The Coral – Distance Inbetween

Αν μου ζητούσαν να επιλέξω δισκογραφικά κάποιες δουλειές που ξεχώρισα μέσα στο 2016 σίγουρα στη λίστα μου δεν θα μπορούσε να λείπει το Distance Inbetween από τους Coral. Χωρίς να έχει εντυπωσιακά ξεσπάσματα και βαρυσήμαντες αναφορές ο τελευταίος δίσκος αυτής της μπάντας από το Hoylake της ΒΔ Αγγλίας με κέρδισε από την πρώτη στιγμή. Παρουσιάζει μια ροή και μια εκφραστικότητα που νομίζω ότι έλειπε από τους προηγούμενους τους δίσκους.

Για να μη γίνομαι όμως δυσνόητος και προκλητικά “φωτεινός παντογνώστης” θα ήταν προτιμότερο να σας τους συστήσω στην περίπτωση που κάποιοι αισθάνονται αδαείς. Για να μη γίνομαι φλύαρος συν τοις άλλοις περιληπτικά να αναφέρω ότι οι Coral μετράνε ήδη 20 χρόνια ενεργής παρουσίας στη μουσική βιομηχανία. Δημιουργήθηκαν αρχικά το 1996 από δύο φίλους τον Ian Skelly και Paul Duffy και σήμερα η μπάντα τους αποτελείται από πέντε άτομα. Το πρώτο τους άλμπουμ κυκλοφόρησε το 2002 και από τότε απαριθμούν 8 στούντιο άλμπουμ. Έχουν σαφείς επιρροές από την ψυχεδελική ροκ των 60ς, ύφος Motown, dub reggae ενώ τελευταία δείχνουν μια εμμονή σε πιο εμπορικά indie rock ακούσματα. Κι αν ακόμη δε σας λέει τίποτα το όνομα τους είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι από σας έχετε σιγοτραγουδήσει παλιότερες επιτυχίες τους όπως το ‘In The Morning‘ και το ‘Something Inside of Me‘.

26448

Ωστόσο η αναφορά μου εστιάζεται στον τελευταίο τους δίσκο το ‘Distance Inbetween‘ τον οποίο βρήκα εξαιρετικό. Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο κομμάτι ο δίσκος έχει μια συνεχή ροή και ακούγεται χωρίς διακοπή, χωρίς σχόλια. Ο δίσκος ξεκινάει πολύ δυναμικά με το ‘Connector‘, οι κιθάρες ηλεκτρίζονται και τα ντεσιμπέλ ανεβαίνουν επικίνδυνα. Ανάλογο ύφος και ίσως πιο εκρηκτικό προσθέτει και το ‘Chasing The Tail Of A Dream‘ αλλά και το ‘Fear Machine‘ που μου θυμίζει κάτι από Black Angels. Υπάρχουν κάποια κομμάτια που συνηθίζω να τα ονομάζω radio vibes, έχουν ύφος ραδιοφωνικής κουλτούρας, γράφτηκαν δηλαδή για να παίζονται αποκλειστικά σε μια ραδιοφωνική εκπομπή όπως τα ‘Miss Fortune‘, ‘It’s you‘, ‘Million Eyes‘, και ‘Holy Revelation‘. Δυο κομμάτια φαίνονται να αναδύονται από το συναυλιακό stage του Woodstock και με διάθεση να μας παρασύρουν σε μια ψυχεδελική νιρβάνα. Το ‘White Bird‘ και το ‘She Runs The River‘ θα μπορούσαν κάλλιστα να είχαν τραγουδηθεί από τους Jefferson Airplane για παράδειγμα το 1969. Υπάρχει και το ορχηστρικό το ‘End Credits’ που κλείνει ιδανικά το δίσκο ενώ δε θα μπορούσαν να λείψουν φυσικά οι μπαλάντες. Τα ‘Beyond The Sun‘ και ‘Distance Inbetween‘ ρίχνουν τους τόνους και προσθέτουν την απαραίτητη ρομαντική αύρα που χρειαζόταν για να θεωρείται ολοκληρωμένη μια ροκ τελετουργία. Προσωπικά θεωρώ το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου ένα από τα πιο αγαπημένα μου ever. Είναι κι αυτό το σόλο της ηλεκτρικής κιθάρας προς το τέλος που σε γεμίζει συναισθήματα.

Δεν ξέρω αν σας έπεισα αλλά τα παιδιά από το Hoylake έκαναν εξαιρετική δουλειά και πρέπει να τους το αναγνωρίσουμε. Σας εύχομαι καλή ακρόαση και σας αφήνω με μια συμβουλή. Αφήστε το Distance Inbetween να σας πλημμυρίσει συναισθήματα.

ΤΕΛΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ:

agorase_to_cd

Advertisements
Tagged with: