Eric Clapton – I Still Do

O κύριος ‘Αργά Χέρια’, έρχεται με το εικοστό τρίτο άλμπουμ της καριέρας του, να μας δηλώσει ότι «ακόμα το κάνει», και μάλιστα, πολύ καλά. Ο λόγος για τον γερόλυκο της ροκ και της μπλουζ, Eric Clapton.  Στα εβδομήντα ένα του χρόνια, δηλώνει παρών στα μουσικά δρώμενα, συνεχίζοντας την μακρόχρονη πορεία του, που είχε ως αφετηρία τη δεκαετία του 60’. Ο νέος του δίσκος, περιέχει καινούρια κομμάτια, μα και διασκευές από παλιότερες επιτυχίες του. Αξίζει να αναφερθεί, πως πίσω από την παραγωγή του εν λόγω άλμπουμ, βρίσκεται ο  Glyn Johns , ο άνθρωπος με τον οποίο ανέφερε ο Clapton, πως ‘έψαχνε αφορμή για συνεργαστούν ξανά’. Λίγα λόγια όμως πρώτα, για αυτόν τον ζωντανό θρύλο.

Μεγάλωσε στο Ρίπλει της Βρετανίας, με τους γονείς της μητέρας του. Ήταν αυτοί, που του χάρισαν την πρώτη του ακουστική κιθάρα, με τον πόθο να ασχοληθεί με τη μουσική. Ξεκίνησε από πλανόδιος μουσικός, για να ανέβει ένα, ένα, τα σκαλοπάτια της επιτυχίας. Πέρασε από διάφορες μπάντες, όπως οι Yardbirds, οι Bluesbreakers, με μεγαλύτερο σταθμό του, τους Cream. Η πολυτάραχη ζωή του τα είχε όλα. Εθισμό σε ουσίες, στο αλκοόλ, μα και στο αντίθετο φύλο, ζει πλέον μια ήσυχη ζωή, μακριά από τα κακά φαντάσματα του παρελθόντος, με την γυναίκα του και τις τρεις κόρες τους, στο Οχάιο των Ηνωμένων Πολιτειών. Δε θα μπορούσαμε να μην αναφέρουμε δε (έτσι για να νιώσουμε και λίγο περήφανοι), το ότι, ο για πολλούς κορυφαίος κιθαρίστας όλων των εποχών, ξεκίνησε την καριέρα του, από την Ελλάδα. Ναι, καλά διαβάσατε. Ήταν το  65’ , όταν ο εικοσάχρονος τότε Eric , έπαιξε με τους Juniors, του Θάνου Σουγιούλ, στα αθηναϊκά κλαμπ της εποχής. Πρώτη του εμφάνιση; Το ‘Ιγκλού Κλαμπ’, στην Κυψέλη. Η συνέχεια; Πασίγνωστη.

ec_istilldo_cover-hires

Το ‘I Still Do’,  λέγεται, από τον ίδιο τον καλλιτέχνη, ότι ηχογραφήθηκε ζωντανά, έτσι ώστε να διατηρηθεί, η αυθεντική αίσθηση της μουσικής, δουλεύοντας όσο το δυνατόν λιγότερο στην κονσόλα. Ο Eric, μπλέκει αριστοτεχνικά, την ‘blues’ κουλτούρα του, με ήχους του J.J. Cale, στα κομμάτια ‘Can’t let you do it’ και ‘Somebody’s Knockin’. Το ‘I’ll Be There’, είναι ίσως το πιο αμφιλεγόμενο κομμάτι του δίσκου, καθώς εμφανίζεται στα φωνητικά και την ακουστική κιθάρα, ένα όνομα, τόσο άγνωστο, όσο και γνωστό. Ο Angelo Mysterioso  λοιπόν, που συμμετέχει σε αυτή την πολύ γλυκιά, και τρυφερή μπαλάντα, δεν είναι άλλος από τον George Harrison, το ‘’Σκαθάρι”, με το οποίο είχαν συνεργαστεί και στο άλμπουμ των Cream, ‘Goodbye’. Τα τραγουδια ‘Spiral’ και ‘Catch the Blues’, που βρίσκονται στη μέση του άλμπουμ, είναι κομμάτια, όμορφα χειροτεχνημένα, που στην ουσία κολακεύουν τον υπόλοιπο δίσκο. Ακούγονται ευχάριστα, χωρίς ιδιαίτερες εντάσεις, όσο όσο για να τονίσουν την δυναμική του  ‘Cypress Grove’,  την αργόσυρτη, καθαρή blues μελωδία του “Alabama Woman Blues”, του Leroy Carr, και την λεπτότητα του “I Dreamed I Saw St. Augustine” και “Little Man, You’ve Had a Busy Day.” Μολονότι το “I’ll Be Seeing You”, ολοκληρώνει τον δίσκο, κάπως μελαγχολικά, θεωρώ πως δεν είναι αυτός ο στόχος του Clapton για το ‘I Still Do’. Φαίνεται πως απλά χρωστούσε στον εαυτό του, ένα άλμπουμ, όπου θα περιέκλειε τους σημαντικότερους σταθμούς τις ζωής του, με τα αγαπημένα του κομμάτια και με συνεργασίες που λάτρεψε.

Σαν επίλογο σε αυτό το άρθρο, θα έλεγα πως πρόκειται για έναν αξιοπρεπέστατο δίσκο, ενός ζωντανού θρύλου, που δείχνει, πώς οι ‘παλιοί επαγγελματίες’, ενώ κάνουν διασκευές χιλιοειπωμένων κομματιών, συνεχίζουν να προκαλούν αίσθηση και να κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του ακροατή από την αρχή, μέχρι και το τέλος.

“Eric, we are lucky to have you!!!”

ΤΕΛΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ:

sta_itunes


Advertisement

Advertisements