Vintage: Το Χαμίνι (1921) / The Kid

Για να γελάσεις αληθινά θα πρέπει να είσαι ικανός να πάρεις τον πόνο και να παίξεις μαζί του.

Χρησιμοποιώντας μια δική του φράση προσπαθώ να αποτυπώσω περιεκτικά όλη την πλούσια παρακαταθήκη που άφησε στις επόμενες γενεές στο χώρο της έβδομης τέχνης ο χαρισματικός Τσάρλι Τσάπλιν. Πράγματι πολύ χαρισματικός. Ήταν ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Και τα κατάφερνε εξαιρετικά όπου κι αν καταπιανόταν. Στα πρώτα του βήματα στο χώρο του βωβού κινηματογράφου δημιούργησε το χαρακτήρα του Σαρλό που έμελλε να αποτελέσει μια από τις πιο χαρακτηριστικές φιγούρες όλων των εποχών. (Εγώ θα την τοποθετούσα στην κορυφή). Εκείνου του συμπαθητικού ζητιάνου με το τρύπιο σμόκιν λόρδου, το καπέλο, τη μαγκούρα, το κοντοκουρεμένο μουστάκι και το βάδισμα πιγκουίνου.

Το Χαμίνι είναι απ’ τα πρώτα του έργα, νομίζω είναι το δεύτερο κατά σειρά. Κάποιοι μπορεί να πουν ότι δεν είναι το καλύτερο. Και μπορεί να συμφωνήσω μαζί τους. Είναι σίγουρα όμως από εκείνα που το συναίσθημα ξεχειλίζει χωρίς να γίνεται μελοδραματικό.

Η υπόθεση έχει ως εξής: Ένας αλήτης του δρόμου βρίσκει στα σκουπίδια ένα μωρό κι αφού προσπαθεί αποτυχημένα να το ξεφορτωθεί το παίρνει μαζί του για να το μεγαλώσει. Το αγοράκι μεγαλώνει μαζί του αφομοιώνοντας τον τρόπο ζωής του. (Χαρακτηριστική σκηνή όπου ο μικρός σπάει τα τζάμια στα σπίτια και ακολούθως εμφανίζεται ο Σαρλό προσφέροντας στους άτυχους ιδιοκτήτες τις υπηρεσίες του για να τα επισκευάσει – με το αζημίωτο βέβαια). Δυστυχώς όμως οι κοινωνικές υπηρεσίες θέλουν να του πάρουν το αγοράκι κρίνοντάς τον ακατάλληλο να μεγαλώνει ένα ανήλικο.

the-kid

Η ταινία ακροβατεί σε μια πολύ λεπτή κλωστή ανάμεσα στο γέλιο και το δάκρυ τα οποία στο τέλος ισορροπούν αρμονικά. Η φτώχεια εναλλάσσεται με την παιδική ανεμελιά και η σύγκρουση αυτή θα βγάλει τελικό νικητή την αγάπη που μόνο ένα μικρό παιδάκι μπορεί να προσφέρει. Το αγοράκι μεγαλώνει σε μια φτωχογειτονιά και ενώ στερείται στοιχειώδη αγαθά που κάθε παιδί της ηλικίας του θα μπορούσε να έχει, εν τούτοις είναι ευτυχισμένο. Αν και κωμωδία υπάρχουν στιγμές που το κοινό φλερτάρει με τη συγκίνηση κι ίσως αυτό να οφείλεται και στη μουσική επένδυση που επιμελήθηκε ο ίδιος ο Τσάπλιν.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι βλέποντας αυτήν την ταινία δε θα αισθανθείς ότι χαράμισες άδικα μια ώρα περίπου από τη ζωή σου. Θα νιώσεις και πάλι μικρό παιδί (για όσους βιάζονται να μεγαλώσουν) και θα ζωγραφίσεις ένα αφελές χαμόγελο στο πρόσωπό σου. Γιατί όπως πολύ σωστά είχε επισημάνει ο Τσάρλι Τσάπλιν: “Μία μέρα δίχως γέλιο, είναι χαμένη μέρα”.

Advertisements
Tagged with: