία, πέραν των βασικών, δεν κατάφερε σε μεγάλο βαθμό να πετύχει. Εκτός του πρωταγωνιστικού χαρακτήρα της Jyn, το υπόλοιπο καστ αν και εξαιρετικό δεν έχει τον απαραίτητο χρόνο να εξελιχθεί, με αποτέλεσμα ο θεατής να μην αισθάνεται κάτι ιδιαίτερο από τις δυσκολίες που θα περάσει ο κάθε χαρακτήρας στη διάρκεια της ταινίας.

Υπάρχουν σχέσεις μεταξύ χαρακτήρων που δεν εξηγούνται καθόλου, έχοντας την απαίτηση από το θεατή να δεθεί μαζί τους μόνο λόγω των καταστάσεων, κάτι που φυσικά δεν επαρκεί. Κατά τη γνώμη μου ο χαρακτήρας που έλαμψε ήταν το ανδροιδές Κ-2SO του οποίου οι ατάκες έσωζαν πολλές φορές τη σκηνή μέσω σαρκαστικού χιούμορ προς τους υπόλοιπους.

Rogue One: A Star Wars Story (Diego Luna) Ph: Film Frame ©Lucasfilm LFL

Συνεχίζοντας λοιπόν με τους χαρακτήρες, ξέρω ότι πολλοί αν όχι οι περισσότεροι από εμάς είμαστε ενθουσιασμένοι για την ταινία αλλά λίγο παραπάνω για το come back του πιο διάσημου κακού στην ιστορία του κινηματογράφου, τον Darth Vader. Όλοι είδαμε στο τρέιλερ την ιστορική μάσκα με τον χαρακτηριστικό ήχο αναπνοής περιμένοντας πως θα αποτελεί μεγάλο μέρος της ταινίας και ενώ θα ταίριαζε με την ιστορία παίρνει μέρος μόνο σε δύο σκηνές συνολικής διάρκειας 6-7 λεπτών. Σκηνές που αν είχαν αφαιρεθεί τελείως από την ταινία δεν θα υπήρχε αισθητή διαφορά. Το γεγονός αυτό απογοήτευσε πολλούς, μαζί και εμένα, καθώς περίμενα έναν ακμαίο Vader με πολλές περισσότερες σκηνές. Όχι ότι οι σκηνές στις οποίες συμμετέχει δεν είναι καλές, αντιθέτως η μία από τις δύο δημιούργησε στατικό ηλεκτρισμό από την ανατριχίλα μέσα στη αίθουσα. Αντ’ αυτού ο κύριος ανταγωνιστής της ταινίας είναι ο στρατηγός Krennic (Ben Mendelsohn) ο οποίος δεν είναι κάτι ιδιαίτερο σαν παρουσία κακού (όχι όταν στην ίδια ταινία έχεις τον Vader).

Από πλευράς ιστορίας και γενικής πλοκής υπήρχαν ορισμένα θεματάκια στο πρώτο μισό της ταινίας καθώς οι χαρακτήρες έπρεπε να συστηθούν στο κοινό αφού οι περισσότεροι είναι καινούργιοι. Κάτι που επηρέαζε τη γενικότερη ροή της ταινίας που σου επιτρέπει να δεθείς συναισθηματικά μόνο με τη Jyn χωρίς να επιτρέπεται η περαιτέρω ανάπτυξη άλλων χαρακτήρων.

Συνοψίζοντας απόλαυσα τη ταινία, όχι δεν είναι το ‘Empire Strikes Back’ και δεν είναι καν κοντά στα prequels. Είναι μία ιστορία που κατά τη γνώμη μου έπρεπε να ειπωθεί, είναι άκρως διασκεδαστική και με σεβασμό στον κόσμο του Star Wars, με μικρές αναφορές σε προηγούμενες ταινίες – όχι όμως κάτι παρατραβηγμένο – με φανταστικά εφέ αλλά και μία πρωτόγνωρη αίσθηση ρεαλισμού που δύσκολα βλέπουμε σε τέτοιες ταινίες. Δεν είναι τέλεια αλλά είναι μία αξιόλογη εισαγωγή με δικά της μοναδικά στοιχεία στο σύμπαν του Star Wars.


Advertisement

ΤΕΛΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ:

rogueone

Advertisements