Snoop Dogg – Coolaid: οι συνέπειες της συνέπειας

Ο καινούργιος δίσκος του Doggfather περιέχει μπόλικες κομματάρες με φοβερές παραγωγές ενώ το απαράμιλλο στυλ του επισκιάζει τις όποιες αδυναμίες του.

Όλοι έχουμε πει πράγματα που ξέρουμε ότι θα μετανιώσουμε: “ξεκινάω γυμναστήριο” και κλαις τα λεφτά σου, “πάμε για μια χαλαρή μπύρα” και ξερνάς τα σωθικά σου, “θα του δώσω μια τέταρτη ευκαιρία” και έχεις φτάσει στην έβδομη. Κι όσο άσχημα νιώθεις όταν λες κάτι τέτοιο, άλλο τόσο υπέροχα νιώθεις όταν ακούς κάτι τέτοιο. Υπέροχα ένιωσα κι εγώ όταν άκουσα τον Game να ραπάρει “You thirty-eight and you still rapping? Ugh!” στο “One Blood” το 2006. Το 2006 ο Game ήταν είκοσι εφτά ετών. Με το που το άκουσα σκέφτηκα “εχμ, αυτό θα το μετανιώσεις γιατί αν θες να έχεις πετυχημένη καριέρα, Παιχνίδι, θα πρέπει να ραπάρεις ακόμα σε έντεκα χρόνια από τώρα”. Και τώρα του μένουν δύο χρόνια για να τα παρατήσει αν δεν θέλει να λάβει ένα πολύ επικριτικό email από Θεσσαλονίκη μεριά. Κι όταν το complaint letter μου φτάσει στο L.A., ένας θρύλος του hip-hop από την Δυτική Ακτή λογικά θα το κρατάει αληθινό: ο Snoop Dogg που έχει φτάσει αισίως τα 44 και πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε το “Coolaid”, το δέκατο τέταρτο σόλο άλμπουμ της καριέρας του.

Το Coolaid ξεκινάει δυναμικά με το επικό “Legend” που βρίσκει τον Doggfather να ριμάρει πάνω σε μια υπέροχη παραγωγή και συνεχίζει δυναμικά με το εξαιρετικό old school “Ten Toes Down” που μοιάζει βγαλμένο κατευθείαν από το G-Funk παράδεισο του 1993. Με το γνωστό του αψεγάδιαστο flow να υποστηρίζεται από πολύ δυνατά beat από τεράστια ονόματα, η αρχή του δίσκου εγκαθιδρύει την τωρινή του περσόνα: ένας βετεράνος που απαιτεί σεβασμό από τη νέα γενιά

20 million, 20 years ago
Cuh, you was like 7
You ain’t gotta like it
Bitch you gon’ respect it

 Όταν αυτός έκανε ζημιά στα δισκάδικα και στα chart, οι Drake και οι Tyga του σήμερα έκαναν ζημιές στο δωμάτιο τους. Ουσιαστικά ζητάει αναγνώριση, όχι με έναν αξιολύπητο τρόπο που ζέχνει απόγνωση αλλά με μια ειλικρινή αυτοπεποίθηση που προκύπτει από την εμπειρία. Πέρα από το προφίλ σκληρού καργιόλη που χτίζει με κομμάτια όπως το groovy “Affiliated”, το Coolaid έχει και κομμάτια με μια πιο ανάλαφρη διάθεση: τo συμπαθητικό “Kush Ups” με τον Wiz Khalifa εξυμνεί την χρήση της φαρμακευτικής ινδικής κάνναβης για μη φαρμακευτική χρήση κι αυτό μάλλον καταλήγει στην αγνή αισιοδοξία του πολύ ωραίου “Celebrate”. Με πληθώρα από αξιοπρεπέστατα κομμάτια για ακόμα μια φορά, ο Snoop πλέον μοιάζει με έναν Woody Allen του hip-hop: ξεκίνησε με αριστουργήματα και πλέον έχει βρει μια φόρμουλα που ακολουθεί πιστά για να βγάζει καινούργιες high floor, low ceiling δημιουργίες κάθε χρόνο. Έτσι κι εδώ παραδίδει μαθήματα συνέπειας με το αριστοτεχνικό delivery, τις σούπερ παραγωγές και την σταθερή θεματολογία του: συμμορίες, χόρτο, γυναίκες.

coolaid

Εκεί ξεκινάνε και τα προβλήματα: η σχέση του με τις γυναίκες ποτέ δεν ήταν αντικείμενο σεμιναρίου φεμινιστικών φρονημάτων -εκτός κι αν κάτι αποτρόπαια σεξιστικό που έκανε ήταν ο λόγος που οργανώθηκε το σεμινάριο. Έτσι κι εδώ τα κομμάτια που απευθύνονται στο γυναικείο φύλο είναι στην καλύτερη τραγικά creepy: το “Two or More” τον τοποθετεί σε αναζήτηση συντρόφων για όργιο ηλικιωμένων με χορηγό το Ciallis και το “Double Tap” έχει την χάρη ενός πενηντάρη που χρησιμοποιεί το facebook μόνο για να κάνει like σε σελίδες με τίτλους όπως “Πονηρές Και Νόστιμες”. Γενικότερα, ίου. Μια άλλη αδυναμία του δίσκου είναι ότι κρατάει πολύ: είκοσι κομμάτια και 77 λεπτά είναι μια διάρκεια που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε αδύναμο γράψιμο, μέτριες μουσικές και μη αξιομνημόνευτα κομμάτια, ειδικά στο δεύτερο μισό του άλμπουμ. Σαν άλλος Kobe Bryant, ένας άλλος θρύλος του Los Angeles γνωστός για την αδυναμία του να φανεί εγκρατής, ο Snoop Doggy Dogg μένει πιστός στον εαυτό του. Συνεπώς, πρέπει να υπομείνουμε απροκάλυπτο σεξισμό και πέντε, έξι κομμάτια που εύκολα θα μπορούσαν να λείπουν, θολώνοντας έτσι τις θετικότατες εντυπώσεις του γενικότερου συνόλου.

Τι θα μπορούσε να συμπεριλαμβάνει το Coolaid για να αφήνει ακόμα καλύτερες εντυπώσεις; Κομμάτια σαν το έξοχα διαφορετικό “Revolution” με το οποίο κλείνει ο δίσκος -με ένα βαθύτερο νόημα που σχολιάζει την κοινωνική πραγματικότητα της κοινότητας του, τύπου Kendrick Lamar. Δεν περιμένω δοκίμιο χειραφέτησης από τον τύπο που έβγαλε CD με τίτλο “Doggystyle” αλλά θέλω να ακούσω την άποψη του για τον συστημικό ρατσισμό που αφήνει αδιάκοπα πίσω του αθώα θύματα. Αν ένας τέτοιος τύπος λέει το τρομακτικό “ Shot three lil pigs and now my back against the wall/ nowhere to turn and nowhere to go”, το παιχνίδι αλλάζει. Κρατάς το άρτιο flow και τα φοβερά beat, βάζεις ψήγματα anti-establishment στην θέση του μισογυνισμού και ίσως έχεις τον George Carlin της ραπ: μεγάλα νοήματα σε μεγάλη ηλικία, μεγάλα πράγματα για μεγάλη διάρκεια. Περιμένω με μεγάλο ενδιαφέρον τον επόμενο δίσκο του. Και τον επόμενο. Και τον επόμενο μετά από αυτόν. Αυτό θα πει συνέπεια.

snprank

Advertisements