Malware Detected: κάτι δεν πάει καλά με την 2η σεζόν του Mr. Robot

Ο νέος κύκλος της σειράς που κατέπληξε τους πάντες προβληματίζει και ίσως αυτό που φταίει είναι η περυσινή απροσδόκητη επιτυχία της.

Θυμηθείτε τον τελευταίο σας χωρισμό. Ναι, είναι ένα γουρούνι. Όχι, δεν του αξίζατε. Και οι δυο είπατε και κάνατε πράγματα που οδήγησαν στους μεγάλους καβγάδες και τελικά στον χωρισμό. Πριν όμως απ’ τους καβγάδες, υπήρχαν σημάδια. Μικρά σημάδια που αποκάλυπταν στιγμιαία τις μεγάλες διαφορές που δημιούργησαν το Αγεφύρωτο Χάσμα μεταξύ σας (Χρυσηίδα Δημουλίδου level: οver 9000). Τέτοια αποθαρρυντικά σημάδια εντοπίζονται και στα τέσσερα πρώτα επεισόδια της δεύτερης σεζόν του Mr. Robot, μιας σειράς που μας έδωσε μια εξαιρετική πρώτη σεζόν και διεκδικεί έξι βραβεία Emmy, συμπεριλαμβανομένου αυτού της Καλύτερης Δραματικής Σειράς.

Πόσο άσχημη είναι η κατάσταση?

Δεν μιλάμε για πανωλεθρία τύπου δεύτερης σεζόν True Detective αλλά δεν απέχει σημαντικά από κατάσταση συναγερμού σε μια άλλη διάσημη σειρά με πρωταγωνιστές μπροστά σε οθόνη PC. Δεν θα μπορούσα να διανοηθώ τη χρήση επιθέτων όπως “κουραστική” και “βαρετή” για μια σειρά με μια τόσο καθηλωτική πρώτη σεζόν. Κι όμως. Όταν έβλεπα πέρυσι το Mr. Robot, ήμουν τόσο αφοσιωμένος που αν έπιανε φωτιά το διαμέρισμα μου, δεν θα το καταλάβαινα μέχρι να είναι πολύ αργά. Κι όταν θα το καταλάβαινα από το σσσσς που θα σφύριζαν οι φλόγες όσο έγλειφαν τον καναπέ, θα απαντούσα “σσσσς, κάνε ησυχία τώρα, φωτιά, κι όταν τελειώσει το επεισόδιο με απανθρακώνεις”.

Φέτος βλέπω επεισόδια και ψάχνω το κινητό στο δεκάλεπτο για να τσεκάρω το instagram της Μαίρης Συνατσάκη. Κι αφού φτάσω σε ένα ποστ στα τέλη Μαϊου που κάνει γέφυρα και σκεφτώ “για να βγει σωστή τέτοια φωτογραφία χρειάζονται πολλές λήψεις άρα οι δικέφαλοι της θα έχουν πάρει φωτιά”, μου σκάει το σκηνικό που έπιασα κουβέντα με την φωτιά και θυμάμαι ότι βλέπω Mr. Robot. Όχι ότι βαριέμαι, αλλά η προσοχή μου διασπάται πιο εύκολα κι από αριστερή παράταξη.

Ποιό είναι το πρόβλημα;

robot1

Στα επεισόδια που έχουν βγει μέχρι τώρα, ο Elliot προσπαθεί με κάθε τρόπο να κάνει τον Mr. Robot να εξαφανιστεί από το μυαλό του αλλά ο Mr. Robot απαιτεί από τον Elliot να συνεχίσουν την αποστολή τους. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι η σεζόν μέχρι τώρα αναλώνεται σε αυτό το παιχνίδι εξουσίας χωρίς η πλοκή να προχωράει. Βλέπουμε τον Mr. Robot να πυροβολεί στο κεφάλι τον Elliot, ο Elliot καταπίνει τα Adderall σαν tic-tac, ξερνάει και τα ψάχνει στον εμετό του για να τα μασουλήσει. Παίζουν σκάκι για να αναδειχθεί ο τελικός νικητής -γιατί αν δεν έχει υπογραμμιστεί αρκετά μέχρι τώρα αυτή η αλληγορία, πρόκειται για το απόλυτο παιχνίδι μυαλού. Αποτελεί σαφώς μια εξαιρετική παρουσίαση της εμπειρίας μιας ψυχωσικής διαταραχής. Η σχέση όμως αυτών των χαρακτήρων είναι το πιο σημαντικό κομμάτι της σειράς κι αν δεν υπάρχει εξέλιξη σε αυτήν, νιώθεις ότι όλη η σειρά δεν προχωράει μπροστά. Και πουθενά ο Tyler Wellick.

Αυτή η κατάσταση λειτουργεί και εις βάρος των ηθοποιών. O Rami Malek ως Elliot κάνει ότι μπορεί για να ανταπεξέλθει στις υπερβολικές απαιτήσεις του σεναρίου, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να καταφύγει σε μερικά εμφανώς ψεύτικα σατανικά γέλια. Ο Christian Slater επιμένει στο shtick του απεγνωσμένου ηγέτη που πρέπει να συνεχίσει την επανάσταση. Αυτό είναι ένα πολύ κακό σημάδι για μια σειρά στην οποία ο ρυθμός της αφήγησης ήταν καταιγιστικός κι όπου δεν ήταν, γινόταν ξεκάθαρα από επιλογή. Ό,τι συνέβαινε πέρυσι ήταν κρίσιμο και χρήσιμο. Φέτος όλα είναι ξεχειλωμένα, αφήνοντας πολύ λίγο χώρο για τους άλλους χαρακτήρες και τις ιστορίες τους, και καταλήγουν στο εξής παράδοξο: έχουμε δει και πάρα πολλά και πολύ λίγα.

Πως φτάσαμε εδώ;

Με το τέλος της πρώτης σεζόν, η σειρά απέσπασε διθυραμβικές κριτικές για τους συντελεστές της. Ο δημιουργός της σειράς, Sam Esmail, βρέθηκε στο επίκεντρο και αποκάλυψε πως προχώρησε στην μεταφορά της ιδέας του στην μικρή οθόνη αφού πρώτα όλα τα κινηματογραφικά στούντιο απέρριψαν το ενδεχόμενο να γυριστεί σε ταινία με τους δικούς του όρους. Η σειρά είχε καθορισμένη αρχή, μέση και τέλος, γεγονός που απέκλειε το ενδεχόμενο να τραβήξει πολύ αν σημείωνε μεγάλη επιτυχία. Ή έτσι νομίζαμε.

robot3

Η πρώτη ανακοίνωση που προκάλεσε εντυπώσεις ήταν αυτή που έλεγε ότι ο Sam Esmail θα έγραφε και θα σκηνοθετούσε όλη την δεύτερη σεζόν (επίσημη εκδοχή ήταν τα logistics των γυρισμάτων). Ακόμα κι αν σκηνοθέτησε τρία επεισόδια στην πρώτη σεζόν όντας showrunner, το να αναλάβει τόσα καθήκοντα ένας μόνο άνθρωπος δεν έχει ξανασυμβεί στην αμερικανική τηλεόραση. Αυτό σημαίνει ότι έχει λιγότερα φίλτρα και περισσότερες αποφάσεις να αντιμετωπίσει. Λίγο πριν την έναρξη του δεύτερου κύκλου, ανακοινώθηκε πως ο συνολικός αριθμός επεισοδίων θα αυξανόταν από τα δέκα στα δώδεκα και σκέφτεσαι “έχει πάρα πολλά που πρέπει να πει ή έχει πάρα πολλά που θέλει να πει”. Είναι λογικό να συμβεί το δεύτερο. Κι εγώ αν έγραφα κάτι τόσο εξωφρενικά καλό σαν το Mr. Robot, δύσκολα θα πίστευα ότι θα μπορούσα να κάνω λάθος οπουδήποτε. Αν κάποιος μου έλεγε “μήπως να μην βάλεις αυτό με τα χάπια, ρε ψηλέ μου”, θα απαντούσα “εγώ έγραψα την σειρά άρα πιθανόν να ξέρω καλύτερα άρα απολύεσαι”. Το πρόβλημα πηγάζει από το ότι οι συνθήκες του επιτρέπουν να μην έχει κανέναν που θα του φέρει ενστάσεις.

Υπάρχει ελπίδα;

Υπάρχει. Αχνοφαίνεται, αλλά υπάρχει. Ο Esmail δήλωσε πως η πρώτη σεζόν δεν ήταν η πρώτη πράξη της ταινίας αλλά ένα πρελούδιο της. Με κύρια υπόθεση την ψυχική κατάσταση ενός ψυχολογικά ασταθή ανθρώπου και όχι την σκακιέρα της παγκόσμιας οικονομίας, οι επιλογές του μέχρι τώρα δικαιολογούνται. Θέλω να ελπίζω πως δεν ισχύει κάτι τέτοιο και πρόκειται απλά για έναν λάθος υπολογισμό. Αυτή η διελκυστίνδα των πρωταγωνιστών θα κρατούσε σε μια ταινία πέντε λεπτά οπότε συγχωρείται το να μην υπάρχει εξέλιξη της πλοκής. Στην τηλεόραση όμως μεταφράζεται σε ολόκληρα επεισόδια, δηλαδή πολύ περισσότερο πραγματικό χρόνο που δεν γίνεται να μην βλέπεις την κύρια υπόθεση να προχωράει. Στο τέλος του τέταρτου επεισοδίου ο Elliot βρίσκεται επιτέλους μπροστά σε οθόνη υπολογιστή και με τον Mr. Robot στην πλάτη. Χαλελούηα, που λένε και στα Τρίκαλα. Αυτό θα έπρεπε να είχε γίνει το πολύ μέχρι το τέλος της πρεμιέρας.

Η δεύτερη σεζόν όμως έχει κάνει και κάποια πράγματα σωστά. Έχουμε δει περισσότερες πτυχές από την προσωπικότητα των γυναικείων χαρακτήρων -την καημένη Angela που ακούει σεμινάρια αυτοβοήθειας, την Darlene να παραπαίει ανάμεσα σε ηγέτιδα και έφηβη, την Γουελίκαινα (την γυναίκα του Wellick, ντε) να ικετεύει για λεφτά πρώτη φορά στην ζωή της. Η ανάμιξη της E-Corp στις υποθέσεις του Dark Army παραμένει το μεγαλύτερο μυστήριο της σειράς κι ο Joey Baddass, στον ρόλο του κολλητού του Elliot, κλέβει την παράσταση με τα ξεκαρδιστικά recap του Seinfeld. Η σκηνοθεσία παραμένει εξαιρετική. Αν επιτέλους πάρει μπρος το κεντρικό storyline, είναι πολύ πιθανό η σειρά να επιστρέψει στα περσινά δυσθεώρητα επίπεδα της. Και τότε o Elliot θα μπορεί πάλι να μας πει  “hello, friend”.

Το πέμπτο επεισόδιο της σειράς προβάλλεται σήμερα τα ξημερώματα στην Αμερική.


Advertisement

Advertisements