Vinyl (Season 01) ή αλλιώς Mad Men από τα Lidl

ΗΒΟ, Martin Scorsese και Mick Jagger συνεργάζονται για να μας δώσουν μία σειρά σχετικά με την αμερικάνικη, μουσική βιομηχανία του 1970. Τέλειο; Όχι και τόσο.

Το «Vinyl» είναι η νέα σειρά του HBO, βασισμένη σε μία ιδέα που ο Mick Jagger πρότεινε στον Scorsese πριν δύο δεκαετίες. Το αρχικό πλάνο αναφερόταν σε μία ταινία μεγάλου μήκους, αλλά μετά από πολλά χρόνια και ναρκωτικά, τα δικαιώματα κατέληξαν στο HBO. Το αποτέλεσμα είναι το «Vinyl». Μια σειρά με τρομερές προοπτικές και ταλέντο, αλλά με ελαττωματική εκτέλεση.

Πρόκειται για την ιστορία ενός μουσικού παραγωγού και ιδιοκτήτη εταιρείας παραγωγής στη Νέα Υόρκη του ‘70, ο οποίος προσπαθεί να σώσει την επιχείρησή, τη ζωή και την οικογενειακή του κατάσταση. Στα 10 επεισόδια του πρώτου κύκλου της, περιλαμβάνονται πληθώρα μουσικών επιλογών, τεράστιες ποσότητες κοκαΐνης, συνηθισμένο γυμνό του HBO, γνωστοί και άγνωστοι ηθοποιοί που υποδύονται γνωστότερους καλλιτέχνες της δεκαετίας του ’70 και όπως κάθε έργο του Scorsese που σέβεται τον εαυτό του, μαφία κι εγκλήματα. Παρόλα αυτά, δεν παίζει ο De Niro και ο DiCaprio. Τι έπαθες Martin; Αρρώστησες; Ναι, γνωριζόμαστε και τον αποκαλώ Martin.

2016_Vinyl_Press_050116.hero

Ο κατά τ’ άλλα συνεπής Bobby Cannavale υποδύεται τον Richie Finestra, o οποίος είναι ο κοκάκιας, ιδιοκτήτης χρεοκοπημένης εταιρείας παραγωγής μουσικής, με επαφές με τη μαφία και κατεστραμμένη οικογένεια, παρότι η γυναίκα του είναι η Olivia Wilde, δηλαδή η Number 13 από το «House». Αυτή η τύπισσα που αν με κοιτάξει κατάματα, θα μου φύγει η ψυχή από τον οισοφάγο μαζί με 200 γραμμάρια τραχανά από προχθές. Το cast είναι θεωρητικά εξαιρετικό, αλλά πρακτικά δεν πετυχαίνει κάτι ιδιαίτερο. Ο γιος του Mick, James Jagger πείθει ως punk πρεζάκι και τραγουδιστής της ανερχόμενης μπάντας «The Nasty Bits» Η πορεία των χαρακτήρων και της μπάντας γενικότερα αποτελεί μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες της σειράς. Στο σύνολο τους, οι ηθοποιοί και κυρίως ο Cannavale εμφανίζονται υποτονικοί και αδιάφοροι, όταν δεν μοιάζουν αντιπαθητικοί και επικίνδυνοι. Ο μόνος που ξεφεύγει από αυτό το μοτίβο, είναι ο P.J Byrne, καθώς ο χαρακτήρας του είναι ο μοναδικός φορέας χιούμορ στο «Vinyl». Η σειρά είναι τόσο σοβαροφανής, που κάνει το Byrne να μοιάζει εκτός τόπου και χρόνου. Το χιούμορ είναι ελάχιστο, το γυμνό άσκοπο και η χρήση ναρκωτικών ουσιών υπερκαλύπτει όλη την ιστορία κάτω από ένα βουνό κόκας που θα έκανε τον Scarface να πει «εντάξει παιδιά, το παρακάνατε».

Η σκηνοθεσία ακολουθεί τα χνάρια και τις υποδείξεις του Martin Scorsese, ο οποίος γύρισε ολόκληρο το πρώτο επεισόδιο διάρκειας μιάμισης ώρας. Άρα, η φωτογραφία, η σκηνοθεσία και οποιοδήποτε τεχνικό ζήτημα βρίσκονται κοντά στο αλάθητο του πάπα. Από εκεί και πέρα όμως, το οικοδόμημα καταρρέει. Κυρίως λόγω σεναρίου. Η ιστορία διαθέτει τρομερή προοπτική για να γίνει κάτι σπουδαίο, αλλά οι δημιουργοί αποτυγχάνουν οικτρά. Ο πρωταγωνιστής είναι αντιπαθητικός, καθώς όλοι οι μπελάδες του οφείλονται πλήρως σε δικές του επιλογές και πράξεις και ακόμη κι όταν οι στιγμές αλλαγής έρχονται, κρατούν λιγότερο από τα trends στο twitter. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες μοιάζουν να έχουν άδικο ακόμη κι όταν έχουν δίκαιο. Κάτι σαν εμένα όταν μαλώνω με τη μάνα μου. Εισάγονται υπερβολικά πολλές, μικρότερες ιστορίες και χαρακτήρες και γίνεται προσπάθεια να αναπτυχθούν όλες και όλοι το ίδιο. Φυσικά, αυτό απαιτεί μαεστρία και υπομονή, αλλά η σειρά το κάνει με προχειρότητα και εμμονή. Το αποτέλεσμα; Καλές στιγμές μέσα σε ένα αδιάφορο δημιούργημα.

720x405-R1255_FOB_TV_Vinyl_F

Η μουσική θα έπρεπε να είναι το κεντρικό στοιχείο του «Vinyl» και σε κάποια επεισόδια, όπως το πρώτο, αυτό συμβαίνει όμορφα. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων όμως, η μουσική παίρνει δεύτερο ρόλο πίσω από όλο το επαναλαμβανόμενο δράμα των χαρακτήρων. Ακόμη και όταν τα μουσικά κομμάτια επανέρχονται δυναμικά στην οθόνη, είτε κρατάνε παραπάνω από όσο χρειάζεται, είτε διακόπτουν τον ρυθμό της ιστορίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και στιγμές μουσικού μεγαλείου που κάνουν τις τρίχες στο χέρι μου να αναρωτηθούν αν μπορούν να φτάσουν στο διάστημα.

Εν κατακλείδι, ακούγοντας τα ονόματα που βρίσκονται πίσω από αυτή τη σειρά, περιμένεις κάτι μεγάλο και σπουδαίο, αλλά παίρνεις το «Vinyl». Μία ενδιαφέρουσα ιστορία που θα μπορούσε να είναι μια εκπληκτική, διεισδυτική ματιά μέσα στη μουσική βιομηχανία του 1970, με τρομερές αναφορές σε καλλιτέχνες και αριστουργήματα της εποχής, αλλά αντ’ αυτού είναι άλλο ένα Mad Men από τα Lidl, που τυχαίνει να εμπεριέχει μουσική, περισσότερα ναρκωτικά και γύμνια.

ΤΕΛΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ:

markiakagapimenoi

Advertisements