Doctor Strange – Κριτική ταινίας

Η ιστορία του “υπέρτατου μάγου” Doctor Strange ήρθε επιτέλους στη μεγάλη οθόνη για να μας δείξει μια άλλη διαφορετική πλευρά του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel από αυτή που έχουμε συνηθίσει ως τώρα και ναι… το κάνει καλά. 

Η πλοκή έχει ως εξής· ο διάσημος αλλά εγωιστής και υπερόπτης νευροχειρουργός Stephen Strange (Βenedict Cumberbatch) έπειτα από ένα τροχαίο ατύχημα που του στερεί την χρήση των χεριών του, αναζητά τη λύση στη μοντέρνα ιατρική. Αφού όμως η λύση φαίνεται να μην έρχεται από τις σύγχρονες μεθόδους, στρέφει την προσοχή του σε άλλες μορφές θεραπείας. Ταξιδεύει λοιπόν στο Θιβέτ για να συναντήσει την “Ancient One” (Tilda Swinton) η οποία του υπόσχεται θεραπεία μέσω των τεχνών του μυστικισμού και της μαγείας. Κάτι που ο Strange αρχικά αμφισβητεί πως μπορεί να τον βοηθήσει καθώς δεν πιστεύει σε όλα αυτά περί μαγείας.

H Marvel, αφού πήρε την έγκριση των φανς για πιο τολμηρά προτζεκτ μέσω ταινιών όπως το Guardians of the Galaxy, είπε να προχωρήσει πιο βαθιά και να αρχίσει να συστήνει χαρακτήρες που είναι λίγο πιο ασυνήθιστοι απ’ όσο έχουμε συνηθίσει – κάτι που καταφέρνει καθώς ο συνδυασμός του εκπληκτικού καστ και των φοβερών ψυχεδελικών τοπίων που εισάγει ο Scott Derrickson κάνουν την ταινία αξιοσημείωτη.

tumblr_o5k23v4qan1r7rm1so8_500
Το “origin story” εισάγεται όπως πρέπει για να αφιερωθεί χρόνος και να “δεθεί” το κοινό με τον ήρωα

Βγαίνοντας από την αίθουσα ένιωσα ικανοποίηση και σαν φαν του είδους αλλά και σαν θεατής που θέλει ένα δίωρο να ξεχαστεί από τα προβλήματά του και να μπει σε έναν κόσμο εξωπραγματικό. Το ‘Doctor Strange’ αν και όχι αψεγάδιαστο, καθώς πέφτει σε παγίδες που υπάρχουν συνήθως σε ταινίες της Marvel όπως μέτριος έως χάλια villain – όχι πως ο Kaecilius (Madds Mikkelsen) κάνει κακή δουλειά, απλώς δεν καταφέρνει να μείνει ως ένας αξιοσημείωτος κακός που θα θυμάσαι για καιρό. Πέραν τούτου, κάνα δύο σκηνές στις οποίες το χιούμορ θα μπορούσε να είχε ελατωθεί καθώς και μια Rachel McAdams που αν και αξιαγάπητη δεν της δίνεται ο απαραίτητος χρόνος, η ταινία ανεβάζει τον πήχη για τις superhero movies.

Οι χαρακτήρες είναι 100% αφοσιωμένοι στους ρόλους τους, με πρώτο και καλύτερο τον Benedict Cumberbatch, ο οποίος θα μπορούσε να κοντράρει τον Robert Downey Jr. ως ο ορισμός του “perfect casting” καθώς τα δίνει όλα για όλα για να αποδείξει πως είναι ο Doctor Strange. Η Tilda Swinton, ως μέντορας του Strange στο ταξίδι του προς τα μονοπάτια της μαγείας, καταφέρνει να σε πείσει να αφεθείς στη γνώση της καθώς ως θεατής βρίσκεσαι στην ίδια θέση με τον Strange. Τελευταίος (χωρίς να σημαίνει κάτι αυτό) έρχεται ο Chiwetel Ejiofor ως το δεξί χέρι της Ancient One και δάσκαλος του Strange στο ταξίδι του προς τις μυστικές τέχνες. Τον βλέπουμε να εξελίσσει τον χαρακτήρα του μέχρι και το τέλος της ταινίας και δεν περνά απαρατήρητος ως απλά ένας side character.

bripjeb5zbecvhnqjdpj

Έπειτα, η ταινία σε πηγαίνει ένα ψυχεδελικό ταξίδι με διαστρέβλωση πραγματικότητας που ξεπερνάει κάθε φαντασία και άλλες πραγματικότητες με δικούς της χαρακτήρες, έκπληξη, από τα κόμικ, οι οποίοι για τους φανς του είδους είναι ότι καλύτερο.

Όπως και με το Guardians of the Galaxy υπάρχουν χαρακτήρες και αντικείμενα που είναι τελείως “one of a kind” και εξυπηρετούν τον σκοπό της ένωσης του cinematic universe χωρίς όμως η ταινία να αποτελεί ένα τεράστιο τρέιλερ για επόμενες ταινίες όπως υπήρξαν παράπονα στο παρελθόν για ταινίες της Marvel. Aντ’αυτού, η ταινία χτίζει πλοκή και χαρακτήρες μέσα στο χρόνο που της δόθηκε χωρίς να την ενδιαφέρει τι θα γίνει σε 2-3 χρόνια και αν θα βγει δεύτερη ταινία.

http3a2f2fmashable-com2fwp-content2fuploads2f20162f042fincept

Η αλήθεια είναι πως πριν την κυκλοφορία της, η ταινία υπέφερε από σύνδρομο μίμησης “Inception”, λόγω της παραπάνω λήψης του τρέιλερ. H τελική μάχη όμως, είναι κάτι τελείως καινούριο στο είδος και δεν θυμίζει σίγουρα Inception. Αντιθέτως χαρίζει απλόχερα μάχες με φανταστικά εφέ τα οποία ζωντανεύουν λίγο παραπάνω με το 3D (αν και όχι απαραίτητο).

Συνοψίζοντας, το Doctor Strange είναι σαν LSD (για τους φανς της Marvel και του είδους γενικότερα) αλλά και ένα πολύ ευχάριστο δίωρο για έναν average movie goer με λίγη βοήθεια και κάνα δυο ερωτησούλες σε κάποιον που είναι γνώστης του cinematic universe της Marvel. Κατά τη γνώμη μου μπορούμε να πούμε πλέον με ασφάλεια πως αφού η Marvel μας έδειξε ρακούν με όπλα και ήρωες που ελέγχουν τηλεπαθητικά τα μυρμήγκια και τα αγαπήσαμε… ε λοιπόν δεν γίνεται να μη λατρέψουμε τον Cumberbatch να δημιουργεί αστρικές μορφές και να πολεμά σε μία πραγματικότητα πολλών διαστάσεων και χρωμάτων.

Υ.Γ. Μείνετε στις θέσεις σας μετά το τέλος καθώς υπάρχουν 2 σκηνές με περαιτέρω εκπληξούλες…

ΤΕΛΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ:

strange

Advertisements