The Man Who Knew Infinity – Κριτική Ταινίας

Σε αντίθεση με τον τίτλο της ταινίας, εγώ δεν είχα ιδέα τι πάω να δω. Ήμουν μόνος στην ξενιτιά της Αθήνας και ήθελα να δω μία καλή ταινία στον κινηματογράφο. Εσφαλμένα πίστευα ότι το «The Nice Guys» είχε αρχίσει να προβάλλεται. Μπήκα στα site των κινηματογράφων και κάτι πέθανε μέσα μου. Πήγα τουαλέτα. Δεν έπρεπε να έχω φάει παστίτσιο. Κάνοντας scroll down, δηλαδή (για τους εθνικιστές) κουνώντας τη ροδέλα του ποντικιού προς τα κάτω, παρατήρησα ότι ήταν μία κάκιστη εβδομάδα από άποψη ταινιών. Ή θα έβλεπα «Neighbors 2: Sorority Rising» κι έπειτα θα έβαζα Στάθη Ψάλτη για να πεθάνω από υπερβολική δόση κακού χιούμορ ή θα έβλεπα αυτή την άγνωστη ταινία με το μεγάλο τίτλο. Κι επειδή το μέγεθος μετράει, είδα μία ταινία με μαθηματικά.

«The man who knew infinity» ή αλλιώς «Slumdog Millionaire 2: Οι ασιάτες ξέρουν να μετράνε κι εγώ είμαι υποκριτής ρατσιστής». Προφανώς και δεν είναι sequel της οσκαρικής ταινίας του 2008, αλλά μία ακόμη ταινία που πρωταγωνιστεί ο Dev Patel στο ρόλο του μαθηματικού S. Ramanujan. Η ταινία εξιστορεί τις προσπάθειες του ινδού μαθηματικού να γίνει αποδεκτός στη μαθηματική κοινότητα του Cambridge υπό την καθοδήγηση του G.H Hardy κατά τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο. Συγκεκριμένα και απλούστερα, θα δείτε έναν αυτοδίδακτο μαθηματικό να προσπαθεί να εξηγήσει σε λευκούς, ρατσιστές, γέρους καθηγητές πανεπιστημίου τις μαθηματικές του φόρμουλες. Ακόμη πιο απλά, θα δείτε μία ταινία που θέλει να γίνει το «A beautiful mind» με ινδό πρωταγωνιστή, αλλά δεν τα καταφέρνει.

tmwki_1200x675

Το καστ είναι ικανοποιητικό, με τους Jeremy Irons και Dev Patel να δίνουν ερμηνείες στο ύψος των περιστάσεων. Ποιες είναι οι περιστάσεις; Δεν έχω ιδέα, αλλά προσπάθησα να γράψω μία κλισέ πρόταση κι απέτυχα. Εντάξει; Όχι εντάξει; Δε με νοιάζει. Ο Dev Patel για άλλη μια φορά καταφέρνει να παίξει καλά τον παθιασμένο νέο, που κυνηγά ένα όνειρο. Ο Irons επιτυγχάνει να δώσει ζωή σε έναν κατά τ’ άλλα αδιάφορο χαρακτήρα, που στο μεγαλύτερο κομμάτι της ταινίας δείχνει να μην έχει συναισθήματα. Η χημεία μεταξύ των δύο ηθοποιών σε σημεία μοιάζει ανύπαρκτη, πράγμα λογικό αφού είναι μαθηματικοί.

Τα προβλήματα της ταινίας εντοπίζονται κυρίως στον ρυθμό και στον τρόπο αφήγησης. Ο Matt Brown σκηνοθετεί και γράφει ένα έργο με μία ενδιαφέρουσα, αληθινή ιστορία και μοιάζει να χάνεται στην πορεία. Προσπαθεί ν’ αναπτύξει τους χαρακτήρες μέσα από τις αλληλεπιδράσεις τους, αλλά οι διάλογοί τους φαίνονται ψεύτικοι, υποκριτικοί και δεν προχωράνε την ιστορία. Το θέμα της ταινίας είναι η προσπάθεια ενός ανθρώπου να πετύχει το όνειρό του. Παρά την απλότητα αυτού του θέματος, η ταινία χάνεται ανάμεσα σε ωραίες αλλά σύνθετες και χρονοβόρες ιδέες όπως η πνευματικότητα και η θρησκεία, οι εμμονές και η αποδοχή της διαφορετικότητας. Ο δημιουργός αδυνατεί να πει μία απλή ιστορία και προσπαθώντας να μην αδικήσει το έργο ενός μεγάλου επιστήμονα, παρουσιάζει ένα αποτέλεσμα που δεν καταφέρνει να πει σωστά την ιστορία του ή να εξηγήσει σύνθετες, μαθηματικές ιδέες του.

Παρόλα αυτά η ταινία δεν είναι διόλου κακή. Είναι απλώς μέτρια. Η μουσική είναι διακριτική και η εποχή αποδίδεται όμορφα μέσω των κοστουμιών. Η ιστορία του Ramanujan έχει αρκετό ενδιαφέρον και με κράτησε καθηλωμένο στην θέση μου καθ’ όλη την διάρκεια της. Ίσως βέβαια φταίει ότι δεν καταλάβαινα καμία μαθηματική έννοια και έκανα ότι προσέχω, όπως στο σχολείο.

ΤΕΛΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ:

The man who knew infinity


Advertisement

Advertisements