How I Met Your Mother: το απόλυτο sitcom των (δικών μου) 00’s

Μια ιστορία αγάπης για μια κωμωδία που σημάδεψε την ζωή μου ανεπανόρθωτα με άπειρα ξεκαρδιστικά επεισόδια κι ένα συγκλονιστικά αποκαρδιωτικό φινάλε.

Η πρώτη φορά σε σημαδεύει. Η πρώτη φορά που ερωτεύεσαι, η πρώτη φορά που μεθάς, η πρώτη φορά που τρως spoiler στο Game of Thrones. Η πρώτη κωμική σειρά που είδα ήταν το How I Met Your Mother. Και με σημάδεψε. Γιατί η πρώτη εντύπωση μετράει. Και το πρώτο επεισόδιο μέτρησε. Δυο παιδιά ακούνε τον πατέρα τους να διηγείται πως γνώρισε την γυναίκα των ονείρων του με την βοήθεια του “καλύτερου του φίλου”, την βραδιά που οι συγκάτοικοι του αρραβωνιάστηκαν. Εννιά ώρες μετά τελείωνα την πρώτη σεζόν. Εννιά σεζόν μετά τελείωσε η σειρά. Μια σειρά που δεν είναι μια απλή σειρά. Θυμίζει σχέση.

Παιδιά, θα σας πω μια απίστευτη ιστορία. Την ιστορία του πως γνώρισα το HIMYM.

Love at first sight: το εκπληκτικό πρώτο επεισόδιο

Την άνοιξη του 2010 ήμουν τριτοετής φοιτητής και οι φίλοι μου στο πανεπιστήμιο έβλεπαν How I Met πριν από μένα. Με πίεζαν να το ξεκινήσω.  Είπα κι εγώ να δώσω μια ευκαιρία στην σειρά και να δω το πρώτο επεισόδιο για να μην με πρήζουν (και να μην μένω στην απ’ έξω όταν μιλούσαν για κάτι σχετικό #FOMO). Το κατέβασα (Hacker Level: Mr. Robot).  Το έβαλα να παίξει. Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Ό,τι πιο αστείο είχα δει στην ζωή μου. Σαν τις παλιές ταινίες που ο ναύτης γυρίζει στον κολλητό του και λέει “είχες απόλυτο δίκιο, η σειρά είναι γαμάτη”.

himym1

Από το πρώτο επεισόδιο κατάλαβα ότι η σειρά ήταν για μένα. Μαγεύτηκα. Ο ενθουσιασμός μου με έκανε να την βλέπω μοναδική, ανάμεσα σε τόσες άλλες που είχαν παρόμοια χαρακτηριστικά: μια παρέα στα late 20’s, αυτόνομα εικοσάλεπτα επεισόδια, με τη Νέα Υόρκη στο background και ένα εμβληματικό σημείο συνάντησης. Αλλά είναι μια φοβερή παρέα: ο αθεράπευτα ρομαντικός Ted, η καναδέζα καριερίστρια Robin, το αξιαγάπητο ζευγάρι Lily και Marshall κι ο αδιαπραγμάτευτα γαμάτος Barney. Ο Ted θέλει την Robin και φτάνει πολύ κοντά στο να την κατακτήσει. Αλλά δεν τα καταφέρνει. Σας το είπα, είναι μεγάλη ιστορία.

Τα πρώτα ραντεβού: η πρώτη σεζόν γίνεται καλύτερη και καλύτερη

Κι αφού το πρώτο ραντεβού πήγε τόσο καλά, δεν μπορούσα να περιμένω για το επόμενο. Κατέβασα όλη την πρώτη σεζόν και την είδα σερί -έκανα αυτό, το πως το λένε, το binge watching που δεν ξέραμε τι είναι τότε, απλά λέγαμε “κάηκα με το How I Met”. Προφανώς όπως λέει ο θυμόσοφος λαός “κάθε αρχή και δύσκολη”. Όπως στα πρώτα ραντεβού υπάρχουν άβολες σιωπές και αβέβαια βήματα, έτσι και η πρώτη σεζόν του HIMYM χρειάστηκε χρόνο για να βρει τον βηματισμό της (χαρακτηριστικό παράδειγμα το “Match Maker”). Κι όπως σε κάθε ξεκίνημα σχέσης, η διστακτικότητα ξεπερνιέται με ενθουσιασμό.

Ενθουσιασμός για τους πρωταγωνιστές: νούμερο ένα πράγμα σε μια κωμωδία καταστάσεων είναι οι χαρακτήρες και η αλληλεπίδραση τους. Αν είναι συμπαθητικοί και έχουν χημεία μεταξύ τους, έχεις κερδίσει το παιχνίδι. Ενθουσιασμός για το πως αφηγείται την ιστορία τους: η σειρά χρησιμοποιεί διάφορες τεχνικές αφήγησης υποδειγματικά αλλά η χρήση των flashback είναι για σεμινάριο. Από το πρώτο κιόλας επεισόδιο, βλέπουμε τους χαρακτήρες να επικοινωνούν με κώδικες παρέας. Κι αμέσως μετά, πηγαίνουμε πίσω στο χρόνο για να δούμε πως δημιουργήθηκαν αυτοί οι κώδικες (“Barney, we met at the urinal”). Από τα ξεκαρδιστικά ψήγματα του “Okay Awesome” και του “Pineapple Incident” στην με-πονάει-το-στόμα-από-τα-γέλια κορύφωση των “Game Night” και “Mary the Paralegal”, η πρώτη σεζόν χάρισε γέλια όπως η βροχή μοιράζει σταγόνες. Με ένα εξαιρετικό φινάλε, που άλλαξε ολοκληρωτικά τις σχέσεις των πρωταγωνιστών. O Ted και η Robin ήταν μαζί, ο Marshall και η Lilly όχι.

himym10


Πεταλούδες στο στομάχι: ένα μόνιμο χαμόγελο στα χείλη

Οι Άγγλοι έχουν μια πολύ ταιριαστή λέξη για την φάση που νιώθεις κάτι παραπάνω από έλξη και παρακάτω από έρωτα: infatuation. Αυτό που ο ενθουσιασμός σου σε κάνει να τρελαίνεσαι, να αφαιρείσαι και να σκέφτεσαι μόνο αυτήν για ώρες και μέρες. Έτσι ακριβώς ξεκινάει η δεύτερη σεζόν, με ένα ζευγάρι να ζαχαρώνει κι έναν καημένο Marshall σε απόγνωση με τον Barney ως wingman. Περιγράφεται τόσο τέλεια τι σημαίνει να είσαι εικοσιπέντε, να ερωτεύεσαι και να χωρίζεις σε αυτή την φάση ζωής και γίνεται με τέτοιο τρόπο που ταυτίζεσαι γιατί κάνεις τα ίδια. Βγαίνεις με τους φίλους για να βρεις rebound, έχεις αντοχές για party all night όταν είσαι single, χωρίζεις και δεν λες τίποτα γιατί όλοι σας λογίζουν ακόμα ζευγάρι. Και η τρίτη σεζόν τα ίδια -και καλύτερα. Ζηλεύεις τον επόμενο, ανακαλύπτεις ντροπιαστικά κι εκνευριστικά πράγματα για τους κολλητούς σου, κάνεις κάτι με κάποιον λόγω προσβασιμότητας. Μακάρι να μπορούσα να ξεχωρίσω επεισόδια από δεύτερη και τρίτη σεζόν για να τα εκθειάσω ξεχωριστά, αλλά δεν γίνεται. Είναι όλα τέλεια. Πρέπει να το παραδεχτώ. Δεν ήταν απλό infatuation. Ήταν έρωτας.

Ένα χαρακτηριστικό που κάνει την σειρά να αντέχει στο πέρασμα του χρόνου και να επιτρέπει rewatch μέχρι να πάρει τίτλο ο Μέσσι με την Αργεντινή είναι ότι ουσιαστικά παραθέτει millenial αρχέτυπα: είτε είσαι Ted (γλυκούλης), είτε Marshall (σχεσάκιας), είτε Barney (πέφτουλας). Κι ακόμα όταν φτάνουν στην υπερβολή και γίνονται καρικατούρες (κυρίως στους μετέπειτα κύκλους) πάντα μπορείς να αναγνωρίσεις έστω ένα κομμάτι του εαυτού σου σε έναν από τους χαρακτήρες. Ειδικά αν φοράς κοστούμι για πυτζάμα.

Σ’αγαπάω, κοίτα! η σειρά στα καλύτερα της

Πυτζάμες. Αν το χαρακτηριστικό ένδυμα της αρχής μιας σχέσης είναι τα σέξυ εσώρουχα, το αντίστοιχο όσο προχωράει είναι οι πυτζάμες. Είναι η περίοδος που δεν πιέζεσαι να αποδείξεις το hotness σου κι απλά χαλαρώνεις, νιώθεις άνετα και κάνεις ζωάρα με τον άνθρωπο δίπλα σου. Πυτζάμες, καναπές, junk food και σειρές. Είναι ρουτίνα, αλλά καλώς εννοούμενη ρουτίνα. Αυτή είναι η φάση της σχέσης που το μόνο πρόβλημα είναι το να πεις πολύ νωρίς το “σ’ αγαπάω” ή πολύ αργά το “κι εγώ σ’ αγαπάω”.

himym2

Όπως πολύ νωρίς δέχτηκε ο Ted να παντρευτεί την Stella. Από το παραμυθένιο ραντεβού των δύο λεπτών στον βεβιασμένο γάμο, σε λιγότερο από μια σεζόν. Και η τύπισσα τον παρατάει στην εκκλησία για να γυρίσει στον έρωτα της και πατέρα του παιδιού της, ξεπερνώντας τον Teddy Bear σε ρομαντικότητα. Κι αυτό τον σημαδεύει μια για πάντα για την συνέχεια της σειράς, αλλάζει το DNA του. Ο Mosby δεν ήταν ποτέ ξανά ο ίδιος. Παράλληλα, αρχίζει  μια καινούργια σχέση: αυτή του Barney με την Robin. Ταιριάζουν πολύ, πάρα πολύ. Επειδή όμως τα ετερώνυμα έλκονται, αυτοί απωθούνται. Βέβαια, η σειρά βρίσκεται στην φάση που ξέρει τι κάνει και πατάει στα πόδια της, βγάζοντας πολλά από τα καλύτερα επεισόδια της στις σεζόν 4 και 5: “Three Days of Snow” (GoT spoiler), “Three Days Rule”, “Little Minnesota”, “Playbook”, “Perfect Week” κι άλλα τόσα. To ΗΙΜΥΜ σε αυτές τις δύο σεζόν φοράει πυτζάμες. Κι ένιωσα κι εγώ τόσο άνετα που του είπα “σ’ αγαπάω. Κοίτα. Μπροστά σου λιώνω”.


The “Oh” Moment: η αρχή του τέλους

Και κάπως έτσι ξεκινάει το τέλος. Ανταλάσσετε ένα αλάβγιου, επαναπαύεστε, παρανιώθετε άνετα και καταλήγετε να φοράτε τρύπια βρακιά και να νιώθετε έξαψη στο κρεβάτι μόνο όταν δείτε πολλά like στο Instagram. Καμία προσπάθεια, κανένα πάθος, μόνο μια χαζή επιμονή σε ό,τι δούλευε παλιά για να αντισταθμίσετε τον συνεχή εκνευρισμό και τα συχνά σοβαρά και χαλαρά καβγαδάκια. Μέχρι να έρθει εκείνο το “Oh” moment, η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι αυτό που έχετε θα τελειώσει.

Αυτό το σημείο είναι η  αρχή της έκτης σεζόν. Με εξαίρεση δύο τρία επεισόδια, υποφέρει από κάθε άποψη. Οι δημιουργοί της σειράς είχαν σχέδιο για το τέλος της σειράς αλλά όχι για το πόσο θα κρατήσει. Κι αυτό φαίνεται στην έκτη και στην έβδομη σεζόν, όπου βλέπουμε το χειρότερο love story του Ted με την παντρεμένη, ασυμπάθιστη environmentalist Zoey. Εν τω μεταξύ, ο Marshmellow και η Lillypad δέχονται απανωτά σκαμπίλια από το σύμπαν: αυτή δεν μπορεί να κάνει παιδί, αυτός χάνει τον πατέρα του. Κοιτάξτε, εκτιμώ το γεγονός πως η σειρά έδειξε με ειλικρινή τρόπο το quarter life crisis του άνεργου Marshall στις προηγούμενες σεζόν αλλά από εδώ και μετά το παρακάνει. Το επεισόδιο της κηδείας είναι από τα λίγα που ξεχωρίζουν ανάμεσα στα υπόλοιπα όπου συμβαίνει το αναπόφευκτο: η σειρά βασίζεται υπερβολικά στον breakout character, τον Barney και τον μετατρέπει σε καρικατούρα, επεκτείνοντας ανώφελα πλοκές που δεν καταλήγουν πουθενά. Μέτρια έως κακά επεισόδια, το μόνο που τα σώζει είναι τα επόμενα. Τα χειρότερα έρχονται.

himym4

Things fall apart: κάτι που κράτησε πολυ τελειώνει πολύ άσχημα

Ε, τα ξέρετε. Καβγάδες, σιωπές, αδιαφορία. Κλεφτές ματιές σε άλλες, που δεν τις ξέρεις και σε ενθουσιάζουν. Γιατί; Κυρίως γιατί απλά είναι διαφορετικές από αυτήν που ξέρεις. Που σε κουράζει, σε νευριάζει και σε κάνει να αναστενάζεις από απόγνωση. Δεν θυμάσαι πότε ήταν η τελευταία φορά που σε έκανε να γελάσεις ή περάσατε καλά. Αυτό που συνεχίζεις μόνο και μόνο γιατί φοβάσαι να παραδεχθείς ότι τελειώσατε. Καπούτ. Νάδα. Αουβίνταζεν.

Όγδοη και ένατη σεζόν ξεκινάνε άσχημα: o Jason Segel που υποδύεται τον Marshall θέλει να φύγει και να κάνει σοβαρές ταινίες. Οι διαπραγματεύσεις έφτασαν στο και πέντε για να συμφωνήσει. Και είχε δίκιο: η σειρά είχε τραβήξει πάρα πολύ και οι showrunners είχαν ξεμείνει από υλικό, τα επεισόδια από αστεία και η παρέα από χημεία. Δεν υπήρχε στο ελάχιστο αυτή η μαγεία που σε κρατούσε, μόνο μια οικειότητα γιατί οι χαρακτήρες σου ήταν σαν φίλοι σου που έχεις να δεις καιρό. Η υστεροφημία δεν ταΐζει οικογένειες αλλά η σειρά έπρεπε να τελειώσει πριν γίνει κακέκτυπο του εαυτού της. Πριν φτάσει αργά και βασανιστικά στο terrible, horrible, no good, very bad φινάλε της.

*ακολουθούν τρομερά spoiler, προχωρήστε μόνο αν έχετε δει όλα τα επεισόδια*

Ένα πράγμα κατάφερε να κάνει καλά η σειρά στις τελευταίες σεζόν: να μας γνωρίσει την Μητέρα και να την συμπαθήσουμε. Στο λεπτό κιόλας, σε σημείο που λες “ναι, εντάξει, μπράβο -αυτή είναι η σωστή για τον Ted”. Ε, και την σκότωσαν. Για να καταλήξει ο Ted με την Robin. Πάλι. Με παρότρυνση των παιδιών του, σε μια σκηνή που είχε γυριστεί στα μισά του δεύτερου κύκλου. Εντάξει, καταλαβαίνω ότι αυτό ήταν το αρχικό σχέδιο κι επίσης ήθελαν να δείξουν ότι οι καλές παρέες διαλύονται, οι μεγάλοι έρωτες σβήνουν κι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Αλλά όχι έτσι, ρε παιδιά. Μας βγάλατε την ψυχή να γίνουν ζευγάρι ο Stinson και η Scherbatski -δύο φορές! Κατάφερατε να φτιάξετε την ιδανική Μητέρα. Και στο τέλος οι πρώτοι χωρίζουν και η μάνα πεθαίνει. Ο Barney συνεχίζει να την πέφτει, γκαστρώνει τη “Νούμερο 31” (να μια μητέρα που δεν γνωρίσαμε ΠΟΤΕ, ούτε καν όνομα) και κάνει παιδί και πατρονάρει τα κοράσια που μέχρι τότε θα προσπαθούσε να ρίξει. Και τα παιδιά λένε στο Ted “χώσου στην Θεία Ρόμπιν χθες”.  Αναιρείς όλο το premise της σειράς που τέθηκε από το πρώτο κιόλας επεισόδιο. Αυτό ήταν το σχέδιο σου; Άλλαξε το! Αφού βλέπεις ότι ταιριάζουν. Το σχέδιο σου ήταν λάθος, άλλαξε το! Όπως άλλαξες τα σχέδια σου τόσες φορές για το ποια είναι η Μητέρα. Η πλάκα είναι ότι ετοίμασαν και εναλλακτικό φινάλε, που είναι σαφώς ανώτερο -είναι απλά σωστό. Κρίμα.


Μην λυπάσαι που τελείωσε, να χαίρεσαι που το έζησες

himymGIF

Αυτάαααααααααα. Κι έτσι τελείωσε άσχημα κάτι που ξεκίνησε τόσο όμορφα. Αλλά δεν πειράζει: έτσι είναι οι σχέσεις. Τελειώνουν. Όπως τίποτα καλό δεν κρατάει για πάντα, έτσι τίποτα κακό δεν κρατάει για πάντα. Με τον έρωτα περνάει ο καιρός, με τον καιρό περνάει ο έρωτας. Μην λυπάσαι που τελείωσε, να χαίρεσαι που το έζησες. Αυτές τις χαζομάρες που λέμε όταν χωρίζουμε για να νιώσουμε καλύτερα. Όμως δεν γίνεται έτσι απλά, πρέπει να περάσει χρόνος. Αρκετός χρόνος. Και να βρούμε κάποιον άλλον, να τον χωρίσουμε κι αυτόν και να αρχίσουμε να συγκρίνουμε. Να αναπολούμε και να θυμόμαστε τις καλές στιγμές. To “Slap Bet”, το “Mary the Paralegal”, το “Three Days of Snow” κι άλλα που ξεχνάω τώρα γιατί πέρασε καιρός. Πολύς καιρός. Και είδα κι άλλες σειρές.  Καμία όμως δεν έφτασε στα ύψη του Πως Γνώρισα Την Μάνα Σας.

*κατεβάζει ένα ποτήρι ουίσκι και ξαναβλέπει το πρώτο επεισόδιο*

Αααααααααχ. Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας να κλαις. Δεν κλαίω, εσείς κλαίτε. Εντάξει, βούρκωσα λίγο. Πρέπει να παραδεχτώ πως το HIMYM είναι μια σχέση μια σειρά που κράτησε υπερβολικά πολύ, έκανε μια τεράστια κοιλιά στο δεύτερο μισό της κι άφησε πίσω του ένα εκνευριστικά απογοητευτικό κλείσιμο. Αλλά -πάντα υπάρχει ένα τεράστιο αλλά – ήταν η πρώτη μου κι έκανε τόσα μα τόσα πράγματα καλά. Μια σειρά τόσο απολαυστικά ξεκαρδιστική που οι κομμένες της σκηνές είναι πιο αστείες από την πλειοψηφία των sitcom που βγήκαν από τότε που τελείωσε. Μια σειρά με πέντε εξαιρετικά συμπαθητικούς και φοβερά αστείους χαρακτήρες που τους νοιάζεσαι, που γελάς και κλαις μαζί τους. Μια σειρά που αφήνει πίσω της ένα blue French horn, μια κίτρινη ομπρέλα και μία ιστορία αγάπης που άφησε εποχή. Με όλα αυτά κατάλαβα ξανά ότι το How I Met Your Mother ήταν, είναι και θα είναι legen… wait for it… DARY!


Advertisement

Advertisements