Alice Through the Looking Glass (2016) – Κριτική Ταινίας

 

Ο κόσμος της φαντασίας και των παραμυθιών πάντα με μάγευε. Και τα τελευταία χρόνια ο κινηματογράφος τροφοδοτεί διαρκώς αυτήν την αδυναμία μου, καθώς σωρεία ανάλογων ταινιών κυκλοφορούν. Η γνώριμη Αλίκη και οι περιπλανήσεις της στη χώρα των Θαυμάτων είναι μία από τις ιστορίες που σημάδεψαν τα παιδικά μας χρόνια, έστω της δικής μου γενιάς! Δεν πρόκειται για κάποια λαϊκή ιστορία, κοινώς παραμύθι, αλλά για μια ταινία βασισμένη στο βιβλίο του Charles Lutwidge Dodgson του 1865.

Μετά το επιτυχημένο ‘Alice in Wonderland‘ (2010), πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το ‘Alice Through the Looking Glass.’ Θα το ομολογήσω. Η δεύτερη ταινία δεν ήταν και η καλύτερη. Πιστεύω ότι ο κυριότερος λόγος για αυτό ήταν η αποχώρηση του Tim Burton από την σκηνοθεσία (ωστόσο είναι ο παραγωγός). Μεγάλο λάθος. Διότι κάτω από τα μαγικά χέρια του μεγαλύτερου σύγχρονου κινηματογραφικού παραμυθά, o Johnny Depp και η Helena Bonham Carter βγάζουν τον καλύτερο ηθοποιό από μέσα τους. Σαν μαριονέτες κατευθυνόμενες από τα πιο επιδέξια δάχτυλα. Με το ραβδάκι του να λείπει λοιπόν, η σκηνοθεσία πέρασε στα χέρια του James Bobin.

Η δεύτερη ταινία βρίσκει την Alice (Mia Wasikowska) στη θάλασσα να ακολουθεί τα βήματα του πατέρα της. Η επιστροφή της στο Λονδίνο συνοδεύεται από άσχημα νέα: η μητέρα της (Lindsay Duncan) θέλει την κόρη της σύζυγο/γυναίκα και όχι θαλασσόλυκο. Και μέσα σε αυτό το ταραχώδες σκηνικό, εμφανίζεται ο, πεταλούδα πλέον, Absolem (Alan Rickman) που την οδηγεί μέσα από έναν καθρέφτη στην Κατωχώρα. Και ο λόγος; Πρέπει να αναμετρηθεί με το Χρόνο (Sasha Baron Cohen) για να σώσει τον φίλο της τον Hatter (Johnny Depp), ή αλλιώς Καπελά, ο οποίος αργοσβήνει κάτω από την ανάμνηση της οικογένειας του που εξαφανίστηκε. Βεβαίως, δεν θα μπορούσε να λείπει η ανάμειξη της Κόκκινης Βασίλισσας (Helena Bonham Carter) και η διαμάχη της με την αδερφή της, τη  Λευκή Βασίλισσα (Anne Hathaway).

alice-through-the-looking-glass-disney-asset

Τα ταξίδια της Αλίκης στο χρόνο και στο χώρο συνοδεύονται από έντονο μακιγιάζ, από μια πολύχρωμη ψηφιακή παλέτα και άκρως εντυπωσιακά κοστούμια. Παρά την φαντασμαγορική εμφάνιση, η ηθοποιία δεν είναι το ίδιο συναρπαστική, καθώς πολλές στιγμές αναρωτιέσαι αν όλα αυτά τα χρώματα και το κατά βάση ψηφιακό makeup χρησιμοποιούνται για να καλύψουν τις ατέλειες που υπάρχουν στο υποκριτικό κομμάτι. Ας δώσω ένα παράδειγμα. Ή μάλλον ας το αρχίσω με τη δήλωση: λατρεύω την υποκριτική ικανότητα του Depp. Τόσο διαφορετικές ερμηνείες στην υποκριτική πορεία του… Αυτή όμως δεν μπορώ να πω ότι ανήκει στις δυνατές. Μου έδωσε την εντύπωση πως είχε λίγο χρόνο να διαθέσει και απλώς έπαιξε το ρόλο εκμεταλλευόμενος την εκφραστικότητά του. Γενικότερα, όλοι οι ηθοποιοί δεν έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους. Σε όλη την ταινία είχα την αίσθηση πως κάτι έλλειπε.

Ταινίες όπως αυτή με κάνουν να αναρωτιέμαι για τα sequels των ταινιών. Υπάρχουν ορισμένα που αντιλαμβάνομαι την ύπαρξη τους. Επιτυχημένες συνταγές που οδηγούν σε νέες επιτυχημένες ταινίες. Υπάρχουν sequels που έχουν πάρει καλύτερες κριτικές από τις πρώτες ταινίες. Στην περίπτωσή μας, η εισπρακτική επιτυχία της πρώτης φαίνεται να έπαιξε σημαντικό ρόλο στην δημιουργία της δεύτερης. Και αυτό οδηγεί στο να χαρακτηρίσεις τη δεύτερη αρκετά κατώτερη της πρώτης. Πόσο μάλλον όταν το εγγυημένο άγγιγμα του Tim Burton αποχωρεί από το τιμόνι της σκηνοθεσίας.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών, με όλα τα ελαττώματά του, είναι μια ταινία που τη βλέπεις ευχάριστα, παρά το μέγεθός της (112′). Σπανίως η ψηφιακή μεταφορά των παραμυθιών χαρακτηρίζεται ως κάτι που “δεν βλέπεται” και η συγκεκριμένη ταινία φυσικά και απέχει από μια τέτοια κριτική. Παρά τις μέτριες αποδόσεις τους, ονόματα όπως ο Depp, η Hathaway και η Bonham Carter εξακολουθούν να τραβούν τα βλέμματα και να κερδίζουν τις εντυπώσεις μικρών και μεγάλων!!

ΤΕΛΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ:

Noikiase_To_Se_DVD


Advertisement

Advertisements