The Get Down: ένα μουσικό έπος που τα σπάει – Κριτική Σειράς

Μια σειρά για την γέννηση του χιπ χοπ με εξαιρετικές ερμηνείες και υπέροχες μουσικές να σε παρασέρνουν στον φρενήρη ρυθμό της.

“Χωρίς μουσική, η ζωή θα ήταν ένα λάθος”. Τάδε έφη Νίτσε. “Χωρίς απόφθεγμα, η εισαγωγή θα ήταν ένα λάθος”. Αυτό είναι δικό μου. Και όπως σε πολλά άλλα θέματα (βλέπε: Θεός, θάνατος) ο Φριτς είχε δίκιο. Η μουσική είναι θεραπεία και λύτρωση και στην δική μου περίπτωση κάτι παραπάνω. Όταν μου αρέσει ένα τραγούδι, το ακούω ξανά και ξανά και ξανά για μέρες ολόκληρες και βδομάδες και μήνες. Κι όταν ακούς ένα τραγούδι on repeat, υπάρχει πάντα ένα μέρος του που το περιμένεις κάθε φορά και δεν ξεθωριάζει ποτέ κι όταν το ακούς είσαι γεμάτος ενέργεια και θες να κλωτσήσεις κάδους ανακύκλωσης γιατί δεν σε νοιάζει τίποτα. Το τελευταίο τέτοιο κομμάτι που έφαγα κόλλημα είναι το Vitamin C των CAN που συγκαταλέγεται στην μουσική επένδυση του “The Get Down”, της νέας σειράς του Baz Luhrmann της οποίας το πρώτο μέρος, αποτελούμενο από έξι επεισόδια, κυκλοφόρησε στο Netflix.

Τι είναι το Get Down; Στην ορολογία των πρώτων DJ της hip-hop, είναι το μέρος ενός κομματιού με ντραμς χωρίς φωνητικά που γίνεται ο χαμός, αυτό που κλωτσάς τους κάδους και παίζεις ξανά και ξανά σκρατσάροντας το βινύλιο μπρος πίσω. Στην δική μας περίπτωση, είναι ένα μουσικό δράμα σχετικά με αυτούς τους πρώτους DJ της hip-hop, που χρειάστηκε 2,5 χρόνια για να βγει στον αέρα και κόστισε 120 εκ. δολάρια, καθιστώντας το την πιο ακριβή παραγωγή του Netflix μέχρι τώρα. Ναι, είναι πολλά λεφτά και πολύς χρόνος. Αλλά αξίζει κάθε λεπτό.


getdown3

Το Get Down έχει πολλές ιστορίες να πει αλλά όλες ξεκινάνε το καλοκαίρι του 1977 στο Μπρονξ και η κοινή τους αφετηρία είναι η μουσική. Η disco στα τελευταία της και η hip-hop στα γεννοφάσκια της. Η μουσική είναι η κινητήριος δύναμη της σειράς και είναι τόσο μα τόσο απίστευτα καταπληκτική που σε κάνει να κουνάς το κεφάλι πάνω κάτω μέχρι να σπάσεις τον αυχένα σου και το 8Ball Παρασκευή βράδυ να μοιάζει με λέσχη ανάγνωσης. Αλήθεια, η μουσική είναι επικά γαμάτη.

Πίσω στις ιστορίες. Μία ανήκει στο νεαρό, ορφανό κι ερωτοχτυπημένο Zeke, που σαν άλλος Ρωμαίος προσπαθεί να κερδίσει την καρδιά της πανέμορφης Mylene, μιας Ιουλιέτας με αγγελική φωνή και μεγάλες προσδοκίες, παγιδευμένη από τον ηθικό και αυστηρό πάστορα πατέρα της. Μια άλλη ακολουθεί τον Zeke ως τον πανέξυπνο, ποιητή, αμφιταλαντευόμενο Άμλετ που πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στην παρακμιακή γειτονιά του και τους φανταχτερούς ουρανοξύστες, την τέχνη και την ευθύνη, την δημιουργικότητα και την υπευθυνότητα. Ακόμα μία έχει στο επίκεντρο τον Shaolin Fantastic, έναν graffitti artist με εισοδήματα από αμφιλεγόμενες δραστηριότητες (ναρκωτικά, κυρίως είναι ναρκωτικά -και λίγο ζιγκολό) που τα παρατάει όλα για να γίνει DJ υπό την καθοδήγηση του Grandmaster Flash, ενός μέντορα σε στυλ Miyagi. Το μόνο πρόβλημα; Χρειάζεται έναν χειριστή μικροφώνου, έναν Master of Ceremonies, έναν ποιητή του δρόμου. Ναι, σωστά μαντέψατε, αυτός είναι ο Zeke και μαζί με την παρέα του γίνονται το crew που χρειάζεται ο Shao για να λάμψει στα turntables, ένα Straight Outta Compton είκοσι χρόνια πριν τους NWA. Τέταρτη και τελευταία ιστορία είναι η γέννηση του hip-hop.

Ο Baz Luhrmann ζήτησε την βοήθεια των Grandmaster Flash, DJ Cool Herc και Afrika Bambaataa, τους Πατέρες του hip-hop για να δώσει ένα όσο πιο αυθεντικό σκηνικό στους ήρωες του και τα καταφέρνει περίφημα. Με τους στίχους του Nas στα χείλη των πρωταγωνιστών εξασφάλισε ότι αυτή η ωδή στο old school θα ήταν όχι κάτι μουσειακό ή νοσταλγικό αλλά συναρπαστικό και καθηλωτικό (με αρνητική εξαίρεση το lip sync από τον Zeke στο 1995). Όπως τότε. Πραγματικά είναι το καλύτερο μάθημα για τις ρίζες της hip-hop, έτσι όπως θα ήταν καλύτερο ένα μάθημα Χημείας στο εργαστήριο του Λαβουαζιέ. Είναι πιο πολύ μύθος παρά γεγονότα αλλά ποιος νοιάζεται; Δεν είναι ντοκιμαντέρ, είναι τηλεοπτικό δράμα.

Σαν τηλεοπτικό δράμα, βρίθει συγκρούσεων και εντάσεων. Η αλήθεια είναι ότι οι συγκρούσεις δεν έχουν πάντα μεγάλο διακύβευμα και οι εντάσεις λύνονται εύκολα -κάποιες φορές πολύ εύκολα με διαλόγους που αποτελούνται από ολόκληρα τραγούδια και χορευτικά. Ο Αυστραλός σκηνοθέτης σε συνεργασία με τον βραβευμένο με Pullitzer θεατρικό συγγραφέα Stephen Adly Guirgis έχει πολλούς χαρακτήρες και καταιγιστικές εξελίξεις να διαχειριστεί. Γι’ αυτό κόβει από το ένα storyline και πηδάει στο άλλο μέχρι να φτάσει στο σημείο κορύφωσης που θέλει, σαν DJ εκείνης της εποχής, άλλοτε πετυχημένα κι άλλοτε όχι και τόσο. Η σειρά όμως καταφέρνει να υπερβεί τα αφηγηματικά ολισθήματα με την επιμονή στην λεπτομέρεια και την σκληρή δουλειά. Επιμονή στην λεπτομέρεια που γίνεται φανερή όταν ο τίτλος κάθε επεισοδίου είναι graffiti σε ένα βαγόνι. Σκληρή δουλειά που έριξε ο Mamoudou Athie που για να υποδυθεί τον Grandmaster Flash ενώ δεν είχε ιδέα από σκρατσάρισμα, δούλεψε εξαντλητικά με τον ίδιο τον Grandmaster για μήνες. Κι όταν το “The Get Down” βρίσκει τον ρυθμό του (συγχωρέστε με, δεν το ‘θελα), όταν γίνεται καλό, είναι πολύ καλό. Είναι σαν κάρφωμα του Russell Westbrook, σαν κατοστάρι του Bolt, σαν τελετή απονομής με τον Kanye West: σου παίρνει την ανάσα. Σε κάνει να δακρύσεις με το ποίημα που απαγγέλει ο Zeke για το πως έχασε τους γονείς του, να ανατριχιάσεις όταν η Mylene τραγουδάει με το φόρεμα της στην εκκλησία του πατέρα της και να πανηγυρίζεις στην τελευταία μάχη ανάμεσα στους δικούς μας Get Down Brothers και τους αντιπάλους τους. Αυτό το battle θυμίζει την τελευταία μάχη στο Karate Kid, τον αγώνα του Rocky με τον ξανθομπάμπουρα Σοβιετικό, το Gipsy Danger κόντρα στα kaiju στο Pacific Rim. Παθιάζεσαι, τρελαίνεσαι, χτυπιέσαι και θες να είσαι εκεί.


getdown4

Ένα κομμάτι χιπ χοπ στις μέρες μας φτιάχνεται μέσα σε φανταχτερά στούντιο με πολλά μηχανήματα, διάφορους παραγωγούς και αρκετούς στιχουργούς (κοιτάω εσένα, Drake) και ερμηνευτές. Στην πιο βασική του μορφή όμως το μόνο που χρειάζεται οπωσδήποτε είναι ένα beat και ένα rap. Χωρίς αυτά, δεν πάει πουθενά. Έτσι μια σειρά χρειάζεται οπωσδήποτε ηθοποιούς και ερμηνείες. Και σε αυτά, το “Get Down” είναι αψεγάδιαστο. Στο casting, με εξαίρεση τον Jaden Smith σε ένα ρόλο που κλείνει το μάτι σε όποιον τον έχει ακούσει έστω και μια φορά να μιλάει, όλοι οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι έχουν δοθεί σε αγνώστους. Κι ο καθένας τους δίνει ερμηνεία που αλλάζει ζωές και καθορίζει καριέρες. 

Δεν μπορώ να μην ξεχωρίσω τον κεντρικό πρωταγωνιστή, τον Zeke του Justice Smith, που κουβαλάει κάθε σκηνή και αποδίδει με έμφαση και λεπτομέρεια κάθε πτυχή της προσωπικότητας ενός παιδιού που πρέπει να μεγαλώσει, ενός καλλιτέχνη που παλεύει να δημιουργήσει, ενός ερωτευμένου που θέλει να ζήσει τον έρωτα. Απαγγέλλει στίχους, τραγουδάει και χορεύει σαν μανιακός και λατρεύει την δεσποσύνη του. Η Herizen Guardiola είναι εξαιρετική ως Mylene που έχει το τραγούδι μέσα της αλλά δεν αντέχει τον πατέρα που βρίσκεται δίπλα της, αποφασισμένη να πετύχει και να φύγει και να λάμψει. Ο έταιρος πρωταγωνιστής Shameikh Moore στον ρόλο του εκπαιδευόμενου DJ δίνει ρεσιτάλ με το παρκούρ στους δρόμους και τον ιδρώτα πάνω από μαρκαρισμένα με κηρομπογιά βινύλια του. Μου άρεσε πάρα πολύ και ο Ra Ra του Skylan Brooks, σε μικρότερο ρόλο με λιγότερες ατάκες αλλά με τέτοιο delivery που επισκιάζει έστω για κάποιες στιγμές τα υπόλοιπα μέλη του crew. Σε δευτερεύοντες ρόλους βλέπουμε βετεράνους από σειρές διαμάντια (Dexter, Community, Breaking Bad) να παίρνουν μονοδιάστατους χαρακτήρες και να προσθέτουν βάθος και προσωπικότητα, με τρανό παράδειγμα τον Papa Fuerte του Jimmy Smits που μαγνητίζει σαν πολιτική προσωπικότητα που σε πουλάει και σε αγοράζει χωρίς να πάρεις χαμπάρι. Ένας Τζοχατζόπουλος του Μπρονξ, αν μου επιτρέπετε. Πασοκάρα για πάντα.

Η φωτογραφία και το μοντάζ ακολουθούν τον φρενήρη ρυθμό της μουσικής που διατρέχει την σειρά και εξυπηρετούν την ιστορία σε κάθε κορύφωση της. Κοστούμια και σκηνικά σε κάνουν να πιστεύεις πως βλέπεις βίντεο κλιπ που γυρίστηκε τότε. Αυτό που απογειώνει τo production design είναι οι μικρές πινελιές σε ηχητικά εφέ όταν μια σκηνή γυρίζεται με συγκεκριμένη αισθητική, όπως τα gong που ακούγονται κάθε φορά που ο Shaolin κάνει κινήσεις καράτε και υποκλίνεται μπροστά στον sensei Flash. Το στυλιστικό κομμάτι της σειράς και η γενικότερη αισθητική σε κάνει να χαζεύεις κάθε pixel για να μην χάσεις το παραμικρό.

Το Get Down είναι μια σειρά που σε διασκεδάζει, σε κάνει να θες να τραγουδάς και να χορεύεις. Είναι μια σειρά για την μουσική και όχι την βιομηχανία της, όπως το Empire. Και η μουσική της είναι τόσο ενθουσιώδης και συναρπαστική που σε κάνει να παραβλέπεις τα ψεγάδια σε χαρακτήρες και αφηγηματική δομή. Είναι οπτικά και ηχητικά μοναδική, υπερβολική και στερεοτυπική με τον καλύτερο τρόπο. Μια σειρά που δεν σε κάνει να θες να δεις το επόμενο επεισόδιο αμέσως αλλά μια σκηνή ξανά και ξανά μέχρι να το απολαύσεις στην ολότητα του και να προχωρήσεις στο επόμενο χορτασμένος. Είναι μια σειρά που έχει λάθη αλλά είναι γεμάτη ζωή. Είναι μουσική. Η καλύτερη μουσική που έχω ακούσει εδώ και καιρό.

The Get Down_Must Watch


Advertisement

Advertisements