Drake – Views / Κριτική Άλμπουμ

 

Ο τελευταίος δίσκος από το καμάρι του Καναδά έχει σημεία που μαγεύει αλλά και χτυπητές αδυναμίες που το κάνουν να απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί αριστούργημα.

Πέρυσι το καλοκαίρι βγήκε ένα τραγούδι που λεγόταν “Hotline Bling”. Το θυμάστε; Προφανώς το θυμαστε, έφτασε να παίζει μέχρι και στο Dalkas FM και γέννησε περισσότερα meme από επεισόδιο του Game of Thrones. Ακόμα και η γιαγιά μου σιγοψιθύριζε “you used to call me on my cell phone” όταν έφτιαχνε ταχινόπιτες. Και δεν είχε ποτέ της κινητό. Ούτε ξέρει αγγλικά. Καταλαβαίνετε.

Αυτό το τραγούδι, λοιπόν, ήταν μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην καριέρα του Drake, του ράπερ από το Τορόντο με τις πολλές ανασφάλειες και το χαρακτηριστικό falsetto. Ήταν επίσης το πρώτο single από τον καινούργιο δίσκο του με τίτλο Views. Με τρεις κυκλοφορίες σε δεκαοχτώ μήνες, ένα χαλαρό beef με τον Meek Mill και τις κατηγορίες για χρήση ghostwriters ακόμα νωπές, o Drizzy καλείται να αποδείξει με το τέταρτο CD του ότι έχει κάτι να πει και ότι είναι ακόμα το νούμερο ένα -σε πωλήσεις, δημιουργικότητα και αναφορές σε πρώην του. Στο “Hype” αναφέρει χαρακτηριστικά “Views already a classic” και με τις 852.000 κόπιες που πουλήθηκαν την πρώτη εβδομάδα να σπάνε κάθε ρεκόρ, φαίνεται να έχει δίκιο.

cover

Όμως τα πάντα δεν είναι αριθμοί. Κι ενώ έχει κάθε δίκιο να υπενθυμίζει πόσο πετυχημένος ειναι, αυτήν την φορά προσπαθεί πολύ και καταφέρνει λίγα. Είκοσι καινούργια τραγούδια έβγαλε ο αθεόφοβος αλλά θεματικά, οι στίχοι κυμαίνονται στα ίδια επίπεδα: είναι πλούσιος σε σημείο αηδίας ενώ ξεκίνησε από το τίποτα, είναι το καλύτερο παιδί αλλά καμία δεν τον θέλει και έχει κακές σχέσεις με συγγενείς και συνεργάτες (στο στούντιο ο Drake δεν έχει φίλους, μόνο γνωστούς). Πφφφφφ. Μας τα ‘πανε. Δηλαδή ο ίδιος μας τα ‘πε, σε κάθε προηγούμενο άλμπουμ του. Αμάν, βρε αγόρι μου Drizzy, καλά τα λες για την Σούλα, δεν σου άξιζε -αλλά δεν χρειάζεται να γράψεις τριαντα οχτώ τραγούδια για πάρτη της. Τίποτα άλλο έχεις να μας πεις; Όχι για την Σούλα, προφανώς. Έχεις, ε; Ριχ’το!

“Your best day is my worst day, 

I get green like it’s Earth day”

Άντε, πες μου ξανά για την Σούλα.

Μουσικά, οι παραγωγές στα περισσότερα κομμάτια είναι σε πολύ καλό επίπεδο και ο συχνός συνεργάτης 40 -ναι, τον λένε 40- μαζί με Metro Boomin και Boi-1da κάνουν εξαιρετική δουλειά, με επιρροές από dance hall και Τζαμάικα. Συνεργασίες με PartyNextDoor, Future και Rihanna μοιάζουν απο καιρό έτοιμες να παιχτούν σε ραδιόφωνα και κακόφημες γειτονιές του Πανοράματος. Αυτό ήταν πάντα ένα δυνατό σημείο στους δίσκους του Drake και έχει καταφέρει μουσικά αυτό που έχει δηλώσει σε συνέντευξη του, να “φτιάχνει μουσική που ακούς όταν οδηγείς”. Αν και ο ήχος του είναι πλέον χαρακτηριστικός, αυτή τη φόρα κατά κάποιον τρόπο αντιγράφει προηγούμενες επιτυχίες του. Για παράδειγμα, το “Feel No Ways” μοιάζει φοβερά με την old school κομματάρα “Hold On We’re Going Home”. To δυνατό “Still Here” θυμίζει κάπως το τεράστιο “Know Yourself”. Δεν πειραματίζεται στο ελάχιστο αλλά προσπαθεί να φτιάξει -με την ίδια συνταγή- μια από τα ίδια που τον έφεραν έως εδώ.

views

Βέβαια ο δίσκος έχει και τις καλές στιγμές του. Το πρώτο τραγούδι “Keep The Family Close” δημιουργεί μια επική ατμόσφαιρα, το “Hype” τον βρίσκει να πυροβολεί σε ρυθμούς Steph Curry από την αριστερή γωνία και το “One Dance” είναι -δίκαια- ήδη νούμερο ένα στο Αμέρικα (με την γιαγιά μου να το έχει ψιλομάθει). Επίσης ξεχωρίζει το “Pop Style” με την σουαγκίλα να τείνει στο άπειρο, όπως και το χορευτικό “Too Good” με την Rihanna. Δυστυχώς, είκοσι τραγούδια είναι πάρα πολλά κι έτσι έχουμε στα χέρια μας ένα κράμα από κομματάρες με αψεγάδιαστη εκτέλεση και filler tracks, μέτριες παραγωγές και απλοϊκές, κοινότυπες ρίμες. Οι ρίμες. Ω, Θεε μου, οι ρίμες. “Got so many chains call me Chaining Tatum”, “ This year for Christmas I just want apologies” και “And I turn the six upside down, it’s a nine now.” Πας καθόλου καλά; Τα σκέφτεσαι αυτά που γράφεις;

Τα κριτήρια για να αποφασίσεις αν ένα άλμπουμ είναι καλο είναι δύο: πόσα τραγούδια κάνεις skip και πόσες φορές θες να το ξανακούσεις. Αν είσαι φανατικός του Drake, τότε σίγουρα θα το βάλεις στο repeat γιατί έχει μερικά φοβερά κομμάτια. Αν δεν είσαι φανατικός, θα παραλείψεις αρκετά λόγω στίχων και κούρασης. Είναι ένας αξιοπρεπής δίσκος με τραγούδια φτιαγμένα για να τα ακούς με τα χέρια στο τιμόνι. Όμως, η διαδρομή έχει αρχίζει να κουράζει. Κι εσύ ψάχνεις να βρεις τρόπο για να κόψεις δρόμο. Ή αλλάζεις προορισμό. Μακάρι κι ο Drake να κάνει το ίδιο.

RANKdrake

 

Advertisements