The Night Of: ένα υπέροχο αλλά όχι σπουδαίο αστυνομικό δράμα – Κριτική Σειράς

Μια μεγαλεπήβολη σειρά με φοβερές ερμηνείες και φανταστικό γράψιμο που χάνει πόντους από αφηγηματικά ολισθήματα και την τελική κατάληξη της.

“All it takes is one bad day”. Στο θρυλικό one-shot “The Killing Joke” του Alan Moore, ο Joker προσπαθεί να πείσει τον Batman ότι μια κακή ημέρα αρκεί για να τρελαθεί ακόμα κι ο πιο λογικός άνθρωπος στον κόσμο. Στη νέα σειρά του HBO “The Night of”, ένα άσχημο βράδυ αρκεί για να αλλάξει προς το χειρότερο η ζωή του πρωταγωνιστή της. Και για να πούμε την αλήθεια, είναι πιθανότερο κάτι πολύ κακό να συμβεί μέσα στο σκοτάδι της νύχτας. Εγώ έχω φτάσει δύο φορές κοντά στον θάνατο. Και οι δύο φορές ήταν μέσα στην μαύρη νύχτα: την μία φορά σε ένα τροχαίο που το αυτοκίνητο αναποδογύρισε κι έπεσε σε ένα ρέμα και την άλλη που αποφάσισα να φάω πιτόγυρο από τον Πρασσά στις δύο μετά τα μεσάνυχτα. Απ’το τροχαίο βγήκα άθικτος, από τον γύρο έχασα το 15% της ικανότητας μεταβολισμού μου. Και τα δύο τραγικά συμβάντα περιελάμβαναν αλκοόλ, κακές αποφάσεις και κακή τύχη.

Τα ίδια στοιχεία έχει και η νύχτα του Nazir Khan, ενός Αμερικανο-Πακιστανού φοιτητή στη Νέα Υόρκη. Υπόδειγμα μαθητή και γιου, όχι τόσο δημοφιλής στο πανεπιστήμιο ή στα κορίτσα, φουλ 100% καλό παιδί. Για να πάει σε ένα πάρτι, o Ναζ “δανείζεται” το ταξί του πατέρα του κι έτσι συναντάει την Andrea, την μυστηριώδη κι αινιγματική κοπέλα που ξέρουμε από την πρώτη στιγμή ότι θα έχει ατάκες μόνο για τις επόμενες τρεις σκηνές. Αφού γίνει το γινόμενο, ο Ναζ ξυπνάει στην κουζίνα. Πάει να πει “καληνύχτα” γιατί είναι κύριος και την βλέπει με 22 μαχαιριές (δεν τις μέτρησε τότε, μετά αποκαλύφθηκε αυτό. Πόσο διεστραμμένο θα ήταν να έβλεπες ένα πτώμα και η πρώτη σου αντίδραση να είναι το να μετρήσεις πόσες είναι οι μαχαιριές; Χμμμ, τώρα που το σκέφτομαι, λίγο λιγότερο από το να τις ξαναμετρήσεις για να σιγουρευτείς). Ο λεβέντης μας πάει να φύγει από την σκηνή του εγκλήματος αλλά τον συλλαμβάνουν. Στο τμήμα προφανώς όλοι πιστεύουν ότι διέπραξε το έγκλημα. Αυτός ισχυρίζεται ότι δεν θυμάται τίποτα. Μέσα στο κελί του, βυθισμένος στον πανικό και στο άσθμα, βλέπει μια συμπαθητική και ταυτόχρονα αποκρουστική φιγούρα να κάνει την εμφάνιση της: είναι ο John Stone, βετεράνος δικηγόρος μηδαμινών αξιώσεων που τριγυρνάει από τμήμα σε τμήμα για να βρει καινούργιο πελάτη. Ένας γυρολόγος των φυλακών. Βλέποντας το αβοήθητο ελάφι να γουρλώνει τα μάτια, αναλαμβάνει αυτόκλητα την υπόθεση του. Οι δρόμοι τους ενώνονται και το κοινό τους ταξίδι στο δικαστικό και σωφρονιστικό σύστημα των ΗΠΑ αποτελεί την ραχοκοκαλιά της σειράς. Ειδικά ο πιλότος είναι ένα συγκλονιστικό αστυνομικό θρίλερ κινηματογραφικού επιπέδου, ενενήντα λεπτά ατόφιας άβολης απόλαυσης.

Πρόκειται για ένα αστυνομικό procedural και δικαστικό θρίλερ σε ίσες δόσεις αλλά το “The Night of” δεν ακολουθεί τις συμβάσεις κανενός από τα δύο είδη. O Ναζ πρέπει να παραμείνει στην φυλακή μέχρι να αποφασίσει η δικαιοσύνη κι αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να παίξει με τους κανόνες ενός άλλου κόσμου, πιο επικίνδυνου. Έρχεται σε επαφή με τον έγκλειστο βαρόνο Freddy του φανταστικού Michael K. Williams, την αμείλικτη μεγαλοδικηγόρο Alison Crowe και την άπειρη αλλά καλοπροαίρετη βοηθό της, Chandra. Ο Stone πρέπει για μια φορά στην ζωή του να κάνει σωστά την δουλειά του γιατί πρόκειται για μια ευκαιρία καριέρας που δεν πρόκειται να του ξαναδοθεί. Ο βετεράνος του “Wire” Richard Price μαζί με τον βραβευμένο με Όσκαρ για την “Λίστα του Σίντλερ” Steven Zaillian προσαρμόζουν μαεστρικά το βρετανικό “Criminal Justice”, μεταφέροντας το έγκλημα στη Νέα Υόρκη -με μουσουλμάνο πρωταγωνιστή σε μια πόλη που φέρει την ισλαμοφοβία στο DNA της από την Ενδεκάτη Σεπτεμβρίου και ύστερα. Αυτή η επιλογή προδίδει τις προθέσεις τους να ξεφύγουν από τα στενά όρια ενός νουάρ και να αγγίξουν τα ύψη ενός έπους σαν το “The Wire”.

thenightof4

O John Turturro στον ρόλο του χτυπημένου από την μοίρα δικηγόρου δίνει ρεσιτάλ. Είναι έξυπνος κι άτυχος, σαρδόνιος και μειλίχιος, έχει αποδεχτεί κάθε αναποδιά που του έφερε η ζωή: διαζύγιο, έκζεμα, αλλεργία στις γάτες. Ο ρόλος προοριζόταν για τον James Gandolfini κι αυτός ήταν ο κύριος λόγος που η σειρά προχώρησε στην φάση της ανάπτυξης, αλλά ο θάνατος του έδωσε την ευκαιρία σε άλλα μεγάλα ονόματα να αναλάβουν τον ρόλο του πρωταγωνιστή. Ακούστηκε μέχρι και το όνομα του Robert de Niro, κάτι που θα πλήρωνα πολλά λεφτά για να δω -αν έπιανα 6 στα 6 στο ΚΙΝΟ και κέρδιζα 800 ευρώ, θα έδινα εύκολα το ένα όγδοο. Ο Turturro δημιουργεί ένα χαρακτήρα που ξέρει πολλά αλλά κινείται διακριτικά. Ενώ φαίνεται ηθικά αμφιλεγόμενος, η προσέγγιση του τον κάνει αφοπλιστικά συμπαθητικό και κλέβει κάθε σκηνή που εμφανίζεται. Εξίσου σπουδαία δουλειά κάνει ο Βρετανός Riz Ahmed στον ρόλο του Ναζ, που κάνει σαν κουτάβι όσο κρατείται στο τμήμα, με τόση ειλικρίνεια και λεπτότητα που δεν πιστεύεις ότι θα μπορούσε να είναι ένοχος. Μέρα με την μέρα στην κακόφημη φυλακή του Rikers, αλλάζει με τόση αποφασιστικότητα που θα μπορούσες να τον δεις εύκολα σαν τον τελικό ένοχο που κρατάει ένα μεγάλο μυστικό. Εξαιρετικός είναι και ο εργασιομανής Detective Box που ξεκινάει πολύ δυναμικά στο πρώτο επεισόδιο αλλά ο ρόλος του υποβαθμίζεται στην συνέχεια. Αυτή που εντυπωσιάζει είναι η μητέρα του Naz που υποδύεται η Poorna Jagannathan. Δεν μιλάει πάνω από δέκα φορές συνολικά αλλά οι εκφράσεις του προσώπου και οι χειρονομίες της αποδίδουν περισσότερες αποχρώσεις συναισθημάτων από εκείνες του γκρι. Η σκηνή που περνάει από σωματικό έλεγχο στην πρώτη επίσκεψη της στην φυλακή είναι το highlight πιθανότατα ολόκληρης της σειράς. Άψογη.

Η σειρά είναι άψογη σε πολλούς τομείς. Πέρα από την υποκριτική των πρωταγωνιστών, οι διάλογοι και οι χαρακτήρες διέπονται από τόση έμφαση στην λεπτομέρεια που κάθε σκηνή δίνει την ευκαιρία να λάμψει ακόμα και ο πιο μικρός ρόλος. Η φωτογραφία και το μοντάζ δημιουργούν μια απίστευτη ένταση, τόσο απτή που σε πνίγει και δεν μπορείς να βλέπεις αλλά δεν γίνεται να μην κοιτάς. Η μουσική οξύνει την αναστάτωση που νιώθεις σε κάθε καρέ με την συννεφιασμένη Νέα Υόρκη στο υπόβαθρο να μην είναι η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ αλλά η πόλη που σε στέλνει για ύπνο, κυριολεκτικά και μεταφορικά (αλλά κυρίως μεταφορικά). Το πιο σημαντικό που κάνει η σειρά είναι ότι δεν αναλώνεται σε κλισέ: ούτε whodunit πλοκή και “μάντεψε ποιος” σε μια παρέλαση υπόπτων, ούτε ανατροπή στην ανατροπή από τους μάρτυρες στο εδώλιο. Επικεντρώνεται στον διαβρωτικό αντίκτυπο που έχει η εμπειρία της φυλακής σε όποιον την ζήσει και στο πόσο εγκλωβίζει τους πάντες ένα σύστημα που κινείται αργά με βάση την γραφειοκρατία κι όχι την αλήθεια. Έτσι ξεφεύγει από την εγκληματολογική ανάλυση τύπου “Νόμος και Τάξη” και φτάνει στα επίπεδα συστημικής ελεγείας όπως η πρώτη σεζόν του “True Detective”.

tno9

Όμως δεν είναι συνολικά αριστουργηματική. Δυστυχώς ο φοβερός πιλότος δημιουργεί πολύ υψηλές προσδοκίες. Αυτό σε κάνει να παραβλέπεις δραματουργικά ατοπήματα όπως το Έκζεμα (μια εμφατική αλληγορία με υπερβολικά μεγάλη έκταση)ή το Φιλί (δεν δικαιολογείται από την εξέλιξη του χαρακτήρα). Ακόμα και η αινιγματικά γρήγορη και ολοκληρωτική μεταμόρφωση του Ναζ στην φυλακή μπορεί να δικαιολογηθεί από τον μικρό αριθμό επεισοδίων. Όταν όμως ο πρωταγωνιστής κάνει το ένα ηλίθιο πράγμα μετά το άλλο σε σημείο που να υπάρχει σωρεία άρθρων για την ηλιθιότητα του κι ένα ολόκληρο αστυνομικό τμήμα δεν κάνει τα πολύ στοιχειώδη μέχρι να είναι πολύ αργά, τα πάντα κρίνονται στο φινάλε. Ομολογουμένως, πολλές Σπουδαίες Σειρές έχουν βολικά φινάλε, όπως το Breaking Bad και η πρώτη σεζόν του True Detective (έχω επιχειρήματα, φέρτε τα δικά σας και το λύνουμε στα σχόλια). Αλλά όταν προηγουμένως δεν βρίσκεις το παραμικρό ψεγάδι, κάνεις τα στραβά μάτια. Στην περίπτωση του “The Night Of” αυτό δεν ίσχυε και το τελευταίο επεισόδιο θα έκρινε τις τελικές εντυπώσεις (ακολουθούν spoiler). Μέχρι ένα σημείο, όχι απλά διορθώνει αλλά απογειώνει τον απόηχο που θα είχε η σειρά. Και στο πιο κρίσιμο σημείο, απογοητεύει. Η τελική ετυμηγορία των ενόρκων θα έπρεπε να είναι διαφορετική. Οπωσδήποτε. Κι όχι να λυθούν σχεδόν τα πάντα ως δια μαγείας. Ηθελημένα ή όχι, μια ενοχλητικά εύκολη λύση σε ένα περίπλοκο ζήτημα αφαιρεί πόντους από την αύρα του μεγαλεπήβολου, του σπουδαίου, του αριστουργηματικού. Κρίμα. Πολύ κρίμα.

Το “The Night Of” έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας σειράς που γράφει ιστορία: σεμιναριακούς διαλόγους, καλοσμιλεμένους χαρακτήρες, απαστράπτουσες ερμηνείες, εξαιρετική σκηνοθεσία και καθηλωτική ατμόσφαιρα. Οι επιλογές των δημιουργών της σε χαρακτήρες και πλοκή αρχικά την απογειώνουν αλλά όσο εξελίσσεται η υπόθεση, οι αστοχίες πληθαίνουν. Αθροιστικά δεν μπορείς να τις παραβλέψεις όταν όλο το πράγμα καταλήγει σε ένα τόσο μη ικανοποιητικό φινάλε. Είναι μια σειρά που σε κάνει να πεις σε φίλο σου “δες την οπωσδήποτε” μετά το πρώτο επεισόδιο και “πρέπει να μιλήσουμε” μετά το τελευταίο. Αλλά πρέπει να την δεις για να καταλάβεις πόσο δυσθεώρητη ήταν η πτήση της πριν χάσει ύψος. Ο Harvey Dent στον Σκοτεινό Ιππότη του Νόλαν δήλωνε πως “η νύχτα είναι πιο σκοτεινή λίγο πριν την αυγή” αλλά με τέτοια αυγή, ποιος δεν θα προτιμούσε λίγο παραπάνω σκοτάδι;

its_fun1

Advertisements