Café Society (2016) – Κριτική Ταινίας

Ένας φιλόδοξος νεαρός τη δεκαετία του ’30,ο Bobby Dorfman (Jesse Eisenberg) αφήνει τη μίζερη, βαρετή ζωή του στη Νέα Υόρκη και ταξιδεύει ως το Χόλιγουντ για να δουλέψει για λογαριασμό του θείου του, Phil Stern (Steve Carell), πανίσχυρου ατζέντη στο μαγικό κόσμο του κινηματογράφου. Εκεί θα γνωρίσει τη νεαρή γραμματέα του θείου του, Vonnie (Kristen Stewart) και θα αναπτυχθεί μεταξύ τους ένα ειδύλλιο το οποίο όμως θα λήξει άδοξα αφού η Vonnie θα προτιμήσει την αγκαλιά ενός παντρεμένου. Εκείνος μαζεύει τα κομμάτια του, επιστρέφει στη Νέα Υόρκη, συνεργάζεται με τον γκάνγκστερ αδερφό του Ben (Corey Stoll) δουλεύοντας στο νάιτ κλαμπ που διευθύνει, γνωρίζει και παντρεύεται την πανέμορφη Veronica (Blake Lively), γίνεται πατέρας αλλά το πάθος του για τη νεαρή Vonnie δε θα σβήσει ποτέ.

Ο Γούντι Άλεν υπογράφει μια ταινία νοσταλγικής παραφροσύνης αλλά δεν πείθει παρά τη σαγηνευτική προσπάθεια των πρωταγωνιστών που απλά τοποθετούνται σε ένα σκηνικό vintage αισθητικής. Δε λείπει μόνο η επιβλητική σκηνοθετική άποψη του Άλεν αλλά περισσότερο το καυστικό χιούμορ του που μας είχε συνηθίσει μέχρι σήμερα.

15cafesociety-facebookjumbo-v4woody-allens-cafe-society-trailer

Τα μεγάλα ατού της ταινίας, κι ένας πολύ σοβαρός λόγος να την παρακολουθήσεις, είναι αρχικά η μουσική υπόκρουση που σίγουρα θα σε ταξιδέψει στη νυχτερινή ζωή μιας άλλης, πιο ρομαντικής εποχής, πλούσια σε τζαζ ηχοχρώματα. “Και σε ποιον δεν αρέσει η τζαζ;” λέει χαρακτηριστικά σε μία σκηνή η απαστράπτουσα Veronica στο νεαρό Bobby με σαγηνευτική διάθεση και αυτό ακριβώς επιτυγχάνει σε βάθος η ταινία. Με μουσικές πινελιές να χρωματίζει το γκρίζο σενάριο με τους άνευρους διαλόγους.

Το δεύτερο όμως και σημαντικότερο ατού της ταινίας είναι σίγουρα η φωτογραφία. Ευτυχώς ο Γούντι Άλεν συνεργάζεται με τον τρεις φορές βραβευμένο με Όσκαρ Vittorio Storaro και το αποτέλεσμα τον αποζημιώνει. Τα καλοστημένα σκηνικά με την απαράμιλλη αισθητική αποστομώνουν κάθε κακοπροαίρετη κριτική της ταινίας (αν ήμουν λίγο κακός ή άδικος με το Γούντι συγχωρέστε με).

Το πλούσιο βιογραφικό του Γούντι δε μου επιτρέπει να θάψω το Café Society απλά με κάνει να είμαι πιο απαιτητικός απέναντί του. Δε λέω ότι η ταινία δεν αξίζει αλλά θα προτιμούσα να τη δω χαλαρά στον καναπέ μου απ’ το να πληρώσω βλέποντάς την στη μεγάλη οθόνη.

ΤΕΛΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ:

noikiase_to_se_dvd

 

Advertisements
Tagged with: