Green Room (2015)

Δε μου αρέσει η punk rock. Αν στη jazz έχει σημασία ποιες νότες δεν παίζεις, στην punk έχει σημασία πόσο ταλέντο δεν έχεις. Σε αυτή την πρόταση συνοψίζεται άγαρμπα κι ατάλαντα η άποψή μου και για το «Green room».

Απ’ ότι γνωρίζω, η εν λόγω ταινία δεν έφτασε ποτέ στις ελληνικές αίθουσες παρότι την περίμενα σαν πιστή Πηνελόπη. Φυσικά αυτό δε σημαίνει ότι δεν έβλεπα άλλες ταινίες. Ωσάν σωστή Πηνελόπη, είχα γύρω στις 30 ταινίες καβάτζα. Εφόσον δεν έφτασε ποτέ, είχα πλέον την δικαιολογία που χρειαζόμουν για να κάνω κάτι παράνομο. Σκότωσα τον γείτονά μου και κατέβασα το torrent.

Το «Green room» είναι το δεύτερο κατά σειρά θρίλερ που γράφει και σκηνοθετεί ο Jeremy Saulnier μετά το «Blue Ruin». Πρόκειται για μία κλειστοφοβική, βίαιη ταινία χωρίς κανένα ουσιώδες περιεχόμενο. Μία punk μπάντα γεμάτη αντιπαθητικά παιδάκια βρίσκεται εν μέσω ενός άκρως αποτυχημένου τουρ, όταν κλείνει ένα live σε άνδρο νεοναζί. Εκεί, τα μέλη της μπάντας γίνονται μάρτυρες ενός εγκλήματος, το οποίο είναι το δεύτερο χειρότερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί σε άνδρο ναζιστών, μετά από βραδιά ποίησης κι εσφαλμένης ερμηνείας του «American history X». Προφανώς από τη στιγμή που γίνονται μάρτυρες στο εν λόγω έγκλημα, μετατρέπονται σε ομήρους. Παγιδευμένοι σε ένα green room, πρέπει να βρουν τρόπο να ξεφύγουν, χωρίς να χάσουν αναγκαία συστατικά τους όπως άκρα ή αίμα. Spoiler alert: Χάνουν και τα 2.

maxresdefault (1)

Οφείλω να ομολογήσω ότι η πλειοψηφία των κριτικών είναι διθυραμβικές, αλλά επίσης οφείλω να διαφωνήσω. Για την ακρίβεια δεν οφείλω να κάνω τίποτα, αλλά ένιωσα άσχημα, όταν συνειδητοποίησα ότι η ταινία άρεσε σε όλους εκτός από εμένα. Τι δεν κατάλαβα; Σε καμία περίπτωση δε μπορώ να χαρακτηρίσω το «Green Room» ως κακή ταινία. Η ιδέα είναι απλή και η εκτέλεση σχετικά επιτυχημένη. Το cast είναι εξαιρετικό. Ο Anton Yelchin κάνει ό,τι μπορεί με τον αδρανή πρωταγωνιστή που υποδύεται. Η Imogen Poots στέκεται στο ύψος των περιστάσεων. Συγκεκριμένα στο 1,64. Ειδική μνεία αξίζει στο λόγο που είδα αυτήν την ταινία. Ο Patrick Stewart, ο δικός μας μεταλλαγμένος καθηγητής παίζει έναν κόντρα ρόλο. Ο κατά τ’ άλλα γλυκός, φαλακρός παππούλης που όλοι μας θα θέλαμε για συγγενή, παίζει τον ηγέτη της ναζιστικής οργάνωσης και είναι πιο τρομακτικός από τον τρόμο. Κυρίως επειδή μοιάζει συνεχώς σα να κρύβει κάτι. Εντάξει, είναι η βρετανική προφορά του, αλλά η ποιότητα της υποκριτικής ενός κλασσικά εκπαιδευμένου ηθοποιού τον κάνει να ξεχωρίζει από τους συναδέλφους του.

Η σκηνοθεσία του Saulnier είναι αρκετά ευρηματική. Η απεικόνιση βίας χαρακτηρίζεται από έντονο ρεαλισμό και οι γραφικές σκηνές δε λείπουν. Η βία μοιάζει να είναι ο αυτοσκοπός της ταινίας, πράγμα ταυτόχρονα καλό και κακό. Παρά το μικρό budget ο σκηνοθέτης καταφέρνει να δημιουργήσει μία αίσθηση κλειστοφοβίας και αγωνίας παίζοντας με το focus, τα πλάνα και κυρίως τα χρώματα. Σε κάθε σκηνή που κάτι πάει λάθος και οι ήρωες αναγκάζονται να επιστρέψουν στο green room, το χρώμα του χώρου είναι πράσινο. Όταν το γράφω έτσι, μοιάζει απλώς με κακό λογοπαίγνιο.

maxresdefault (2)

Το χειρότερο κομμάτι της ταινίας είναι οι χαρακτήρες. Ο τρόπος με τον οποίο συστήνονται στον θεατή είναι από τα χειρότερα πράγματα μετά τα «Σφηνάκια». Δεν απαιτώ να συμπαθώ τους χαρακτήρες μίας ταινίας, αλλά θα ήθελα να μπορώ να ξεχωρίσω τον πρωταγωνιστή από το υπόλοιπο cast και να μην υποστηρίζω τους ναζί. Επίσης θα ήθελα να δω μία ταινία τρόμου όπου το IQ των χαρακτήρων δεν θα ξεκινούσε από το -5. Σοβαρά, οι τύποι είναι λίγο πιο χαζοί από το Mr. Bean με άνοια. Κάθε τους επιλογή κάνει τον σκύλο μου, που κυνηγάει την ουρά του εδώ και 2 ώρες, να φαντάζει διάνοια. Και πιστέψτε με, ο σκύλος μου δεν είναι διάνοια. Μόλις έφαγε ένα μανταλάκι. Επίσης δεν έχω σκύλο. Σύμφωνα με τον Stewart, το σενάριο ήταν εξαιρετικά τρομακτικό και γι’ αυτό δέχτηκε το ρόλο. Σύμφωνα μ’ εμένα, το σενάριο απέκτησε συνείδηση και κατάλαβε ότι οι χαρακτήρες είναι κακογραμμένοι και μονοδιάστατοι, οπότε αποφάσισε να τους διευκολύνει δημιουργώντας απίστευτα βολικές στιγμές, για να τους σώσει. Σα να παίζω κρυφτό με ινδιάνους ιχνηλάτες και στο πρώτο λεπτό, που είναι έτοιμοι να μου πάρουν το σκαλπ, χάνουν όσφρηση, ακοή και όραση επειδή έφαγαν μπαγιάτικο τζατζίκι 1 ώρα πριν.

Κοινώς, αν θέλεις να δεις μία βίαιη, αγωνιώδη ταινία χωρίς κανένα απολύτως θέμα, το «Green room» είναι για εσένα. Αν είσαι σαν εμένα και θέλεις να νιώσεις λίγη συμπόνια γι’ αυτόν που πεθαίνει στην οθόνη σου, πάλι δες το, αλλά θαύμασε το σκηνοθετικό στυλ κι όχι το πρόχειρο γράψιμο.

ΤΕΛΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ: green room review

 

 

 

Advertisements