Αγάπα με αν τολμάς (2003) – Love Me If You Dare

Πόσο τρελός τολμάς να είσαι θα έπρεπε να είναι ο τίτλος της ταινίας…

Ο Julien (Guillaume Canet) και η Sophie (Marion Cotillard), οι πρωταγωνιστές της ιστορίας, γνωρίστηκαν στο σχολείο σε ηλικία 8 ετών. Εκείνος με μία μητέρα στα πρόθυρα του θανάτου, εκείνη παιδί μεταναστών, δένονται με μια δυνατή αλλά ιδιαίτερη φιλία.

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από ένα παιχνίδι που σκαρφίστηκαν οι δυο τους, όπου προκαλούσαν ο ένας τον άλλο να κάνει κάτι παράτολμο. Μοναδικός κανόνας… ότι δεν υπάρχουν κανόνες. Πλάθουν έναν δικό τους κόσμο, με μια δική τους φιλοσοφία, όπου όλα επιτρέπονται, δίχως όρια και λογική. Όσο μεγαλύτερο το ρίσκο, τόσο μεγαλύτερη και η διασκέδαση! ‘Ενα παιχνίδι βγαλμένο από την παιδική αφέλεια και σκανταλιά που όμως εξελίσσεται σε έναν κύκλο παράνοιας, που θα στιγματίσει τόσο τη φιλία μεταξύ τους όσο και το υπόλοιπο της ζωής τους. Μπλέκονται σε ένα στρόβιλο καταστάσεων όπου στο πέρασμα τους σαρώνουν τα πάντα, πληγώνοντας και εξοργίζοντας τους ανθρώπους γύρω τους.

Ειλικρινά, δεν μπορώ να αποφασίσω αν μου άρεσε ή όχι. Το μόνο σίγουρο είναι πως μου άφησε μια περίεργη αίσθηση. Λόγω του απρόσμενου τέλους του; Λόγω της περίεργης και γρήγορης ροής της ταινίας; Θα σας γελάσω…

Παρακολουθώντας τη ταινία πάντως, το μόνο σίγουρο είναι πως δε θα μπορούσα να φανταστώ κάποια άλλη στο ρόλο της Sophie, από τη Marion Cotillard. Παρά τη γλυκιά και ήρεμη φυσιογνωμία της, κρύβει μέσα της ένα ατίθασο και ανυπότακτο παιδί. Σε αντίθεση βέβαια με τον γλυκανάλατο (κατά εμένα) συμπρωταγωνιστή της, Guillaume Canet που πρώτη φορά τον συναντάμε σαν χαρακτήρα, να βιώνει μια τόσο δυνατή ιστορία αγάπης και παράνοιας. Δε μπορεί να ζήσει χωρίς τρέλα και κυρίως δε μπορεί να ζήσει χωρίς τη Sophie. Εκείνη τον κάνει να νιώθει ζωντανό. Να συνδέετε με το παιδί που κρύβει μέσα του.

Δύο χαρακτήρες παρανοϊκά δομημένοι και αλληλοεξαρτώμενοιπου αποδίδονται με έναν ιδιαίτερο τρόπο από τον σκηνοθέτη και σεναριογράφο της ταινίας, Yann Samuell. Στην πρώτη του κινηματογραφική απόπειρα, αναμφισβήτητα δημιούργησε μια ταινία πλούσια σε εντάσεις καθώς μέσω του παιχνιδιού, απελευθερώνει τους συμμετέχοντες βάζοντας τους σε ένα κόσμο λίγο παιδικό και πολύ ανεξέλεγκτο, ενώ παράλληλα τους εγκλωβίζει μέσα σε αυτόν. Παγιδευμένους σε μια πραγματικότητα που οι ίδιοι έπλασαν.

Η ιστορία ολοκληρώνεται με ένα αναπάντεχο και πέρα από κάθε λογική φινάλε. Παρανοϊκό όσο και εκείνοι. Μόνο το δικό τους μυαλό θα μπορούσε να το υποστηρίξει. Μόνο εκείνοι θα μπορούσαν να πιστέψουν πως με τον τρόπο αυτό θα ζούσαν το όνειρο, να είναι για πάντα μαζί. Μαζί σε ένα πέρασμα προς την αιωνιότητα.


Advertisement

Advertisements