Νιότη (2015) / Youth

“Levity is also a perversion.” ή αλλιώς : η επιπολαιότητα είναι επίσης διαστροφή.

Ο Πάολο Σορεντίνο είναι ο σύγχρονος σκηνοθέτης της Ιταλίας, ο εκλεκτός του στυλ και της κομψότητας, ο παράδοξα κυνικός, ο υπερόπτης. Εκείνος ο οποίος έφτιαξε την «Νιότη» που κάθε άλλο παρά ενωτική ήταν. Περισσότερο διασχιστική ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν πλήρως αφοσιωμένη στα γηρατειά και την ανάγκη να υπάρξεις.

Στα σίγουρα όμως ο Fred Ballinger καταξιωμένος μουσικοσυνθέτης διεθνούς φήμης και πλέον ηλικιωμένος ογδοντάχρονος μαζί με τον κινηματογραφιστή φίλου του Μick Boyle διασχίζουν πολλές φορές τις πισίνες, τα πάρκα, το εστιατόριο και τις εγκαταστάσεις του πολυτελέστατου Ελβετικού ξενοδοχείου στο οποίο διαμένουν. Αναπολούν, θυμούνται, κάνουν πως ξεχνάνε και ύστερα πάλι θυμόνται εικόνες, μνήμες και την σχέση που τους συνδέει χρόνια, την φιλία τους. Ο Μick σε σχέση με τον φίλο του δεν έχει αποσυρθεί από το αντικείμενο της δουλειάς του και μαζί με μία ομάδα νέων, γράφουν το σενάριο της νέας ταινίας του η οποία θα αποτελέσει για εκείνον ένα είδος μοναδικής παρακαταθήκης, άξιας για θαυμασμό, για την 7η Τέχνη. Η διαμονή και η ησυχία τους θα διακοπεί αρκετές φορές όταν ο απεσταλμένος της Βασίλισσας της Αγγλίας θα ζητήσει από τον ίδιο τον Fred να παρουσιάσει το διάσημο simple song ( #3) μαζί με την ορχήστρα του BBC, στο Λονδίνο για τα γενέθλια του Βασιλιά Φίλιπ, ή όταν θα εμφανιστεί η κόρη του Fred, ως η απατημένη από τον σύζυγό της, ο οποίος είναι παιδί του Mick, με την ποπ τραγουδίστρια Παλόμα Φέιθ, ή όταν ο θαμώνας του ξενοδοχείο, διάσημος ηθοποιός Jimmy Tree σε Ευρώπη και Αμερική, θα τους πιάσει πολλές φορές την κουβέντα, ή όταν ο « ίδιος » ο Μαραντόνα θα κάνει εισπνοές οξυγόνου καθώς έχει πρόβλημα υγείας ή όταν θα μείνει για μία βδομάδα στο ξενοδοχείο ως έπαλθο για την νίκη της, η Μις Κόσμος η οποία μπορεί να ξεχωρίσει το σινεμά με την απογοήτευση… Από την ρίζα της Ευρωπαϊκή ταινία, με κύριο στον ρόλο του μουσικοσυνθέτη τον Michael Cane, την Rachel Wesisz, Harvey Keitel, Paul Dano κ.α. Πρόσωπα, σώματα γερασμένα ή όχι, πλάνα με πολύ νερό, ατμό και πολυτελή ζωή. Ελβετικό τοπίο, δάσος και πλάνα μερικές φορές που θυμίζουν πίνακες του Μποτιτσέλι και της αναγέννησης. Κάπως έτσι λοιπόν διακρίνεται η νέα ταινία του Σορεντίνο μετά την Οσκαρική υπογραφή του “Great Beauty” που έφερε την Ιταλία στο προσκήνιο του σινεμά για ακόμη μια φορά.

Youth-6

Σίγουρα  πρόκειται για μία ιδιαίτερη ταινία όπως οι περισσότερές του. Συναισθάνθηκα βαθιά την λύπη που επικρατούσε και εκδραματίζονταν από τα γηραιότερα πρόσωπα όπως τον υπέρτατο Μichael Cane, για τα χρόνια που χάνονται, για την ματαιότητα του μέλλοντος, για τα περασμένα λάθη, για το τι είναι λάθος και τι σωστό όταν γερνάς και ένιωθα σαν να άκουγα συνέχεια νοητά πάντα, πώς η ματαιοδοξία σκοτώνει το συναίσθημα και πως στο τέλος του μονόδρομου των γηρατειών είσαι μόνος με τις επιλογές του παρελθόντος, όπως ο πρωταγωνιστής μας παλεύει ήδη με τις δικές του σχέσεις άλλοτε με την κόρη του Ρέιτσελ Βάϊς την άρρωστη γυναίκα του, τον φίλο του Ηarvey Keitl και στον φόβο του τέλους του εκφράζει το συναίσθημά του που έκρυβε τόσα χρόνια πίσω από την σημαντικότητα της δουλειάς του. Περίτεχνα κατασκευασμένα όλα αυτά τα υπαρξιακά ερωτήματα με βασική εκπροσώπηση από δύο ηλικιακά γερασμένους ηθοποιούς, ο Σορεντίνο επισφραγίζει την αφήγηση της ταινίας του, τοποθετώντας τους αξιοπρεπείς, χωρίς να προτρέχουν του λόγου, με γεμάτες παύσεις ώστε να βοηθήσει το τοπίο της ίδιας της σκηνής, να επεξεργάζονται το νόημα της ματαιοδοξίας της νεότητας. Καλλιεργεί ένα κλίμα που το παρομοιάζω με πίνακα του Μποτιτσέλι σαν γνήσιος Ιταλός που είναι. Τα πλάνα του είναι συγκεκριμένα, θέλει πολύ τα σώματα όλων των ηλικιών μέσα στην απεικόνιση του πλούτου, να τοποθετούνται λες και αποτυπώνονται σε καμβά, φωτογραφίζει εξαιρετικά στιγμιότυπα που άλλοτε είναι σε χαμάμ με ατμό και άλλοτε στο εστιατόριο για πρωινό με τον σουρεάλ Χίτλερ να γεννιέται πάλι και να κοιτάζει τους υπόλοιπους στα άσπρα μπουρνούζια τους. Νέοι, ηλικιωμένοι, ιερόδουλες, σύγχρονες τραγουδίστριες, μέσα στην συσχέτιση του Σορεντίνο ανάμεσα στα γηρατειά και την Τέχνη που είτε σε σώζει ή είτε ακόμα σε κάνει και να αυτοκτονείς.

youth2015

Προσωπικά τον θεωρώ πολύ άπληστο στο κομμάτι της αποτύπωσης του ρεαλισμού στην ταινία αυτή, διότι για να είναι κάτι ρεαλιστικό θα πρέπει να είναι και πάρα πολύ ακριβό, σχεδόν άπιαστο για τον σινεφίλ κοινό, απεικονίζει τον πλούτο σε όλο του το μεγαλείο από το μαχαιροπίρουνο έως την γόνδολα στην Βενετία που δύσκολα κανείς να μπορεί να ταυτιστεί. Βέβαια για να μας δείξει το συναίσθημα της πλοκής της ταινίας χρειάστηκε να περάσει πολύτιμη ώρα που στον δικό μου τον πραγματικό χρόνο φάνηκε σαν να προσπαθεί να εντυπωσιάσει κρύβοντας την αδυναμία έλλειψης του πραγματικού διαλόγου/σεναρίου που όταν συνέβαινε, η ταινία απογειώνονταν όταν πάλι όχι, έπρεπε να περιμένουμε υπομονετικά την υπέροχη έκθεση φωτογραφίας να τελειώσει. Ρίχνοντας κάπως έτσι τους δύο πολύτιμους παλαντέρ του, Αμερικάνικης προέλευσης Jane Fonda και τον γοητευτικά ταλαντούχο Paul Dano [Little miss Sunshine] που αφού τους αφομοίωσε στην Ευρωπαϊκή κουλτούρα ένιωθα πως πρέπει να σηκώσουν και οι ίδιοι στους ώμους του την θεματική του Σορεντίνο γύρω από τον πλούτο που σαν εξέλιξη του καθένα χαρακτήρα ξεχωριστά μπορεί και να μην αφορούσε πράγματι. Λίγο σουρεαλισμός, πολύ επηρεασμένος από το 8 1/2 του Φελίνι, πλούτος όχι σεναριακός και με τον Μάικλ Κέιν και το γερασμένο σώμα του να σώζει για μια ακόμη φορά μία ταινία.

Πολύ ομαλή η ενσωμάτωση υπαρκτών προσώπων όπως η διάσημη σοπράνο Sumi Jo, την Viktoria Mullova στο βιολί, την ορχήστρα του ΒBC και την χορωδία του Berlin Radio για την αποτύπωση της τελευταίας και πλούσιας σκηνοθετικά σκηνής με το πάντρεμα της πραγματικής μουσικής λάμψης και της υποκριτικής του Κέιν που με έκανε να λέω γιατί δεν ήταν συνέχεια έτσι.

Ο Σορεντίνο επέλεξε μετά την «Μεγάλη Ομορφιά» να κάνει μία Αγγλική ταινία χωρίς ίχνος Ιταλιάνικης διαλέκτου αλλά σκηνοθετικά ποτισμένη σχεδόν με την ακριβή κομψότητα της Ιταλικής ζωής που επικρατεί σε μερικά μέρη της Ιταλίας μόνο. Τι ανταπόκριση έχει αυτό για ηθοποιούς έξω από αυτή την αιώνια αγάπη για την συντήρηση της Ιταλικής Τέχνης; Μωρέ καλά είναι να έχεις ένα θέμα όπως η ματαιότητα των γηρατειών αλλά άμα έχεις τέτοιο γλωσσικό πλούτο με μέγιστη κουλτούρα ευρέως διαδεδομένη γιατί δεν ασχολήσε με την εγχώρια κατανομή της κινηματογραφικής άποψης και προσπαθείς να εδραιωθείς περισσότερο με «ξένους» για τα Ιταλικά δεδομένα ηθοποιούς; Θα είμαι αυστηρή και θα ευχηθώ η επόμενη ταινία να είναι λιγότερη υπεροπτική ως προς τον ρεαλισμό της και περισσότερο ηθογραφική, γιατί η Ιταλία ξέρει να παράγει πολιτισμό αρκεί η παραγωγή να γίνεται και μερικές φορές  εντελώς εγχώρια.

Όσο για την εδώ «Νιότη», να την παρακολουθήσετε χωρίς να περιμένετε τίποτα, που δεν εννοείται απαραίτητα κακά αλλά αφήστε να δείτε τι επίδραση έχει πάνω σας η επιπολαιότητα της διαστροφής.

ΤΕΛΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ:

Noikiase_To_Se_DVD


Advertisement

Advertisements