The Babadook: Οι Σελίδες του Τρόμου (2014)

Ας ξεκινήσω με μία δήλωση. Δε μου αρέσουν οι ταινίες τρόμου. Τις βρίσκω ενοχλητικές. Σαν ένα κουνούπι που γυρνάει γύρω από το κεφάλι μου, ενώ κοιμάμαι και δε με τσιμπάει ποτέ. Τσίμπα με να τελειώνουμε, μύγα-βρικόλακα. Πιες το αίμα μου, απόλαυσέ το, φάε παλαμάκι στην προβοσκίδα σου και πήγαινε να καείς στον Τάρταρο. Ναι όλο το παραπάνω είναι υπεκφυγή, για να μην παραδεχτώ ότι είμαι φλώρος και δε μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ. Η αλήθεια είναι ότι πλέον δεν φοβάμαι, απλώς το άλλοτε πρωτοπόρο είδος έχει φτάσει σε κορεσμό προβλέψιμων, φτηνών και κακών ταινιών. Ενίοτε βέβαια μέσα από μια σάπια ντουλάπα γεμάτη σκόρο ή κάτω από κάνα αλάδωτο, απαρχαιωμένο κρεβάτι ξεπηδάει κάποια καλή ταινία τρόμου και αυξάνεται η κατανάλωση pampers.

«The Babadook» είναι ο τίτλος μίας ταινίας τρόμου Καναδικής και Αυστραλιανής παραγωγής, που βγήκε στις αίθουσες το 2014, αλλά στην Ελλάδα έφτασε τον Απρίλιο του 2015, γιατί η Ελλάδα είναι το μέρος όπου έρχονται οι ξένες ταινίες και σειρές, για να πεθάνουν. Επίσης «Babadook» είναι αναγραμματισμός των λέξεων «a bad book», γιατί τα λογοπαίγνια είναι πιο αθάνατα κι από τα κακά αστεία περί Μητσοτάκη. Η ιστορία αφορά μία μάνα, που έχασε τον άντρα της σε τροχαίο κι έμεινε μ’ ένα περίεργο παιδί στο χέρι. Η μάνα προσπαθεί να καταπολεμήσει τα δικά της τραύματα και τις φοβίες του γιου της, που γίνονται εντονότερες, όταν του διαβάζει ένα πολύ κακό βιβλίο, το οποίο καλεί μία μυστηριώδη παρουσία στο σπίτι. Ναι κλασσικό. Ναι χιλιοειπωμένο. Ναι να μείνουμε Ευρώπη. Ναι παρασύρθηκα.

The Babadook still 27_{cead09e4-1ecc-e411-ba1d-d4ae527c3b65}

H ταινία είναι ιδιαίτερη, καθώς κάνει χρήση κλασικών θεμάτων και τεχνικών του είδους, αλλά μέσω ενός πολύ συγκεκριμένου ύφους και στυλ. Εννοώ την σκηνοθεσία, απλώς πήγα να το παίξω γνώστης. Πρόκειται για την πρώτη δημιουργία μεγάλου μήκους της Jennifer Kent. Παρά την απειρία της καταφέρνει να παρουσιάσει μία απλή, τρομακτική και ενδιαφέρουσα ιστορία. Η Kent τοποθετεί τα θέματα της σχέσης μάνας-γιου, της κατάθλιψης και του μετατραυματικού σοκ στο κέντρο της ταινίας, η οποία όσο κι αν δεν φαίνεται από την ατάλαντη περιγραφή μου, είναι ένα καλό θρίλερ.

Σημαντικό μερίδιο στο τελικό, τρομακτικό αποτέλεσμα έχει η χρήση του φωτισμού. Το σκοτάδι και το φως εναλλάσσονται εξαιρετικά μετατρέποντας ένα κατά τ’ άλλα συνηθισμένο σπίτι σε ένα ασφυκτικό περιβάλλον, που προκαλεί κλειστοφοβία ακόμα και σε ανθρακωρύχο. Τα εφέ είναι λίγα και απλοϊκά, αλλά πετυχαίνουν να δημιουργήσουν μία εξαιρετική ατμόσφαιρα, ελάχιστα κατώτερη αυτής της Γης, αλλά σαφώς ανώτερη από αυτήν του Άρη. Τι γράφω ρε;

nightmarish-new-trailer-for-the-babadook

Φτάνουμε στο κεφάλαιο υποκριτική. Συνήθως οι ικανότητες των πρωταγωνιστών σε τέτοιου τύπου ταινίες είναι επιεικώς εμετός. Δηλαδή προτιμώ να έχω γαστρεντερίτιδα δύο χρόνια και τρεισήμισι μέρες, παρά να δω κάποιον άγνωστο ηθοποιό να λειτουργεί σα μαύρη τρύπα ταλέντου. Εντάξει, υπερβάλλω. Ένα χρόνο γαστρεντερίτιδα. Ευτυχώς το «The Babadook» πατάει πάνω στην υπέροχη ερμηνεία της Εssie Davis. Αναφορά αξίζει και ο μικρός Noah Wiseman, ο οποίος αν και δεν απογοητεύει, δε μπορεί να αντικαταστήσει στο κεφάλι μου τον πρωταγωνιστή του «Room», Jacob Tremblay. Ωχ, πόσο λάθος ακούγεται η παραπάνω πρόταση; Δεν σκέφτομαι παιδάκια. Το κάνω χειρότερο. Η χημεία των δύο ηθοποιών είναι καλή, οι ερμηνείες τους καλύτερες, καθώς η Davis ενσαρκώνει θεσπέσια το ρόλο της τρομακτικής μάνας και ο Noah ουρλιάζει συνέχεια σαν το μικρό μου αδερφό, όταν του εξηγώ τι είναι το σεξ.

Εν ολίγοις η ταινία προσφέρει μία φρέσκια ματιά στο είδος και αξίζει να τη δείτε στον κινηματογράφο, αλλά προφανώς δε γίνεται, γιατί για άλλη μία φορά τ’ αντανακλαστικά μου ήταν ταχύτατα. Οπότε δείτε τη σπίτι σας μόνοι με κλειστά φώτα και μετά τηλεφωνήστε στη μάνα σας, για να της πείτε ότι την αγαπάτε. Λειτούργημα κάνω. Δώστε μου Pullinger.

TΕΛΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ:

the babadook


Advertisement

Advertisements