Will: Ο τελικός των ονείρων του (2011)

Με το Euro του ποδοσφαίρου να βρίσκεται σε εξέλιξη στα γήπεδα της Γαλλίας θυμήθηκα μια ταινία, που παρεμπιπτόντως είδα πρόσφατα, με κεντρικό ήρωα έναν εντεκάχρονο φίλαθλο της Λίβερπουλ. Και οπαδός της συγκεκριμένης ιστορικής ομάδας της Αγγλίας να μην είσαι δε μπορείς να αψηφήσεις το μεγαλείο της και το ηθικό βάρος που κουβαλάει στο πέρασμα των χρόνων. Έχοντας βέβαια άξιους υποστηρικτές τους φανατικούς οπαδούς της, που τις τελευταίες δεκαετίες δεν την εγκατέλειψαν ούτε μία στιγμή παρόλο που δεν κατάφερνε να κατακτάει τους πολυπόθητους τίτλους, στην ταινία φτάνει στο υψηλότερο βάθρο της Ευρώπης κατακτώντας το Champions League (και πρόκειται για πραγματικό γεγονός).

Η φλύαρη αυτή εισαγωγή έγινε και για να μυήσω λίγο όσους δε γνωρίζουν το ποδοσφαιρικό φαινόμενο Λίβερπουλ αλλά και για να τονίσω το ηθικό δίδαγμα της ταινίας ότι δεν εγκαταλείπουμε ποτέ τα όνειρά μας αλλά τα ακολουθούμε κι όπου μας βγάλουν.

bob-hoskins-damian-lewis-and-perry-eggleton-in-will-2011-large-picture

Η ταινία αφηγείται την περιπέτεια που θα βιώσει ένα εντεκάχρονο αγόρι ο Γουίλ (Perry Eggleton) όταν θα πάρει στα χέρια του ένα εισιτήριο για τον τελικό του Champions League στην Κωνσταντινούπολη ανάμεσα στην αγαπημένη του ομάδα τη Λίβερπουλ και τη Μίλαν. Το ταξίδι αποδεικνύεται εξαιρετικά δύσκολο και επικίνδυνο αλλά τελικά ο Γουίλ, με άξιο συνοδοιπόρο του, τον Άλεκ (Kristian Kiehling) θα τα καταφέρει να φτάσει εγκαίρως την ώρα του μεγάλου τελικού. Κι όχι μόνο. Θα γίνει διάσημος αφού θα μπει στο γήπεδο κρατώντας το χέρι του αρχηγού της ομάδας Steven Gerrard.

H ταινία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αρκετά συναισθηματική, παίζει με τις ηθικές αξίες και κατατροπώνει το κίνημα του χουλιγκανισμού που δεν πρέπει να υφίσταται σε καμία αθλητική δραστηριότητα. Σε έναν πολύ μικρό ρόλο, εκείνο του πατέρα του Γουίλ, εμφανίζεται ο Damian Lewis (Homeland) και παρά τη σύντομη εμφάνισή του τον βρήκα πολύ καλό. Ευχάριστη έκπληξη αποτελεί η εμφάνιση εκτός του Gerrard κι άλλων ιστορικών φυσιογνωμιών της ιστορίας της Λίβερπουλ όπως ο Kenny Dalglish και Jamie Carragher. Το σενάριο ανήκει στο Zack Anderson ενώ η σκηνοθεσία στην Ellen Perry (μέχρι τότε είχε στο ενεργητικό της δύο βραβευμένα ντοκιμαντέρ).

Η ταινία μπορεί να αγγίξει την ψυχή μας. Ο μικρός Γουίλ μας παίρνει απ’ το χέρι, μας τραγουδά “You’ll never walk alone” (ο ύμνος της Λίβερπουλ) και μας οδηγεί στη γη της επαγγελίας. Εκεί όπου τα όνειρά μας γίνονται πραγματικότητα. Αρκεί να το πιστέψουμε.

ΤΕΛΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ:

Noikiase_To_Se_DVD


Advertisement

Advertisements
Tagged with: