Ο Φίλιπ Γκλας αγοράζει μία φραντζόλα ψωμί – Κριτική

« Είναι ικανός ένας υπό δοκιμήν πίθηκος να τοποθετείτε με πολιτικές δηλώσεις , ένας δολοφόνος να κάνει τα λουλούδια να ανθίσουν , μία κοπέλα σε παραλλαγή να ανασαίνει τις μακρυές προτάσεις του Φώκνερ και ο Φίλιπ, Φίλιπ, Φίλιπ, Φίλιπ, Φίλιπ, Φίλιπ, Φίλιπ Γκλάααααααςςςςςςςςς , να μην θέλει τίποτα; »

tumblr_nvpj5rEQbA1qbfjkzo8_r2_1280

Από τις 16 Νοεμβρίου του 2015 συμβαίνει κάτι πολύ σημαντικό στο Θέατρο 104 στο Γκάζι, δίπλα ακριβώς από τον γείτονά του, το Σύγχρονο Θέατρο. Και είναι στιγμές που η ζωή σε προλαβαίνει, γιατί για κάτι περίτεχνα σύγχρονα ρομαντικά θα ήθελα να σας μιλήσω. Πρόκειται για την ομάδα ΑΤΟΝΑΛ υπό την διεύθυνση της Σοφίας Μαραθάκη, η οποία αποφάσισε όχι μόνο να αριστεύσει και να μονοπωλήσει κάθε ενδιαφέρον αλλά κατ’εμε να κάνει τον ίδιο τον David Ives τον περίφημο μαέστρο του “ short form “ , όπως τον αποκαλούν οι “New York Times” να αναθεωρήσει την βάση του και ίσως να σκεφτεί να εγκατασταθεί στην Αθήνα, γιατί η παράσταση με τον γενικό τίτλο : Ο Φίλιπ Γκλας αγοράζει μία φραντζόλα ψωμί , έχει πολύ αγάπη.

Ήταν η δεύτερη φορά μέσα στο εαρινό εξάμηνο που παρακολούθησα την παράσταση και έρχομαι να επιβεβαιώσω το χάσμα που διχάζει την εγχώρια Ελληνική πολιτική για χρόνια, πως η αριστερή και η δεξιά πλευρά διαφέρουν τόσο, όσο η οπτική που σου προσφέρουν τα διαζώματα στον επάνω όροφο του θεάτρου. Το πρώτο μου παρθενικό ταξίδι ήταν στα δεξιά, πολύ ψηλά κοντά στο τέλος, εκεί όπου έβλεπες οι θέσεις να ανυψώνονται και το μεγάλο ξύλινο παράθυρο με τον ειδικό φωτισμό που μαγευτικά δεν είχε καλυφθεί και υπήρχε στην αίθουσα, να στολίζει ένα μινιμαλιστικό όσο πρέπει σκηνικό, με τα ψηλά δέντρα του δρόμου από πίσω και το ηχοτοπίο των αυτοκινητών, παιδιών, κορναρισμάτων να αποτελούν μέρος αυτού κάθε φορά. Η σκηνή ελάχιστα ανυψωμένη , όχι πολύ μεγάλη σε έκταση και με την απόχρωση του γκρι για δάπεδο το οποίο κυριαρχούσε σαν χρώμα μετά από το άσπρο, να εδρεύει μπροστά μας.

Προσοχή, ακολουθεί περιγραφή ανεξάρτητη της τοποθεσίας: Τέσσερα βασικά μονόπρακτα σκηνοθέτησε η κ.Μαραθάκη με το πρώτο να φέρνει στην σκηνή τρεις πιθήκους, μία θηλυκή μορφή και δύο αρσενικές (Φωτεινή Παπαχριστοπούλου, Κωνσταντίνος Παπαθεοδώρου και Γιώργος Σύρμας) να προσπαθούν να ξαναγράψουν τον Άμλετ με τις τρεις κλασικές και ζηλευτές γραφομηχανές τους επίσης σε χρώμα γκρι, όπου ο χρόνος καθορίζεται από τον γιατρό τους ο οποίος διεξάγει και το πείραμα. Απολαυστική σκηνή – εισαγωγή στο έργο με έναν Γιώργο Σύρμα επαναστάτη χωρίς αιτία με αγάπη στα Marlboro και τις μπανάνες να διαφωνεί για την όποια διέξοδο στην ελευθερία με ένα εξίσου ιδιαίτερο Κωνσταντίνο Παπαθεοδώρου του οποίου η μελωδικά μονίμως υψηλή σε ντεσιμπέλ φωνή να παράγει καινούριο κεφάλαιο μορφής υποκριτικής στην τέχνη του θεάτρου. Εκεί ακριβώς υπήρξε και το γέλιο, στο χιούμορ της απλότητας της θέσης του στην σκηνή, ενώ η Φωτεινή Παπαχριστοπούλου να περνά οριακά επισκιασμένη από την επιβλητική παρουσία των άλλων δύο συμπρωταγωνιστών της με μοναδικό άσο στο μανίκι της την σωματικότητά της. Το ίδιο της συνέβη και στο δεύτερο και πιο αγαπημένο μου μονόπρακτο, όπου ο Λέων Τρότσκι ( Κων/νος Παπαθεοδώρου ) ήδη καρφωμένος στο κεφάλι με μία ορειβατική σκαπάνη από τον Ισπανό κηπουρό του ονόματι Μερκαδέρ να προσπαθεί να ξεγελάσει τον χρόνο ο οποίος για εκείνον δεν είναι παρά μία ακίδα τοποθετημένη από το μέτωπο των εχθρών. Εκεί ακριβώς ξεκίνησε να φαίνεται πως η σκηνοθεσία είναι προσεγμένη βήμα προς βήμα, πως το έργο έχει πνοή και απαραίτητες παύσεις, τέτοιες ώστε οι θέσεις των ηθοποιών στην σκηνή να λένε μία ιστορία για τον χαρακτήρα που έχουν στήσει ξεχωριστά, τα λιγοστά αντικείμενά τους να τους βοηθούν και όχι να τους υπερκαλύπτουν και η απόλαυση να είναι  μαθηματικά δεδομένη.

BP_6411-1160x773

Κάπως έτσι λοιπόν, οι τρεις πίθηκοι μαζί με τον Τρότσκι δίνουν την σκυτάλη στην δεύτερη και πιο λυρικά ρομαντική πλευρά του έργου. Τώρα οι ηθοποιοί δεν είναι τρείς αλλά τέσσερις με την ίδια την σκηνοθέτη να συμμετέχει και να ισορροπεί την αιώνια μάχη μεταξύ αρσενικού και θηλυκού σε μία προσπάθεια συνύπαρξης. Το τρίτο μονόπρακτο τους βρίσκει να είναι χωρισμένοι σε ζευγάρια με την βοήθεια της μουσικής η οποία δίνει και το κατάλληλο σήμα για την εναλλαγή τους όποτε χρειάζεται. Κρατώντας λοιπόν το ρυθμό και με τα τέσσερα τοποθετημένα μικρόφωνα που βγάζουν φως και ήχο εκεί που οι ίδιοι οι ηθοποιοί λένε τις λάθος ατάκες και θέλουν να τις ξεπεράσουν, η αίθουσα γεμίζει με την ενέργεια τους η οποία είναι δυναμική και γεμάτη αυτοπεποίθηση. Ουσιαστικά «πετάνε», μας έχουν στο τσεπάκι τους, τα σώματά τους και η εκφραστικότητα τους είναι τόσα όσο χρειάζεται για να σε κάνει να φοβηθείς να χάσεις ατάκα τους, αφού πλέον σου απαιτούν να κοιτάξεις. Έτσι και θα τελειώσουν.

Ο Γιώργος Σύρμας υπεύθυνα ιδιαίτερος και πιστός θα μας παραδώσει τον Φίλιπ Γκλας που περιμέναμε να δούμε από την αρχή , όχι όμως να αγοράζει ψωμί από έναν φούρναρη μαζί με δύο θαυμάστριές του, αλλά να μας διαδίδει ατάκες με την βοήθεια της γραφής του Ives που προσεγγίζει την μουσική πίσω από τις νότες του πραγματικού συνθέτη Philip Glass, σε εμάς το κοινό του. Έπλασαν και οι τέσσερις τους μία τελευταία εικόνα γεμάτη συναίσθημα, ένα χορωδιακό σύμπλεγμα το οποίο απαιτεί θεατρική ενσυναίσθηση και πολύ προσπάθεια για να πετύχεις από την μεριά τους λέγωντάς μας μία ιστορία όσο διαρκεί το πάτημα ενός πλήκτρου στο πιάνο. Εκεί ξεχωρίζω τον Σύρμα γιατί μας ξεγέλασε με την δραματουργία της σκηνής και της υποκριτικής του. Ένα ρομαντικό πειραχτήρι με τις κατάλληλες ατάκες.

Τι είναι αυτό λοιπόν που ξεχωρίζει το καλό θέατρο; Για την ομάδα αυτή σίγουρα είναι ο χρόνος της, κάλυψαν απλοϊκά μία ολόκληρη σεζόν παίζοντας δύο ημέρες την εβδομάδα , κάθε Δευτέρα και Τρίτη κάτι που συναντά και την άποψη της φίλης μου Κωνσταντίνας η οποία πολύ λακωνικά θα προσθέσει όταν κάτι γίνεται σωστά πως δεν είναι τίποτε άλλο παρά « τίμιο ». Είναι λοιπόν η τιμιότητα το συστατικό, η ωριμότητα της ηλικίας, η εφευρετικότητα ή μήπως το Χαμόγελο; Το χαμόγελο που φέρνει εκείνο το γέλιο στην τελευταία – τελευταία σκηνή που ενώ επικρατεί σιωπή παρασυρόμαστε από το συναίσθημα και χάνουμε τις ειπωμένες παρομοιώσεις; Και που είναι το κακό στις παρομοιώσεις; Για κάποιον λόγο είναι εκεί, για αυτόν που θα τις υποστηρίξει και θα γελάσει. Ας αφήσουμε τους υπόλοιπους να ψάξουν είτε για το τίποτα το υλικό του Φίλιπ Γκλας ή για εκείνη την όμορφα εξαφανισμένη , φραντζόλα αγάπης.

12814205_10153403937166129_3498584466820992306_n

Όχι απλά να πάτε να δείτε την παράσταση αλλά να ψάξετε και για τις δικές σας ξεχασμένες φραντζόλες , γιατί όταν υπηρετείς και δεν κυριαρχείς την τέχνη του θεάτρου όπως πολλοί στις μέρες μας τείνουν να κάνουν , εκεί ακριβώς θα βρεις και την μαγεία χωρίς να χρειαστεί στιγμή να ρωτήσεις : αν είναι πιασμένη η θέση.

 

ΤΕΛΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ:

eksostis

 

Μετάφραση: Αλεξάνδρα Αιμιλία Κρητικού
Σκηνοθεσία: Σοφία Μαραθάκη
Δραματολόγος: Ελένη Τριανταφυλλοπούλου
Σκηνικά: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Μουσική: Βασίλης Τζαβάρας
Κίνηση: Βρισηίδα Σολωμού
Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης
Βοηθός σκηνοθέτη: Λήδα Κουτσοδασκάλου
Φωνητική προετοιμασία: Αθηνά Τρέβλια
Κατασκευή σκηνικού: Αδριανός Ζαχαριάς
Ειδικές κατασκευές: Σαββίνα Πατρικίου
Μοδίστρα: Ελένη Μελισσού
Φωτογραφίες: Andrea Bonetti
Ηχογράφηση/Μίξη: DNA lab/ Φίλιππος Μαρινέλλης (Smart Audio Services)
Σχεδιασμός αφίσας, προγράμματος και flyer: Λίλα Σιμιτζή

Ερμηνεύουν οι: Φωτεινή Παπαχριστοπούλου, Κωνσταντίνος Παπαθεοδώρου, Γιώργος Σύρμας, Σοφία Μαραθάκη

Θέατρο 104 , στο Γκάζι

Γενική είσοδος : 12 ευρώ / φοιτητικό 8 / ατέλειες 5

 

Advertisements