Curtis Hanson (1945 – 2016)

Σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός υπήρξε μέχρι το τέλος της ζωής του η ήρεμη δύναμη στο χώρο της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Ένα ανήσυχο πνεύμα που, όπως ο ίδιος υποστήριζε, προσπαθούσε με τους ανθρώπους που συνεργαζόταν να ανακαλύπτει τις καλύτερες εκδοχές των εαυτών τους.

Γεννήθηκε στο Ρίνο της Νεβάδα στις 24 Μαρτίου 1945 και πολύ γρήγορα ανακάλυψε την κλίση του. Παράτησε το σχολείο και ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. Εργάστηκε ως ελεύθερος φωτογράφος και αρθρογράφος για το περιοδικό Σινεμά. Κι αφού έγραφε κριτικές και σχόλια για το μαγικό κόσμο της έβδομης τέχνης είπε να τολμήσει το εγχείρημα και να περάσει στην αντίπερα όχθη.

curtis-hanson-images

Η πρώτη του απόπειρα ως δημιουργός έγινε, πολύ νωρίς, το 1970, όταν σε ηλικία 25 ετών συνυπέγραψε το σενάριο με τους Henry Rosenbaum και Ronald Silkosky για την ταινία The Dunwich Horror. Στη συνέχεια έγραψε και σκηνοθέτησε, το 1973, το Sweet Kill ενώ το 1978 έκανε και την παραγωγή στην ταινία The Silent Partner με πρωταγωνιστές τους Elliott Gould και Christopher Plummer. Τη δεκαετία του ’80 τον βρίσκουμε να ασχολείται με κάποιες ταινίες, κυρίως κωμωδίες και δράματα, που δεν έκαναν ιδιαίτερη αίσθηση για τον συναντήσουμε στις επόμενες δύο δεκαετίες που έφτασε στο ζενίθ της καριέρας του.

Την πρώτη επιτυχία στο box office τη σημείωσε το 1992 με την ταινία The Hand That Rocks The Cradle (Το χέρι στην κούνια) με την Ρεμπέκα ντε Μορνέ να υποδύεται μία δαιμονισμένη νταντά αλλά και το 1994 με το The River Wild. Σίγουρα όμως όλοι θα τον θυμούνται, ακόμα κι εκείνοι που δεν τους λέει κάτι το όνομα Curtis Hanson, για την ταινία του 1997 L.A.Confidential ( Λος Άντζελες Εμπιστευτικό). Ένα φιλμ νουάρ, σίγουρα ένα από τα καλύτερα του είδους, βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του James Ellroy. Με ένα κάστ αδιαπραγμάτευτα εξαιρετικό το φιλμ ήταν υποψήφιο για 9 Όσκαρ άλλα τελικά κέρδισε μόλις δύο. Εκείνο του διασκευασμένου σεναρίου και Β’ Γυναικείου ρόλου που δικαιωματικά απονεμήθηκε στην Kim Basinger. Για τη συγκεκριμένη ταινία ο Hanson παραδέχτηκε ότι επηρεάστηκε πολύ από μια ταινία του Nicholas Ray, του 1950, In a lonely place, με πρωταγωνιστή τον Humphrey Bogart ,την οποία μάλιστα χρειάστηκε να δει πολλές φορές για να προετοιμαστεί κατάλληλα.

cs3m4ogwyaauser

Στο βιογραφικό του θα προστεθούν αργότερα κι άλλες αξιόλογες ταινίες όπως το Wonder Boys με τον Michael Douglas και το βασικό τραγούδι της ταινίας να κερδίζει το Όσκαρ (Things have changed-Bob Dylan) αλλά και το 8Mile με τον Eminem, στα απάνω του τότε, και την Kim Basinger (ξανά να πρωταγωνιστεί σε ταινία του) να αποσπά αξιέπαινες κριτικές. Κι εδώ το ομώνυμο τραγούδι της ταινίας κέρδισε το χρυσό αγαλματίδιο.

eminem-221908-335352eminem-221908-335350

Αν και η ικανότητά του στην σκηνοθεσία ήταν αναμφισβήτητη ο ίδιος έδινε πάντα έμφαση στο σενάριο της ταινίας. Όπως συνήθιζε να λέει όσο καλά και να τη ντύσεις σκηνοθετικά μια ταινία είναι τόσο καλή όσο είναι το σενάριό της.

Το 2012 διαγνώστηκε με τη νόσο του Αλτσχάιμερ και αποσύρθηκε από το προσκήνιο αφήνοντας μάλιστα στη μέση την ταινία που γύριζε εκείνο τον καιρό, Chasing Mavericks, την οποία ανέλαβε να ολοκληρώσει ο Michael Apted. Πέθανε από φυσικά αίτια στο σπίτι του στο Λος Άντζελες, πριν λίγες μέρες στις 20 Σεπτεμβρίου σε ηλικία 71 ετών.


Advertisement

Advertisements
Tagged with: