Το Κάλεσμα 2 (The Conjuring 2) – Κριτική Ταινίας

Όταν άκουσα “Κάλεσμα 2”, μπορώ να πω ότι δεν ενθουσιάστηκα… Για μια φορά είναι ωραία να βγαίνω λάθος..! Η συνταγή, δοκιμασμένη και επιτυχημένη.

Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, όπως και η προηγούμενη (πόσο creepy ακούγεται αυτό;), η ταινία σε φ-ρ-ι-κ-α-ρ-ε-ι και πιστέψτε με δεν είμαι από τα άτομα που τρομάζουν εύκολα!

Η υπόθεση αυτή την φορά έχει ως κεντρικά πρόσωπα την πενταμελή οικογένεια Χοτζενς και περισσότερο την μικρή κόρη, Τζανετ (Madison Wolfe), η οποία αρχίζει να βιώνει παραφυσικά φαινόμενα. Ως τώρα θα μου πείτε γνωστό το στόρι ε;

Όχιιιιι αγαπητοί μου, θα κάνετε λάθος! Στόχος αυτήν την φορά δεν είναι μόνο το μικρό κοριτσάκι και η καταστροφή της οικογένειας αλλά κάτι παραπάνω…

Όπως και στην προηγούμενη ταινία, το ζευγάρι (που υπάρχει στην πραγματικότητα, το τσέκαρα στο Google) Ed και Lorraine Warren (Patrick Wilson και Vera Farmiga) καλείται να αντιμετωπίσει τους πιο σκοτεινούς φόβους του ως ερευνητές της εκκλησίας απέναντι σε μια υπόθεση που αρχικά μοιάζει fake αλλά δεν είναι. Με κίνδυνο για τους ίδιους αλλά και για την οικογένεια που καλούνται να βοηθήσουν πρέπει να ξεπεράσουν την δυσπιστία και να επιστρέψουν ξανά στο σκοτάδι που τους κυνηγάει.

the-conjuring-2-patrick-wilson-interview

Η πίστη τους στο φως δοκιμάζεται (όπως και οι βρισιές από τα jump scare μέσα στην αίθουσα) από τον άπλετο τρόμο που καταφέρνει να περάσει ο σκηνοθέτης (James Wan) για άλλη μια φορά. Αν δεν με πιστεύετε δείτε το Insidious (ανοιχτά τα φώτα για ασφάλεια).

Ένα πνεύμα που δεν είναι αυτό που φαίνεται αλλά κάτι πολύ πιο σκοτεινό, εξαιρετική μουσική (τύπου “σου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο”) και ερμηνείες στιλ “μπορεί να συμβεί και σε εσένα” είναι αρκετές για να σε κρατήσουν ξύπνιο το βράδυ.. Ή και περισσότερα βράδια.

Αν εξαιρέσεις την ιδιαίτερα εκνευριστική προφορά της μητέρας, Πέγκι (Frances O’Connor) που ειλικρινά σου την έδινε στα νεύρα μέχρι ένα σημείο (και λέω ένα γιατί από τον φόβο μετά δεν καταλάβαινες τίποτα) η ταινία (όπως και η πρώτη) άνετα χαρακτηρίζεται horror classic.

Γράφω την κριτική καθισμένη στις μία το βράδυ στην στάση του λεωφορείου και κοιτάζω γύρω μου για τυχόν φαντάσματα. Αυτό σας λέω μόνο.

Μια συμβουλή : ΜΗΝ ΤΗΝ ΔΕΙΤΕ ΜΟΝΟΙ. 

ΤΕΛΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ:

Na_To_Deis_Sto_Cinema


Advertisement

Advertisements