Brooklyn Nine – Nine: η μεγάλη του Parks & Rec σχολή – Κριτική Σειράς

Η καινούργια σειρά από τους δημιουργούς του Parks & Recreation μοιάζει σε πολλά σημεία με τον προκάτοχο της και χαρίζει άφθονα γέλια με αξιοθαύμαστη συνέπεια.

Το κοτόπουλο σνίτσελ είναι ένα από τα αγαπημένα μου φαγητά. To έχω φάει υπό διάφορες συνθήκες: στον στρατό – και ήταν χάλια, σε εστιατόριο – και ήταν καλο, στο μεσημεριανό, από τα χεράκια της μανούλας μου – και ήταν ΤΕΛΕΙΟ. Όταν πήγα να το φτιάξω, είδα ότι έχω μπροστά μου μια απλή συνταγή κι αναρωτήθηκα πως γίνεται να προκύπτουν τόσο διαφορετικά γευστικά αποτελέσματα. Η απάντηση απλή: το παν είναι η εκτέλεση. Το ίδιο ισχύει και για τις κωμωδίες καταστάσεων στην τωρινή χρυσή εποχή της τηλεόρασης: Για κάθε How I Met Your Mother, υπάρχει το αντίστοιχο Manhattan Love Story. To Brooklyn Nine-Nine είναι μια σειρά από τους δημιουργούς του φανταστικού Parks & Recreation και είναι κι αυτό τοποθετημένη σε εργασιακό χώρο του ευρύτερου δημοσίου τομέα με ένα σχετικά μεγάλο καστ. Ίδια συνταγή, ίδιοι μάγειρες. Θα είναι το ίδιο καλή η εκτέλεση;

Η σειρά είναι τοποθετημένη στο 99ο Τμήμα της Νέας Υόρκης που βρίσκεται στο Μπρούκλιν και τα περισσότερα εικοσάλεπτα επεισόδια λαμβάνουν χώρο σε γραφεία παρά σε καταδιώξεις ή σκηνές εγκλημάτων. Οι δύο κύριοι χαρακτήρες είναι ο Αρχηγός του Τμήματος, ο άκαμπτος και στιβαρός Captain Raymond Holt και ο ανώριμος αλλά αποτελεσματικός Detective Jake Peralta του γνωστού από το SNL Andy Samberg. Μαζί τους μια κουστωδία καλοσμιλεμένων χαρακτήρων όπως η σιωπηλή και μυστηριώδης Rosa Diaz, η καλή μαθήτρια Amy Santiago και ο ιδιότροπος αλλά πιστός κολλητός του Jake, Charles Boyle. Πραγματικά νιώθω άσχημα που δεν αναφέρω και τους υπόλοιπους χαρακτήρες αλλά κρίση έχουμε, χρειάζονται περικοπές κι έχετε σύνδεση στο ίντερνετ. Ένα τυπικό επεισόδιο του B99 έχει μία κύρια πλοκή με κάποιους από τους χαρακτήρες να προσπαθούν να λύσουν ένα έγκλημα και τους υπόλοιπους σε δευτερεύουσες ιστορίες να κάνουν περάσματα με ξεκαρδιστικές ατάκες. Λατρεύω τα cold open πριν πέσουν οι τίτλοι αρχής, που πολλές φορές είναι αυτόνομες σκηνές χωρίς καμία σχέση με το υπόλοιπο του επεισοδίου -και αρκετά συχνά περιέχουν τα καλύτερα αστεία του. Προφανώς, σαν κάθε sitcom που σέβεται τον εαυτό του υπάρχει ένα “will they, won’t they” ρομάντζο ανάμεσα σε δύο από τους πρωταγωνιστές (αυτό στο σνίτσελ είναι η φρυγανιά). Η σειρά μετράει ήδη τρεις σεζόν και περιμένουμε την τέταρτη το Σεπτέμβρη, άρα κάτι πρέπει να κάνει καλά για να έχει αντέξει τόσο στο αδυσώπητο τηλεοπτικό περιβάλλον των δικτύων της Αμερικής.

FOX's "Brooklyn Nine-Nine" - Season One
(Photo by FOX via Getty Images)

Πρώτον και κύριον, οι χαρακτήρες είναι ένας κι ένας. Όχι δύο σε άθροισμα. Ένας κι ένας με την έννοια του καταπληκτικοί. Οι δημιουργοί της σειράς έχουν δηλώσει πως κάθε κωμική σειρά πρέπει να γυρίζει δέκα επεισόδια που δεν θα δει κανείς μέχρι σεναριογράφοι και ηθοποιοί να βρουν τους ρυθμούς τους. Στο B99 αυτό γίνεται σχεδόν αμέσως. Το κάστινγκ είναι κι αυτό φοβερά πετυχημένο με σχετικά άγνωστους μέχρι πρότινος ηθοποιούς να παραδίδουν μαθήματα κωμικού delivery. Αυτός που ξεχωρίζει είναι ο Captain Holt τον οποίο υποδύεται ο Andre Braugher, απόφοιτος του Stanford και του Julliard, που μέχρι να συμμετάσχει στην σειρά έπαιζε μόνο σε αστυνομικά δράματα και στον πρώτο του κωμικό ρόλο κάνει παπάδες. Παίζει μπαλίτσα. Τους στέλνει όλους για σπίρτα. Ο τύπος δίνει ρεσιτάλ με κάθε ατάκα και το dead pan στυλ του χαρίζει στην σειρά τις καλύτερες στιγμές της -π.χ. όταν υποδύεται τον φανατικό του Sex & The City για να αποσπάσει την προσοχή ενός φρουρού. Συγχωρέστε με για την βλασφημία αλλά είναι ό,τι πιο κοντινό υπάρχει στον τιτανοτεράστιο Ron Swanson. Βέβαια όλοι όσοι απαρτίζουν το κύριο καστ είναι εξαιρετικοί στους ρόλους τους, σε σημείο που δεν θα μπορούσες να φανταστείς κάποιον άλλο να κάνει καλύτερη δουλειά.

Γενικά, πολλοί χαρακτήρες φαίνεται να έχουν εμπνευστεί από αντίστοιχους του Parks & Rec. Υπάρχει κι εδώ ο αυστηρός υπεύθυνος, το ικανό αντίπαλο δέος, η λιγομίλητη και επικίνδυνη δεσποινίς και οι τελείως άχρηστοι βετεράνοι. Αυτό σε οδηγεί υποσυνείδητα σε μια λογική άμεσης σύγκρισης των δύο σειρών, η οποία καταλήγει με το Parks & Rec να υπερτερεί του B99. Τώρα θα μου πείτε “αν δεν έχω δει Parks & Rec, ποιό το πρόβλημα;” και θα σας απαντήσω “κανένα πρόβλημα, μια χαρά θα σας φανεί έτσι και ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΤΕ ΔΕΙ ΤΕΤΟΙΑ ΣΕΙΡΑΡΑ ΡΕ ΑΛΗΤΕΣ;” Συγγνώμη, με ενημερώνουν από το κοντρόλ πως δεν πρέπει να εξυβρίζω τους τρεις νοματαίους που συνέχισαν να διαβάζουν μέχρι εδώ και δεν σταμάτησαν στο κοτόπουλο σνίτσελ.

b99

Πίσω στα δικά μας. Η σειρά λοιπόν μοιάζει αρκετά με το προηγούμενο πόνημα των δημιουργών της κι εκεί λειτουργούσε εξαιρετικά η επιλογή του φορμάτ workplace mockumentary σαν το Office. Εδώ η πρόθεση ήταν μάλλον μια κωμωδία δράσης που κατέληξε λόγω μπάτζετ και οικειότητας σε κωμωδία σε χώρο δουλειάς, χωρίς όμως τους χαρακτηριστικούς μονολόγους-εκμυστηρεύσεις των πρωταγωνιστών. Σε συνδυασμό με την -προετοιμαστείτε, θα πω μεγάλη ψαγμενιά- τυποποιημένη δομή και εξέλιξη κάθε επεισοδίου να αφαιρεί το στοιχείο της έκπληξης, η σειρά σου επιτρέπει να χάσεις ένα τρίλεπτο -ή τρία ολόκληρα επεισόδια- για να τσεκάρεις το twitter της Μαίρης Συνατσάκη και να επιστρέψεις χωρίς να έχεις χάσει κάτι σημαντικό. Αν συνυπολογίσεις ότι ο χαρακτήρας του Andy Samberg δεν είναι τόσο συμπαθής (ή ο ίδιος ο Samberg δεν είναι συμπαθής, δεν μπορώ να αποφασίσω) και σε κάνει να απορείς με τις απίστευτες ικανότητες του ως μπάτσος, δεν μπορείς να πεις ότι στο σύνολο της η σειρά είναι αψεγάδιαστη.

Καταλήγοντας, το Brooklyn Nine-Nine είναι μια πολύ τίμια κωμωδία που στα καλά της επεισόδια μπορεί να ανταγωνιστεί οποιοδήποτε άλλο sitcom παίζεται σήμερα στην τηλεόραση. Σε σημεία τείνει να νιώθει άνετα με τον εαυτό της και να χαλαρώνει ελάχιστα παραπάνω από όσο πρέπει, καταλήγοντας σε επεισόδια που εύκολα κάνεις skip. Αυτά όμως είναι πολύ λίγα -τα περισσότερα είναι αξιοπρεπέστατα και μερικά από αυτά είναι γεννήτριες ασταμάτητου γέλιου. Εντάξει, δεν είναι σαν το σνίτσελ της μάνας μου αλλά ό,τι πιο κοντινό υπάρχει σε αυτό. Της γιαγιάς μου, που καμιά φορά από το αλτσχάιμερ ξεχνάει να αλευρώσει το κοτόπουλο. Μπορεί να δαγκώσεις κάτι περίεργο αλλά στο τέλος δεν έχεις παράπονο. Είναι καλό το σνίτσελ.

rankB99


Advertisement

Advertisements