Creed (2015): Κλωτσιά στο καλάμι

Η τελευταία προσθήκη στο franchise του Rocky φέρνει στο προσκήνιο ένα καινούργιο πρόσωπο αλλά καταλήγει νευρική σε σύλληψη και εκτέλεση μιας γνώριμης ιστορίας.

Κάθε άνθρωπος έχει μια λίστα από ταινίες που θεωρεί ότι πρέπει να τις έχει δει ολόκληρος ο πληθυσμός του πλανήτη. Ο τυπικός διάλογος για μια τέτοια ταινία πάει κάπως έτσι “…και θυμίζει λίγο Pulp Fiction” “δεν το ΄χω δει” “τι; πως γίνεται αυτό; ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ ΑΔΑΕΣ ΜΙΑΣΜΑ;” Ε, λοιπόν, δεν έχω δει κανένα Rocky. Προφανώς έχω μια ιδέα γιατί πολλά στιγμιότυπα του αποτελούν πλέον μέρος της ποπ κουλτούρας -το μοντάζ προπόνησης με το “Eye of the Tiger” στην τσίτα, ο Μπαλμπόα να κυνηγάει μια κότα και να υψώνει τα χέρια του στον αέρα με την Φιλαδέλφεια στο υπόβαθρο. Αλλά αυτή είναι η πρώτη ταινία Rocky που βλέπω και η πρώτη που δεν φέρει το όνομα του Ιταλού Επιβήτορα (Θεέ μου, οι προήγουμενες είναι τσόντες;) στον τίτλο της.

Το “Creed” προκύπτει από τον πρωταγωνιστή της ταινίας και γιο του Apollo που ενσαρκώνει ο τρομερά ταλαντούχος Michael B. Jordan. Λέγεται Adonis και παρατάει μια πολλά υποσχόμενη καριέρα σε έναν άγνωστο τομέα για να γίνει μποξέρ. Πηγαίνει στην Φιλαδέλφεια χωρίς να πει σε κανέναν ότι είναι αυτός που είναι και βρίσκει τον Ροκι τον Μπαλμπόα σε βαθιά γεράματα και τον πείθει να γίνει προπονητής του. Παράλληλα γνωρίζει μια τραγουδίστρια που υποφέρει από μια ασθένεια που προκαλεί σταδιακή απώλεια ακοής -κάτι που σαν σεναριακό εύρημα το βρίσκω λίγο…κουφό. Συγγνώμη, φεύγω.

creed3

Α, μείνατε; Ωραία, συνεχίζω. Μετά από έναν αγώνα, η ταυτότητα του γίνεται γνωστή και πολύ βολικά του δίνεται η ευκαιρία να αντιμετωπίσει τον πρωταθλητή ελαφρών βαρών, έναν εγγλέζο κοκκινoμάγουλο από Λίβερπουλ που υποστηρίζει την Έβερτον (το πραγματικό καμάρι της πόλης). Ο Adonis το φέρει βαρέως πως είναι παιδί του original Creed και μάχεται για να ξεφύγει από την σκιά του πατέρα του με τόση μανία που σχεδόν του κοστίζει την σχέση του με την ημίκωφη τραγουδιάρα. Σεναριακά, η ταινία χωλαίνει σε έναν συγκεκριμένο τομέα: τον ρυθμό. Είναι πολύ γρήγορος, παρά την μεγάλη διάρκεια της ταινίας που φτάνει τις δύο ώρες. Κανένα συμβάν δεν αναπτύσεται οργανικά, μόνο βλέπουμε φευγαλέα μια σκηνή με έναν σύντομο διάλογο κι αυτό είναι, προχωράμε παρακάτω. Λίγο απ΄όλα, χωρίς καμία σκηνή να αναπνέει ή να προλαβαίνει να δημιουργήσει συναίσθημα νοσταλγίας από τις προήγουμενες ταινίες που δεν έχω δει. Χμμμ, ίσως είναι κι αυτός λόγος που δεν με έπιασε νοσταλγία. Ναι, όσο το ξανασκέφτομαι, σίγουρα είναι αυτό.

Ερμηνευτικά, ο Michael B. Jordan είναι πολύ γυμνασμένος. Αυτό, δεν χρειάζεται να κάνει πολλά, όμως στις λίγες σκηνές που χρειάζεται να εξασκήσει τον μυ της υποκριτικής το χάρισμα του είναι έκδηλο. Ο Σταλόνε σε ρόλο γηρασμένου μέντορα αποδίδει τα μέγιστα σύμφωνα με τις δυνατότητες του, που είναι σαν να λέω ότι έκανε καλό παιχνίδι ο Λουκάς Βύντρα. Ο νεαρός και ανερχόμενος Ryan Coogler στην σκηνοθεσία κάνει πολύ καλή δουλειά με τα πλάνα του σε ορισμένες σκηνές, ειδικά τα μονοπλάνα σε αυτές των αγώνων. Η σκηνοθεσία όμως ακολουθεί το σενάριο σε μια λογική touch and go (δική μου ορολογία) που πραγματικά δεν σε αφήνει να χαλαρώσεις και να απολαύσεις την εξέλιξη της πλοκής.

creed1

Θεματικά, η ταινία καταπιάνεται με την κληρονομιά που αφήνουν οι γονείς στα παιδιά τους. Η σκιά του Apollo εγκλωβίζει τον γιο του. Τον κάνει να τρελαίνεται με τους πάντες και να διακινδυνεύει την σωματική του ακεραιότητα σε κλάσματα δευτερολέπτου, αν κάποιος τον πει με το επίθετο του. Κι ενώ αυτό παρουσιάζεται με έναν πετυχημένο τρόπο, δεν βλέπουμε ποτέ γιατί έχει τόση πρεμούρα ο πιτσιρικάς να μπλέκεται σε φασαρίες και να γρονθοκοπεί αδιακρίτως. Η ταινία στην αρχή της τον τοποθετεί σε φυλακές ανηλίκων κι αργότερα σε παράνομα ρινγκ στο Μεξικό αλλά μέχρι εκεί. Δεν έχουμε καμία ψυχολογική αναφορά σε αυτά τα περιστατικά στην διάρκεια της ταινίας, γεγονός που σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί ειναι τόσο τσατίλας.

Βέβαια η ταινία έχει κάποια δυνατά σημεία που αποζημιώνουν τον θεατή για την υπομονή του. Ο τελευταίος αγώνας είναι πραγματικά βγαλμένος από παλιότερες ταινίες του Ροκυ και με έκανε να ανατριχιάσω με την εξέλιξη και την εκτέλεση του. Μακάρι να μπορούσα να πω το ίδιο για το υπόλοιπο της ταινίας. Μια ταινία με σπουδαία ονόματα και όλες τις προϋποθέσεις να αφήσει εποχή τελικά σε αφήνει μουδιασμένο να αναρωτιέσαι πότε ξεκίνησε και πότε τελείωσε. Θα ικανοποιήσει τους πολύ φανατικούς της σειράς αλλά δεν θα συγκινήσει τους μη μυημένους στα κιτάπια της ανθολογίας του Ρόκυ. Το Creed με όρους πυγμαχίας είναι μια γροθιά που προορίζεται για νοκ άουτ χτύπημα και καταλήγει σε κλωτσιά στο καλάμι: σε εκνευρίζει αλλά δεν σε κερδίζει.

creedRANK2


Advertisement

Advertisements