Το καταπληκτικό Atlanta είναι η επόμενη σειρά που πρέπει να δεις

Η καινούργια κωμωδία του Donald Glover για δύο ξαδέρφια στην hip-hop σκηνή της Atlanta είναι πάρα πολύ αστεία και σε κάνει να ταυτίζεσαι με τους απίστευτους πρωταγωνιστές της.

Είναι δύσκολο να κάνεις καλή πρώτη εντύπωση κυρίως γιατί έχεις μόνο μια ευκαιρία για να το καταφέρεις. Αυτό ισχύει και στην τηλεόραση: οι περισσότερες σειρές κρίνονται από τον “πιλότο”, το πρώτο επεισόδιο που βλέπουν στελέχη και θεατές για να αποφασίσουν αν θα είναι και το τελευταίο. Στις κωμωδίες είναι ακόμα πιο δύσκολο το όλο θέμα, μιας και η κωμωδία ενός συνόλου βασίζεται στον ρυθμό και την χημεία, πράγματα που αναπτύσσονται όσο περνάει ο καιρός. Ο πρώτος πιλότος του Bing Bang Theory με έναν Sheldon που έχει κάνει sex, μια μελαχρινή Penny και κανένα ίχνος από Raj και Wolowitz κυκλοφορεί κάπου εκεί έξω στα βάθη του ίντερνετ, σαν token από ένα Παράλληλο Σύμπαν που κανείς δεν ξέρει τι σημαίνει “bazinga”. Ακόμα και το υπέροχο Parks and Rec χρειάστηκε μια ολόκληρη σεζόν έξι επεισοδίων για να βρει τα πατήματα του. Στην αρχή το μόνο που διακρίνεις είναι ψήγματα γαματοσύνης που σε κάνουν να πιστεύεις ότι υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης. Αντίθετα, στο Atlanta του Donald Glover δεν υπάρχουν τέτοια ψήγματα. Είναι 100% ατόφια γαματοσύνη από το πρώτο δευτερόλεπτο. Ναι, είναι τόσο καλό.

Πριν κυκλοφορήσει το τέταρτο επεισόδιο εδώ και λίγες μέρες, είχε ήδη την μεγαλύτερη θεαματικότητα για πρεμιέρα νέας κωμωδίας από το 2013 κι έπειτα, ανανεώθηκε για δεύτερη σεζόν και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές από κάθε κριτικό τηλεόρασης και γενικότερα όποιον έχει ένα ζευγάρι από λειτουργικούς οπτικούς αδένες. Είναι η σειρά του φθινοπώρου που έχει κάνει τον περισσότερο θόρυβο (δεν μου αρέσει να λέω ότι σας τα ΄λεγα, αλλά σας τα ‘λεγα) και έχει καταφέρει να περάσει το απόλυτο τεστ για ένα πετυχημένο sitcom: ξαναβλέπεις άνετα το επεισόδιο που μόλις κυκλοφόρησε μέχρι να βγει το επόμενο. Τρεις, τέσσερις φορές. Πολύ άνετα. Αναρωτιέστε γιατί; Χάρηκα που ρωτήσατε.

Γιατί είναι πολύ, μα πάρα πολύ αστείο

atlantamain

To “Atlanta” ακολουθεί την διαδρομή του Earn και του Alfred στην hip-hop σκηνή της πόλης που κατέκτησε το δεύτερο του χρυσό ο Πύρρος Δήμας. Ο Earn που υποδύεται ο Donald Glover έχει παρατήσει τις σπουδές του στο Princeton και μόλις και μετά βίας τα βγάζει πέρα σαν πωλητής πιστωτικών καρτών στο αεροδρόμιο. Μένει με την μητέρα της κόρης του ενώ δεν έχουν σχέση, ή πιο σωστά έχουν σχέση με σπαστό ωράριο αφού η Van βγαίνει και με άλλους τύπους. Απελπισμένος από το πόσο άδειες είναι οι τσέπες του, βλέπει τυχαία τον ξάδερφο του, Alfred, να βγάζει ένα πετυχημένο single ως ο ράπερ Paper Boi και προσπαθεί να γίνει ο μάνατζερ του. Για κακή του τύχη, τον ρόλο αυτό έχει αναλάβει άτυπα ο Darius, ένας αξιολάτρευτα περίεργος τύπος που ζει στον δικό του κόσμο και ενίοτε κάνει επίσκεψη σε αυτόν των υπολοίπων. Οι τρεις τους τελικά ξεκινάνε μαζί να απογειώσουν την καριέρα του Paper Boi, που μέχρι τώρα πουλάει ναρκωτικά για να βγάλει τα προς το ζην. Περισσότερο ψάχνουν για μια άνετη επιβίωση παρά την υπερβολική χλιδή κι ακόμα κι αυτό φαίνεται ακατόρθωτο.

Όσο κι αν ξεφεύγει από την δομή ενός τυπικού σιτκομ χωρίς μεγάλη έμφαση στο φορματ “set-up, punchline, set-up, punchline” κι έχει χαρακτηριστεί ως dramedy, είναι ξεκάθαρα μια πολύ αστεία σειρά. Με deadpan ύφος και χωρίς υπογράμμιση σε κάθε αστείο, χαρίζει διαλόγους όπως το

-Ain’t nobody seen the body since the funeral.

-That’s how funerals work.

και την μοναδική χιονονιφάδα που ακούει στο όνομα Darius να ρωτάει με κάθε σοβαρότητα “Can I measure your tree?”

Και αυτό:

Περίεργο χιούμορ, βασισμένο σε χαρακτήρες και καταστάσεις, με τέσσερα-πέντε αστεία φωτιά σε κάθε επεισόδιο. Υπάρχουν στιγμές και σκηνές που είναι Πολύ Σοβαρό αλλά είναι στιγμές που είναι ξεκαρδιστικότατο, αφού όπως είχε δηλώσει ο Glover “πρέπει πρώτα απ’όλα να είναι αστείο, όχι βαρετό και σημαντικό”. Αποστολή εξετελέσθη.

Γιατί οι κεντρικοί χαρακτήρες είναι ένας κι ένας (κι ακόμα ένας)

O Earn είναι ένας κλειστός χαρακτήρας και όλες του οι σχέσεις είναι περίπλοκες. Οι γονείς του δεν τον αφήνουν να μπει στο σπίτι τους και δεν ξέρουν γιατί παράτησε το πανεπιστήμιο, η κοπέλα του βγαίνει με άλλους τύπους αλλά προσπαθεί να τον βοηθήσει κι ο ξάδερφος του δεν τον εμπιστεύεται. Περισσότερο παρατηρεί παρά ενεργεί κι αυτό είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα και σημαντικότερο μειονέκτημα του, όπως φαίνεται στην σκηνή με τον λευκό τύπο που λέει το n-word. Ο Donald Glover είναι καταπληκτικός στον ρόλο του bystander και αξίζει πολλά μπράβο που ανέλαβε τον πιο understated πρωταγωνιστικό ρόλο. Ας μην ξεχνάμε ότι έγινε γνωστός ως Troy στο Community, you guys.

Ο Alfred είναι ακόμα πιο συναρπαστικός γιατί έχει μπροστά του μια ευκαιρία για καλύτερη ζωή αλλά δεν ξέρει αν θέλει τα παρεπόμενα της. Συνειδητοποιεί από πολύ νωρίς πως το να είσαι διάσημος σημαίνει πως πρέπει να είσαι συνέχεια διαθέσιμος και υπεύθυνος και συνεπής στην εικόνα που καλλιεργείς. Αυτές οι απαιτήσεις είναι γι’ αυτόν ασήκωτο βάρος παρά αναγκαίο κακό, ειδικά όταν αυτός που σου περιποιείται την παραγγελία σου σε απειλεί ευθέως και χωρίς περιστροφές (η συγκεκριμένη σκηνή με το lemon pepper wet κοτόπουλο είναι η καλύτερη της σειράς μέχρι τώρα). Ο Bryan Tyree Henry δίνει ρεσιτάλ και παρουσιάζει ρεαλιστικά έναν απειλητικό μα συνάμα ευάλωτο drug dealer που λέει με αφοπλιστική ειλικρίνεια “I scare people at ATM’s, boy”.

O Darius θα μπορούσε να είναι απλά ένας δευτερεύον χαρακτήρας που προσφέρει comic relief αλλά ο Keith Stanfield με την ερμηνεία του σε τραβάει προς το μέρος του και κερδίζει την συμπάθεια αβίαστα, όντας ο πιο γλυκούλης hypeman που υπήρξε ποτέ.

06fxatlanta2-master675

Γιατί είναι ρηξικέλευθο (ναι, διαβάζω λεξικό)

Είναι μία από τις πολύ λίγες σειρές με αποκλειστικά Αφροαμερικάνους πρωταγωνιστές και κομπάρσους ενώ και το writers room αποτελείται μόνο από μη λευκούς με ελάχιστη εμπειρία στο να γράφουν για τηλεόραση. Σιγά το πράγμα, θα μου πείτε, λες και μας νοιάζουν οι politically correct ευαισθησίες σου. Ξέρετε όμως τι; Πρόκειται περί μειονότητας. Εγώ τυγχάνω φίλαθλος του Άρεως Θεσσαλονίκης, άρα ανήκω κι εγώ σε μια μειονότητα. Και ξέρετε τι άλλο; Ένιωθα πολύ καλά όταν κάθε φορά που με είχαν σφάξει οι ισχυροί του συστήματος (γκουχ γκουχ Ολυμπιακός), μπορούσα να διαβάσω στα σχόλια του gazzetta πως ένιωθαν τον ίδιο θυμό οι αρειανοί και οι φίλαθλοι των υπόλοιπων ομάδων -πλην του ΟΣΦΠ- έδειχναν κατανόηση και υποστήριξη. Δεν είναι το ίδιο οφσάιντ και ρατσισμός, αλλά δεν είναι και πολύ μακριά, αν με καταλαβαίνετε.

Επίσης, στην σκηνοθεσία έχει τα ηνία ο Hiro Murai, που είχε αναλάβει κάποια βίντεο κλιπ από τα κομμάτια που έχει ηχογραφήσει ο Donald Glover ως Childish Gambino και ασχολείται πρώτη φορά με τηλεοπτική αφήγηση. Η σειρά μοιράζεται τον ίδιο Διευθυντή Φωτογραφίας με μια άλλη σπουδαία σειρά του FX, το Louie του Louis CK, και κάθε λήψη οδηγεί σε ένα εξαιρετικό οπτικό αποτέλεσμα. Τα ανορθόδοξα πλάνα, η ιδιαίτερη παλέτα χρωμάτων και γενικότερα μια indie αισθητική χαρίζουν στην σειρά ένα κινηματογραφικό επίπεδο. Αφηγηματικά και οπτικά, το Atlanta δεν μοιάζει με τίποτα άλλο που προβάλλεται στην μικρή οθόνη.

Γιατί η μουσική τα σπάει

Από την Ατλάντα, για την Ατλάντα. Κάθε επεισόδιο έχει κομματάρες, κάθε κομμάτι κολλάει τέλεια στην σκηνή, κάθε σκηνή χρειάζεται να την δεις δύο φορές γιατί στην πρωτή ξεχνιέσαι ακούγοντας την μουσική και κάνεις headbanging μέχρι να ακούσεις το σβέρκο σου να κάνει τρία κρακ. Crack music, που θα έλεγε κι ο Yeezy.

Γιατί ταυτίζεσαι

Σε ένα σύμπαν που υπάρχει το πολυτελές Empire και το αμετροεπές Get Down, το Atlanta μοιάζει φτωχό. Φτωχό σαν τον Earn που δυσκολεύεται να βγάλει χρήματα στην δουλειά του και δυσκολεύεται ακόμα περισσότερο να ζήσει. Θέλει να βγάλει την Van για ρομαντικό δείπνο και ψάχνει να βρει εστιατόριο με προσφορές, είναι απένταρος την μέρα που πληρώνεται γιατί χρωστάει παντού και κάνει αυτό

https://twitter.com/MikeMillerMM/status/775889241695850496

Δεν ξέρω αν εσείς τα έχετε τόσα πολλά που δεν τα λυπάστε και το κάνετε να βρέχει αλλά όποιος είναι δύσκολα κι έχει ουρλιάξει “δεν βγαίνω” χωρίς να είναι μέσα σε σπίτι, ταυτίζεται.

Κι αν δεν ταυτίζεσαι με αυτό, ο Earn είναι γύρω στα 25, περνάει την κρίση του και πρέπει να αποφασίσει τι θέλει να κάνει. Θυμάστε που μικρούς μας ρωτούσαν “τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;” Ε, κανείς δεν είχε την ευγένεια να μας πει ότι έχουμε διορία μέχρι τα 25 για να αποφασίσουμε. Κι ο Earn δεν έχει ιδέα τι θέλει να κάνει με την ζωή του. Αυτό που νομίζει ότι θέλει να κάνει απαιτεί χρόνο και ενέχει ρίσκο, πράγμα που κάνει ακόμα πιο δύσκολο το να δεσμευτεί στην επιλογή του. Χαμένος, απόμακρος και αγχωμένος. Δεν λέω ότι είναι κάτι που θες να δεις αλλά εγώ που βρίσκομαι στην ίδια φάση ανακουφίζομαι όταν βλέπω έναν ήρωα να έχει ακριβώς τις δικές μου ανησυχίες. Κι ενώ πρόκειται για μια βαθιά προσωπική ιστορία, αυτήν την πάλη ανάμεσα σε υποχρεώσεις και επιθυμίες την έχει ζήσει λίγο ή πολύ ο καθένας ανάμεσα στα είκοσι και στα τριάντα. Είναι μια ιστορία για έναν Αφροαμερικάνο στην Ατλάντα που παλεύει για ένα όνειρο. Είναι όμως μια ιστορία και για σένα.

*η σειρά προβάλλεται ξημερώματα Τρίτης προς Τετάρτη στο FX και χθες προβλήθηκε το πέμπτο από τα δέκα συνολικά επεισόδια της πρώτης σεζόν*

Advertisements