Το παιχνίδι (1997) {The Game}

Μπορεί να έχουν περάσει σχεδόν 20 χρόνια από την κυκλοφορία της ταινίας, όμως δε με κουράζει ποτέ να συζητώ για μια από τις πιο μοναδικές, οπτικά αλλά και αφηγηματικά, ταινίες του David Fincher, καθώς και για μια από τις καλύτερες ερμηνείες του Michael Douglas.

Ο Michael Douglas υποδύεται τον Nicholas Van Orton, έναν δύστροπο εκατομμυριούχο, ο οποίος ζει σχεδόν απομονωμένος στην έπαυλή του. O αδερφός του (Sean Penn) θα του κάνει δώρο, για τα γενέθλια του, μία κάρτα μιας εταιρίας γνωστή μόνο ως CRS, την οποία ο ίδιος έχει χρησιμοποιήσει στο παρελθόν και του υπόσχεται ότι πρόκειται για μία αξέχαστη εμπειρία ζωής. Αφού λοιπόν, δέχεται, έπειτα από ένα διήμερο σκέψης, αποφασίζει να επισκεφθεί την εταιρία. Εκεί, ένας υπεύθυνος τον ενημερώνει πως πρόκειται για ένα παιχνίδι. Έπειτα από μια σειρά ψυχολογικών και σωματικών εξετάσεων που του επιβάλει η εταιρία, τον ενημερώνουν πως το παιχνίδι άρχισε…

Από εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως το επόμενο δίωρο δε θα το ξεχάσω εύκολα. Η ταινία με έναν μοναδικό τρόπο σε κάνει να νιώθεις πως είσαι ακριβώς στη θέση του παίκτη καθώς ούτε εσύ ξέρεις τι πρόκειται να συμβεί.

the-game

Ο Fincher δημιουργεί μια διαφορετική “ατμόσφαιρα” σε κάθε του ταινία με σκοπό να της δώσει χαρακτήρα και προσωπικότητα ώστε να μην περνάει απαρατήρητη. Με σκηνές που θυμίζουν ψυχολογικό θρίλερ, γεμάτες αγωνία και μυστήριο αλλά πάνω από όλα ένα τεράστιο ερωτηματικό για το τι συμβαίνει πίσω από αυτό το παιχνίδι. Το παιχνίδι εξελίσσεται σε κάτι πολύ περισσότερο καθώς έχει ως σκοπό να φτάσει τον παίκτη στα όρια του, να παίξει με τα νεύρα του και να τον αναγκάσει να κάνει πράγματα που κανονικά δεν θα σκεφτόταν καν να κάνει.

Με σκηνές κυνηγητού, παρακολούθησης, αγωνίας και με γεγονότα που μοιάζουν βγαλμένα από μία κακόγουστη αλλά πολύ καλοδουλεμένη φάρσα, ο Michael Douglas προσπαθεί να ξεφύγει, χωρίς να μπορεί να εμπιστευτεί κανέναν, καθώς το παιχνίδι  έχει εμπλέξει και τα κοντινά του πρόσωπα.

Αυτό που βοηθάει την ταινία να μείνει ως μία από τις πιο κλασικές του Fincher είναι η πλοκή που σε βάζει άμεσα και έμμεσα στη θέση του παίκτη. Σε κάνει να αναρωτιέσαι, να έχεις τις ίδιες αμφιβολίες και τους ίδιους φόβους με τον πρωταγωνιστή της ταινίας. Με χαρακτήρες βγαλμένους από χιτσκοκικό θρίλερ και μουσική πιάνου που σε ανατριχιάζει, η αγωνία κορυφώνεται καθώς ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να φτάσει στη λύση του μυστήριου παιχνιδιού.

stills2b-2bthe2bgame2b19972

Στο φινάλε της ταινίας η αγωνία κορυφώνεται με την μαεστρία του σκηνοθέτη να κρατάει τιμόνι και την πολύ δυνατή ερμηνεία του Douglas να ξεχωρίζει σε μία ταινία που με το σπαθί της έχει θεωρηθεί από τις κορυφαίες του Fincher αλλά και από τις κορυφαίες στο τομέα του σινεμά μυστηρίου. Ο κάθε χαρακτήρας προσδίδει κάτι το διαφορετικό στην ταινία και βοηθάει στην εξέλιξη της πλοκής με αναπάντεχο τρόπο. Αυτοί που νόμιζες πως πρέπει να εμπιστευτείς είναι αυτοί που δεν πρέπει να εμπιστευθείς. Ένας τέτοιος χαρακτήρας είναι ο χαρακτήρας του Sean Penn με αινιγματικές εμφανίσεις στην ταινία και κίνητρα που σε μπερδεύουν ακόμα περισσότερο.

Συνοψίζοντας, το “The Game” είναι μια ταινία για γερά νεύρα, με καλογυρισμένες ατμοσφαιρικές σκηνές που σου δημιουργούν συναισθήματα σύγχυσης και αγωνίας τα οποία ο Fincher δίνει απλόχερα στις ταινίες του. Μια ταινία με φινάλε που σου μένει ακόμα και μετά από πολύ καιρό όπως το “Seven”  και το “Fight Club¨.


Advertisement

Advertisements