Stranger Things: Super 8 done right – Κριτική Σειράς

Σειρά θρίλερ με παιδάκια σε πρωταγωνιστικούς ρόλους. Κακή ιδέα; ΌΧΙ. “Stranger things” στο Netflix και τα μυαλά στα κάτεργα. Συνήθως γράφω πάρα πολλές ανοησίες στις κριτικές μου. Δεν εγγυώμαι ότι δεν θα το κάνω και σήμερα, αλλά υπόσχομαι να προσπαθήσω. Κι αυτό γιατί το “Stranger things” με ενθουσίασε σε μεγαλύτερο βαθμό απ’ οποιαδήποτε άλλη σειρά έχω δει. Μην το πάρετε λάθος. Δεν ισχυρίζομαι ότι είναι η καλύτερη σειρά που έχω δει. Είναι απλώς η πιο απολαυστική για ‘μένα.

Είδα 8 επεισόδια των 45 λεπτών σε 26 ώρες. Έχω χάσει τη φόρμα μου. Α, στα άπλυτα ήταν. Δε μπορώ ν’ αναφέρω πολλά, χωρίς να κάνω spoilers. Η ιστορία ξεκινά όταν ένα μικρό παιδάκι εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Η μητέρα του, οι φίλοι του και ο αδερφός του κινητοποιούνται για να το βρουν, αλλά για να τα καταφέρουν, πρέπει να αντιμετωπίσουν μυστηριώδεις και τρομακτικές, ακατανόητες δυνάμεις. Αερολογώ σαν πολιτικός, αλλά είναι σχεδόν αδύνατο να μην σας στερήσω απόλαυση, αν μιλήσω περισσότερο για την ιστορία.

MV5BMTY4MDUxOTIwMV5BMl5BanBnXkFtZTgwNDg0ODE0OTE@._V1_SX1777_CR0,0,1777,998_AL_

Matt Duffer και Ross Duffer. Σημείωσα τα ονόματα των δύο αδερφών, καθώς θέλω να παρακολουθήσω κάθε μελλοντική απόπειρα τους σε μικρή και μεγάλη οθόνη. Υπογράφουν το σενάριο και τη σκηνοθεσία της σειράς κι ας είναι μόλις η δεύτερη σοβαρή δουλειά τους.  Το αποτέλεσμα που παρουσίασαν είναι πέρα για πέρα φανταστικό. Δημιούργησαν έναν κόσμο σκοτεινού παραμυθιού μπλέκοντας μέσα επιστήμη, θεωρίες συνομωσίας και τρόμο. Πήραν το ρίσκο να εμπιστευθούν σε παιδάκια τους βασικούς ρόλους και τα πλαισίωσαν με καλούς ηθοποιούς κι ακόμη καλύτερη ιστορία.

Σεναριακά, η ιστορία είναι εκπληκτική, έχει εξαιρετικό ρυθμό, αγωνία και οι χαρακτήρες που εισάγονται στη σειρά έχουν λόγο ύπαρξης.  Οι Duffer παίρνουν το χρόνο τους, ούτως ώστε να συστήσουν σωστά κάθε νέο πρόσωπο. Δίνουν σημασία στην ανθρώπινη πλευρά τους και στην ιστορία τους, πράγμα που κατά το τέλος του κύκλου χρησιμοποιείται θεσπέσια. Το “Stranger Things” καταφέρνει να αποφύγει την πλειοψηφία των κλισέ του θρίλερ, αλλά προφανώς αναγκάζεται ν’ ακολουθήσει μερικά. Όταν όμως τα αναπόφευκτα και προβλέψιμα γεγονότα συμβαίνουν, εκτελούνται με έξυπνο τρόπο σπρώχνοντας την πλοκή προς τα μπροστά. Το “Stranger Things” μελετά μέσα από το πρίσμα της παιδικής φαντασίας το θέμα της φιλίας και ταυτόχρονα τα δευτερεύοντα θέματα της αγάπης, της οικογένειας και της εμπιστοσύνης και ανεβάζει τον πήχη πολύ ψηλά. Όπως είπε κάποιος, το “Stranger Things” είναι το “Super 8” done right.

Η σκηνοθεσία είναι από τα πιο μέτρια στοιχεία της σειράς. Ιδιαίτερα προσεγμένη και καλά εκτελεσμένη, αλλά με ορισμένα λάθη εδώ κι εκεί, που σε καμία περίπτωση δεν στερούν κάτι από την ποιότητα του αποτελέσματος. Επίσης, κάποια εφέ είναι λιγότερο πιστευτά από άλλα. Στο σύνολο της, η σκηνοθεσία στηρίζει το δυνατό σενάριο και σε συνδυασμό με την καλή φωτογραφία και τρομερή, ηλεκτρονική μουσική δημιουργεί μία ατμόσφαιρα που πιάνει τον συναισθηματικό κόσμο σου απ’ τα κάκαλα και τον πηγαίνει βόλτα σε μία σκοτεινή σπηλιά αφήνοντάς τον εκεί για 5 επεισόδια. Μετά σου τον επιστρέφει για να παρακολουθήσεις το τέλος πιο ήρεμα.

MV5BMjI2MTc2MzEwNF5BMl5BanBnXkFtZTgwNzc0ODE0OTE@._V1_SX1777_CR0,0,1777,998_AL_

Η υποκριτική ήταν το πιο επίφοβο σημείο του δημιουργήματος, καθώς τα παιδάκια είναι απρόβλεπτοι ηθοποιοί και στην προκειμένη περίπτωση σηκώνουν το βαρύ φορτίο της πλοκής. Αυτή η πρόταση δεν βγάζει νόημα. Κι όμως η καλύτερη ηθοποιός του cast είναι η Winona Ryder. Η ερμηνεία της απελπισμένης μάνας που έχασε το γιο της είναι από τις πιο ρεαλιστικές που έχω δει ποτέ. Αν οι ηθοποιοί ξοδεύουν mana, για να είναι αποτελεσματικοί στη δουλειά τους, τότε η Winona χρειάζεται γέμισμα. Η τύπισσα κουβαλάει όλο το πρώτο μέρος της σειράς στις πλάτες της και περιμένει να ανακηρυχτεί η πιο υποτιμημένη ηθοποιός του Hollywood. Δίπλα της άλλος ένας ενήλικας, ο David Harbour στο ρόλο του αρχηγού της αστυνομίας με το τραγικό παρελθόν. Φτάνουμε λοιπόν στα παιδάκια. Χωρίς να υπάρχει ξεκάθαρος πρωταγωνιστής, τον άτυπο ρόλο αναλαμβάνει το πιο γαμάτο επώνυμο ever, ο Finn Wolfhard. Ο μικρός δεν είναι ό,τι καλύτερο από άποψη ερμηνείας, αλλά η ανέκφραστη, παιδική του φάτσα δεν ενοχλεί. Ο σημαντικότερος χαρακτήρας όλης της σειράς ενσαρκώνεται από τη Milly Bobby Brown. Ένα μικρό κοριτσάκι, το οποίο ανυπομονώ να δω ξανά στο μέλλον. Ήρθε η ώρα να μιλήσω για το λόγο που η σειρά με πήγε από το «εντάξει, καλή φαίνεται», στο «είναι τόσο γαμάτη, που μου πονάνε τα χέρια από τα παλαμάκι ενθουσιασμού». Gaten Matarazzo. O μικρός με τη λιγότερη υποκριτική εμπειρία όλων είναι υπέροχος. Είναι εκπληκτικά, φανταστικά και απίστευτα θεσπέσιος. Τσεβδίζει, είναι χοντρούλης, έξυπνος και μάλλον παίζει τον εαυτό του. Είναι ο αδερφός που δεν είχα ποτέ. Έχω δύο αδερφούς, αλλά αυτός είναι αυτός που δεν είχα ποτέ. Τον αγαπώ.

Εν ολίγοις, “Stranger Things”. Αυτό. Δείτε το. Άντε, θα γράψω κάτι ακόμα. ΜΠΟΥ, ΔΕΙΤΕ ΤΟ!

ΤΕΛΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ:

Must_Watch


Advertisement

Advertisements