Alfred Hitchcock, ο “Master του Σασπένς”

Ο κύριος “Master of Suspense”,  Alfred Hitchcock, γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου του 1899 (λιονταράκι δηλαδή ο Al, καταλαβαίνετε…) στο βροχερό Λονδίνο. Έζησε 81 χρόνια, σκηνοθέτησε 68 έργα, κέρδισε 8 βραβεία για τις δημιουργίες του και ήταν αυτός που  σηματοδότησε μια νέα εποχή των ταινιών τρόμου και αγωνίας!

Στην κινηματογραφική βιομηχανία έκανε τα πρώτα του βήματα το 1920, ενώ μέχρι τότε δούλευε σαν μηχανικός. Ξεκίνησε εικονογραφώντας κάρτες τίτλων σε ταινίες του βουβού κινηματογράφου στο στούντιο της Paramount στο Λονδίνο. Εκεί άρχισε να μαθαίνει και τα κόλπα της δουλειάς: σεναριογραφία, επεξεργασία και σκηνοθεσία. Και επειδή ήταν καλός, γιατί ή το χεις ή δεν το χεις, το 1922 ανήλθε σε βοηθό σκηνοθέτη. Μόλις 3 χρόνια αργότερα, το 1925, σκηνοθέτησε την πρώτη του ολοκληρωμένη, βουβή, ταινία με τίτλο ‘The Pleasure Garden’, βρετανό-γερμανικής παραγωγής, γυρισμένη στο Μόναχο! Η μεγάλη του στιγμή ήρθε την επόμενη χρονιά, με την ταινία ‘The Lodger’, στην οποία ο Hitchcock μας συστήνει το είδος του: ένας αθώος που κατηγορείται αδίκως για ένα έγκλημα και μπλέκεται σε μια ολόκληρη συνομωσία εναντίον του. Suspense, ίντριγκα και φόνοι! Μέχρι και το 1929 ακολουθούν και άλλες βουβές ταινίες όπως οι ‘The Farmer’s Wife’, ‘Champagne’ και ‘Downhill’.

Alh-18

Ωστόσο, το 1929, έρχεται η αλλαγή, με την ταινία ‘Blackmail’: ναι κυρίες και κύριοι, έχουμε ήχο! Η ταινία εκτός του ήχου, περιέχει και πολύ καλό plot, μιας και αφορά τον φόνο που διαπράττει μια γυναίκα σε κατάσταση αυτοάμυνας και το γεγονός ότι κάποιος μάρτυρας αυτού αρχίζει να την εκβιάζει αμέσως μετά. Ένα χρόνο αργότερα, το 1930, σκηνοθετεί το ‘Murder!’, όπου ένας ένορκος που ψήφησε την ενοχή του δικαζόμενου αρχίζει να έχει αμφιβολίες και αποφασίζει να ανακαλύψει μόνος του την αλήθεια. Ο συνδετικός κρίκος στις δυο αυτές ταινίες είναι το γεγονός ότι ο Hitchcock εισάγει για πρώτη φορά ένα mix σεξ και βίας στις ταινίες του. Το mix θα το κρατήσει και αργότερα, αφού το κοινό διψάει για σεξ, βία και rock n roll (που να ήταν ΚΑΙ μουσικός)!!!

Τις χρονιές 1931,1932 και 1933 κάνει άλλες πέντε ταινίες, μέσω των οποίων προσανατολίζεται στις ανθρώπινες σχέσεις, τις δυσκολίες που έχουν αυτές, τα διάφορα μπερδέματα που μπορούν να συμβούν κτλ. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα όλων αποτελεί το φιλμ του 1934 ‘The Man Who Knew Too Much’. Φτάνοντας αισίως στο 1939, λήγει το «συμβόλαιο» του με τον Βρετανικό κινηματογράφο, κάνοντας την ταινία περιπέτειας-εγκλήματος ‘Jamaica Inn’.

To 1940, δυο πράγματα σημάδεψαν την ανθρωπότητα: ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και η είσοδος του Alfred Hitchcock στο Hollywood με την ξακουστή ‘Rebecca’. Ωστόσο, ήταν η αμέσως επόμενη ταινία μέσα στην ίδια χρονιά που τον καθιέρωσε ως σκηνοθέτη, «θαμώνα» του Hollywood πλέον: το ‘Foreign Correspondent’. Μέσα στο πνεύμα της εποχής, η ταινία αποτελεί την ιστορία ενός αμερικανού δημοσιογράφου ο οποίος κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου καταδίδει μυστικούς πράκτορες του αντίπαλου στρατοπέδου στο Λονδίνο. Ο Hitchcock μπορεί να έχει μετακομίσει στην Αμερική, αλλά η μητέρα πατρίδα πάντα βρίσκεται στην καρδιά του!

Δεν αργεί πολύ μέχρι να καθηλώσει και το αμερικάνικο κοινό. Το 1943, 3 μόλις χρόνια αργότερα, γυρίζει το πρώτο του αριστούργημα σε χολιγουντιανά χώματα, το ‘Shadow of a Doubt‘, που με μία λέξη περιγράφεται έτσι: ΕΡΓΑΡΑ!!! Excuse me κιόλας!

Ακολουθούν πολλές ταινίες, μέσα από τις οποίες ο Al προβάλει ιδιαίτερα τα ψυχολογικά θέματα των ηρώων και ιδιαίτερα των γυναικών. Μερικά κοινωνικό-ψυχολογικά έργα που ακολουθούν είναι ‘Under Capricorn’, ‘Notorious’, ‘Spellbound’, ‘Lifeboat’ και άλλες πολλές.

Η επόμενη δεκαετία, από το 1950 μέχρι και το 1960, είναι δικιά του! Τα πρώτα έργα, άξια θαυμασμού φυσικά, δεν μπορούν να συγκριθούν με τα 3 ΥΠΕΡΑΡΙΣΤΟΥΡΗΜΑΤΑ, με τα οποία φτάσαμε αισίως στο 1960: ‘Rear Window’ (1954), ‘North by Northwest’ (1959) και ‘Psycho’ (1960). Ο «Σιωπηλός Μάρτυς», η πρώτη από τα 3 θαύματα, πρόκειται ουσιαστικά για ένα παιχνίδι μεταξύ θεατή και θεάματος. Ένας φωτογράφος γίνεται μάρτυρας ενός φόνου, το μπαλάκι μετά δίνεται στα χέρια των θεατών και αυτοί με την σειρά τους έβαζαν το χέρι στην τσέπη χαρίζοντας στην παραγωγή 24.500.000 δολάρια. Αντιλαμβανόμαστε όλοι το μέγεθος του ποσού αυτού για τα τότε χρόνια, right;! E ναι, αν δεν την έχεις δει την ταινία να την δεις!!! Αφού ολοκληρώσεις φυσικά το διάβασμα γιατί έχεις να μάθεις κι άλλα!

Επόμενο θαύμα: «Στη Σκιά των Τεσσάρων Γιγάντων». Άλλο concept αλλά πάντα υπό τις πινελιές του Σερ Μαστερ Μετρ και ότι άλλο θέλεις! Η πλοκή αφορά φόνο, κατασκοπία, κυνηγητό και δεν συμμαζεύεται! Το εν λόγω έργο ίσως θεωρείται ένα από τα top αναγνωρισμένα του Hitchcock. Με πρωταγωνιστές τους Cary Grant και Eva Marie Saint, σενάριο εμπνευσμένο από τον Ernest Lehman και μουσικά πλαισιωμένο από τον Bernard Herrmann, το έργο δεν είχε πολλές επιλογές: μόνο επιτυχία θα μπορούσε να γίνει! Το κοινό απήλαυσε σε αφθονία όλα τα κόλπα για τα οποία ο Hitchcock λατρεύτηκε: δραματική μουσική, ιδιοφυείς λήψεις, οι ατάκες δίνουν και παίρνουν, χρώματα, συμβολισμοί και φυσικά η αγωνία στο κόκκινο της!!!

Και τέλος, το μεγαθήριο του Hitchcock: «Ψυχώ». Η πιο επική, κλασική, μπροστά από όλες τις άλλες  σκηνή φόνου σε μπάνιο βρίσκεται και θα βρίσκεται στην ταινία αυτή. Ο ψυχοπαθής, προβληματικός πρωταγωνιστής και η εμμονή του με τις γυναίκες, με πηγή του κακού την μάνα του, τον οδηγεί στο να κάνει το ένα έγκλημα μετά το άλλο. Οι συμβολισμοί που έχουν μπει από τον Hitchcock στην εν λόγω ταινία ξεπερνάνε κάθε προηγούμενο. Παραγωγός και σκηνοθέτης ταυτόχρονα!! Προσωπικά, είδα πρόσφατα το «Ψυχώ» και αν και οκ, δεν τρόμαξα, θεωρώ ότι είναι η ταινία με την οποία όλοι πρέπει να μπούμε στο κομμάτι των ταινιών τρόμου! Ξεκάθαρα!!

tumblr_nl7kpv7sqt1tjeaezo1_500


ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Η Rihanna στην πέμπτη σεζόν του ‘Bates Motel’ ως Marion Crane


Το 1963 σκηνοθετεί την ταινία ‘The Birds’, με τα πουλιά που επιτίθενται ξαφνικά στους κατοίκους μιας πόλης να παίζουν τον ρόλο του κακού.  Η επόμενη ταινία, το ψυχολογικό θρίλερ ‘Marnie’, δείχνει τις επιπτώσεις που μπορεί να έχουν τα παιδικά χρόνια στην μετέπειτα ζωή των ανθρώπων και συγκεκριμένα της πρωταγωνίστριας που καταλήγει μια κλέφτρα και ότι άλλο επέρχεται με αυτά που κουβαλάει από το παρελθόν της. Στην συνέχεια, το 1966 σκηνοθετεί την ταινία ‘Torn Curtain’, με φόντο τον Ψυχρό Πόλεμο.

Η ταινία ‘Topaz’ θεωρείται μια από τις αποτυχίες του Hitchcock, που προσωπικά με αφήνει παντελώς αδιάφορη, αλλά είπα να το αναφέρω γιατί θα θεωρηθεί ότι μεροληπτώ! Εντάξει, τόσα χρόνια μόνο σερί επιτυχιών θα κάνει ο άνθρωπος; Το 1972, επιστρέφει στα πάτρια εδάφη του Λονδίνου και γυρίζει το ‘Frenzy’, ένα από τα παλιά, αρχικά, καλά του έργα: άνθρωπος αθώος, κατηγορείται αδίκως… Και το κοινό επικροτεί!

Το τελευταίο έργο που σκηνοθέτησε ήταν το ‘Family Plot’, μια ιστορία καλού και κακού, που ξεδιπλώνεται ανάμεσα σε δυο ζευγάρια. Το ένα αποτελείται από ένα αντρόγυνο κλεφτών και το άλλο από μια ψυχωτική γυναίκα και τον εραστή της. Ήταν η τέλεια αυλαία: καλό versus κακό!

Ο Alfred Hitchcock ήταν ένας ευφυέστατος, πρωτοποριακούς άνθρωπος, με πολύ χιούμορ (όσοι το καταλάβαιναν το εκτιμούσαν) αλλά είχε προφανώς και τα σκοτάδια του. Οι ατάκες που είχε πει ανά διαστήματα έχουν γραφτεί σε άρθρα, έχουν ειπωθεί από πολλούς και διαφόρους και γενικά έχει αφήσει ιστορία στον χώρο της σκηνοθεσίας και του κινηματογράφου. Πολλοί υποστηρίζουν ότι είναι αυτός που άλλαξε και χάραξε μια νέα, δικιά του πορεία στο είδος των ταινιών με το οποίο ασχολιόταν: δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο. Και αναρωτιέμαι: θα βγει ποτέ κάποιος άλλος σαν το Hitchcock; Όχι! Σαν λάτρης του είδους ελπίζω και προσεύχομαι αλλά το suspense κορυφώνεται μιας και δεν μου απαντάει κανείς!

Τα Hitchcockικά φιλιά μου.

Αποθέτω φόρο τιμής και φεύγω!

phycho

Advertisements