Twenty One Pilots: Blurryface / Κριτική Άλμπουμ

Δήλωση πρώτη: Δεν γράφω κριτικές για μουσική.

Δήλωση δεύτερη: Δεν γράφω κριτικές για ταινίες.

Δήλωση τρίτη: Συγγνώμη για τις δηλώσεις.

Σοβαρά, προσπαθώ να μην γράφω σοβαρές κριτικές, αλλά άρθρα που έχουν μερικές πληροφορίες για το εκάστοτε αντικείμενο, ορισμένες απόπειρες αστείων και εν τέλει τη γνώμη μου. Ολοκληρώνοντας την πιο βαρετή παράγραφο στην ιστορία των παραγράφων, αναφέρω ότι οι γνώσεις μου περί μουσικής είναι λιγότερες απ’ αυτές του Βαγγέλη Ιωάννου στο μπάσκετ. Μαζεύω το μακρινό ριμπάουντ και συνεχίζω.

 

twenty_one_pilots_blurryface_by_darthadin-d8p7ac9
Αγόρασε το ‘Blurryface’ στα iTunes

 

Οι Twenty One Pilots είναι μία νέα, διμελής μπάντα αποτελούμενη από τον front man, κιθαρίστα, πιανίστα, στιχουργό Tyler Joseph και το ντράμερ και τρομπετίστα Josh Dun. Δεν τους είχα ακουστά μέχρι τη μέρα που ένας φίλος μου έστειλε ένα τραγούδι τους. Το «Stressed Out» δε μου έκανε τίποτα, οπότε επέστρεψα στις σόλο δουλείες του John Frusciante (πρώην κιθαρίστας των Red Hot Chili Peppers) για να τροφοδοτήσω την κατάθλιψή μου. Την επόμενη μέρα ξανάκουσα το «Stressed Out». Πάλι δεν ένιωσα τίποτα και έβαλα σόλο δουλείες του Eddie Vedder για να τροφοδοτήσω τα νεύρα μου περί κοινωνίας. Το επόμενο απόγευμα αποφάσισα να περάσω όλη την δισκογραφία των Twenty One Pilots στο κινητό μου και να την ακούσω στο δρόμο. Έκτοτε παίζει στο repeat. Έχουν περάσει 6 μήνες.

Ιδρύθηκαν το 2009 και απέκτησαν την τωρινή μορφή τους το 2011. Το «Blurryface» κυκλοφόρησε το 2015 κι αποτελεί το τέταρτο album και το δεύτερο υπό την δισκογραφική Fueled by Ramen, που επίσημα έχει το πιο γαμάτο όνομα δισκογραφικής. Για να είμαι ειλικρινής, είναι το μόνο όνομα δισκογραφικής που γνωρίζω. Αυτό που καθιστά τους Twenty One Pilots ιδιαίτερους στ’ ανεκπαίδευτα αυτιά μου είναι η αδυναμία μου να τους κατατάξω σε ένα μουσικό είδος. Προσπάθησα, αλλά απέτυχα. Indie pop, electropop, rock, alternative hip-hop; Μελωδικός αχταρμάς ποιότητας. Άντε, απέφυγα την κριτική όσο μπορούσα. Ήρθε η ώρα ν’ αποδείξω πόσο άσχετος είμαι και ν’ απογοητεύσω επιτέλους τους, αδικαιολόγητα περήφανους, γονείς μου.

Το «Blurryface» ίσως είναι ο δίσκος που εκτόξευσε τη μπάντα και της επέτρεψε να κάνει κάτι που ποτέ δεν επιθυμούσε ή ονειρευόταν. Να παίξει σε ραδιόφωνα. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, ο Tyler κι ο Josh απολαμβάνουν φήμη, λεφτά και πολλές συναυλίες κυρίως χάρη στο τελευταίο τους δημιούργημα που μεταδίδεται λίγο ταχύτερα από το Aids στην Αφρική. Το album ξεκινά με το «HeavyDirtySoul» με γρήγορο flow, πιασάρικο ρεφρέν και τρία κιλά κατάθλιψη. Συνεχίζει με το πασίγνωστο πια «Stressed Out» και εγκαθιστά το μουσικό ύφος του δίσκου. Η φάση χαλαρώνει λίγο με το «Ride», αλλά είναι αντιπερισπασμός. Φυλάτε τα νώτα μας, ορέ. Το πιο ψυχεδελικό κομμάτι έπεται και ονομάζεται «Fairly local». Αμέσως μετά όμως, σκάει το πιο ερωτικό τραγούδι. Εκεί που προσπαθώ να γίνω κυνικός και να χάσω κάθε ελπίδα για την ανθρωπότητα πετάγεται το «Tear in my heart» και γίνομαι ρομαντικούλικο αρκουδάκι. Αρχίζετε να πιάνετε το μοτίβο; Μετά το ρομαντισμό σκάει βαρύ πράμα. «Lane Boy» με flow βγαλμένο από κομμάτι του Eminem, αλλά με ποπ-ροκ στοιχεία για να κωλοχτυπιούνται και στα μπαράκια. Ίσως το αγαπημένο μου κομμάτι απ’ όλους τους δίσκους τους είναι το «The Judge» που έχει κολλήσει στο κεφάλι μου και το ακούω στον ύπνο μου, ξύπνιο μου και όταν μιλάω με τη μάνα μου στο τηλέφωνο. Προφανώς, μετά από αυτό έχουμε ένα bit βγαλμένο από την κόλαση για να υποστηρίξει το «Doubt». Εδώ, ίσως εντοπίζεται το σημείο που το «blurryface» κάνει μία μικρή κοιλιά. Το «Doubt» και το «Polarize» δε μου έχουν κάνει ακόμα κλικ. Όπως προείπα, δεν έχω ιδέα από μουσική, άρα κατά πάσα πιθανότητα έχω άδικο. Αλλά η κοιλίτσα μοιάζει με αθλητή που έφαγε δύο παραπάνω πιτόγυρα. Φεύγει μετά το επόμενο jogging. «We don’t believe What’s on TV», το οποίο, οφείλω να ομολογήσω, είναι καλύτερο σε ακουστική μορφή. Πλησιάζοντας στην τελική ευθεία, η μπάντα κοπανάει το «Message Man» για να γαργαλίσει το ακουστικό μου νεύρο, δημιουργεί ατμοσφαιρικό vibe με το «Hometown» και συνδυάζει γλύκα και νεύρα με το προτελευταίο τραγούδι εν ονόματι «Not Today». To CD (πόσα χρόνια είχα να γράψω αυτή τη λέξη;) κλείνει με το «Goner». Ο Tyler ουρλιάζει και ο Josh κοπανάει αποχαιρετώντας με γλυκιά τελευταία νότα.

Twentyone_Pilots_at_Press_conference_of_Soundbox_in_Bangkok

Εν ολίγοις, το «Blurryface» είναι το καλύτερο album της μπάντας, καθώς συνδυάζει όλα τα μουσικά στοιχεία που κάνουν τους Twenty One Pilots μοναδικούς κι ένα εύκολο άκουσμα για όλους. Οι στίχοι κάθε τραγουδιού έχουν σημασία. Κυρίως για τον Tyler, αλλά μέσω της ερμηνείας του ίσως πιάσεις ένα ψήγμα της ψυχοσύνθεσής του. Γενικά, όταν ακούω μουσική, δε μ’ ενδιαφέρουν οι στίχοι. Δεν ξέρω αν βαριέμαι ή δε γνωρίζω αγγλικά, αλλά προτιμώ μελωδία κι όχι λόγια. Παρόλα αυτά, το συγκεκριμένο «πράμα» με έκανε να προσέξω στίχους, rap και μουσική. Εκεί που κοιτούσα το ταβάνι κι αναρωτιόμουν για την ανυπαρξία του νοήματος της ζωής, συνέχισα να κοιτάω το ταβάνι και να σκέφτομαι τα ίδια αλλά ακούγοντας μουσική. Αυτό είναι αρκετό για ‘μένα.

ΤΕΛΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ:

Blurryface.

top

Advertisements