Vintage: Biutiful (2010)

Τις τελευταίες δύο χρονιές αδιαμφισβήτητα το όνομα του ιδιαίτερου σκηνοθέτη Alejandro Gonzalez Inarritu έχει την τιμητική του (Birdman, The Revenant). Γνωστός για την ιδιαίτερη σκηνοθετική ματιά του, για την συνεχόμενη κίνηση της κάμερας και τις σκηνές που διαδέχονται η μία την άλλη χωρίς σταματημό, είναι σίγουρα ένας από τους πιο αξιόλογους σκηνοθέτες του κινηματογράφου.  Αν και στο ευρύτερο κοινό έγινε γνωστός τα τελευταία χρόνια, στην σκηνοθετική του πορεία υπάρχουν πολλές ταινίες που αξίζει να δει ο καθένας. Έτσι, αποφάσισα να γράψω για τη δική μου αγαπημένη ταινία του Inarritu, το “Biutiful”(2010). Δεν πρόκειται για ορθογραφικό λάθος, η ονομασία της ταινίας, όπως και κάθε λεπτό της, έχει ένα ιδιαίτερο νόημα.

Το “Biutiful” μας μεταφέρει στην Βαρκελώνη. Αλλά όχι την Βαρκελώνη όπως την ονειρευόμαστε. Την πραγματική Βαρκελώνη της καθημερινότητας, των συμμοριών, των μεταναστών, της φτώχειας, της πορνείας, της δυστυχίας και των κακοποιών. Τέτοιος είναι και ο  κεντρικός ήρωας της ταινίας, ο Uxbal (Javier Bardem): διακινητής μεταναστών, μικροαπατεώνας, χωρισμένος πατέρας δύο ανήλικων παιδιών. Η είδηση ότι έχει μόνο λίγο χρόνο ζωής τον αναστατώνει και ξεκινάει μια αγωνιώδης προσπάθεια να εξισορροπήσει τη ζωή του και να τη βάλει σε μια τάξη για το καλό των παιδιών του, αλλά και της ίδιας του της ψυχής.

biutiful12s

Όπως σε όλες τις ταινίες του Inarritu, έτσι και σε αυτήν, η ιδέα του ιπτάμενου θανάτου (αν το παρατηρήσει κανείς, σύμφωνα με την σκηνοθετική ματιά του οι νεκροί ίπτανται) κυριαρχεί στην ταινία και ταυτόχρονα επηρεάζει την ζωή του πρωταγωνιστή της. Ο Uxbal, μέσα από την συνειδητοποίηση ότι ο θάνατος έρχεται, αντιστρέφει την προσωπική του θεώρηση περί ζωής/θανάτου, δικαίου/άδικου, αγάπης/μίσους, εκμετάλλευσης/βοήθειας, ευτυχίας/χρήματος. Η προσπάθεια να κάνει πράξη την νέα κοσμοθεωρία του, βάζει τον θεατή βαθιά στην ωμή πραγματικότητα της εμπορίας ανθρώπων και ναρκωτικών, της σκληρότητας και της εκμετάλλευσης, μα πάνω από όλα, της διαπίστωσης πως όλα αυτά σε μεταφέρουν σε μια κατάσταση στην οποία είσαι μόνος και αν πλέον δεν είσαι χρηστικός, αν δεν ακολουθείς τα πρέπει και τους κανόνες του υποκόσμου, τότε δεν αποτελείς κομμάτι του.

Ο αξεπέραστος Javier Bardem δίνει μια συγκλονιστική ερμηνεία στην ταινία, ενσαρκώνοντας έναν ήρωα που αναζητάει/αποζητάει την εξιλέωση για τα λάθη του, μέσα από μια ωμή και άκρως ρεαλιστική απόδοση του περιβάλλοντος του και της κοινωνικής κατάστασης την οποία πραγματεύεται η ταινία. Το Biutiful δύσκολα θα σε αφήσει ανεπηρέαστο. Δύσκολα μετά το τέλος του δεν θα σκέφτεσαι όλα όσα είδες. Ιδιαιτέρως, στον κόσμο του σήμερα, στην Ελλάδα του σήμερα, το biutiful θα μιλήσει στην καρδιά του καθενός, για διαφορετικό λόγο. Πρόκειται για μια υπέροχη ταινία και σίγουρα αποτελεί ένα μάθημα σκηνοθεσίας για τους κινηματογραφόφιλους, από τον μοναδικό Inarritu, αλλά και μάθημα ηθοποιίας, από τον συγκλονιστικό Bardem.

Advertisements