Supergirl, ελπίδα & αισιοδοξία (Supergirl, Season 01)

Η ξαδέρφη του Σούπερμαν, Κάρα Ντένβερς, ξεκινάει την δική της περιπέτεια συμμετέχοντας στην “οικογενειακή επιχείρηση” των σουπερ-ηρώων. Η Κάρα (Melissa Benoist) βρίσκεται στο National City όπου δουλεύει ως προσωπική βοηθός της πολύ απαιτητικής βασίλισσας των media Κατ Γκραντ (Calista Flockhart). Στην αρχή, η σειρά μπορεί να μοιάζει λίγο με το “Ο Διάβολος φοράει Πράντα” αλλά, πιστέψτε με, γρήγορα αποδεικνύει ότι είναι κάτι παραπάνω.

Την Δευτέρα που μας πέρασε το “Supergirl” ολοκλήρωσε την πρώτη του σεζόν με ένα πολύ ενδιαφέρον φινάλε που με εξέπληξε θετικά. Τον τελευταίο καιρό οι αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές έχουν αποκτήσει την κακιά συνήθεια να κλείνουν με ένα “τραυματικό” φινάλε που να αφήνει πόνο, καταστροφή, απόγνωση και έτσι επιδιώκουν να κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του τηλεθεατή για την επόμενη σεζόν.

Το “Supergirl” όμως, τελείωσε με ελπίδα, αισιοδοξία και χαρά. Μπορεί όλο αυτό να ακούγεται εντελώς κλισέ, αλλά σας προκαλώ να μου πείτε πότε ήταν η τελευταία φορά που είδατε ένα τέτοιο φινάλε σε δραματική σειρά. Μήπως αυτό που ήταν κάποτε κλισέ είναι πλέον διαφορετικό; Επιτέλους παρακολούθησα μετά από πολύ καιρό ένα “ΦΙΝΑΛΕ”, ένα τελευταίο επεισόδιο, που λειτούργησε ως “κατακλείδα”, ως συμπέρασμα των γεγονότων που είδαμε κατά την διάρκεια της σειράς και με ολοφάνερη εξέλιξη και ανάπτυξη του κεντρικού χαρακτήρα και των σχέσεων που είχε με άλλους δευτερεύοντες. Οι δημιουργοί δεν προσπάθησαν να σπαταλήσουν άσκοπα τον τηλεοπτικό χρόνο με “σοκαριστικές” στιγμές και θανάτους που δεν προσθέτουν τίποτα στην ιστορία. Αντίθετα, αφοσιώθηκαν στο να προσφέρουν ένα καλοστημένο επεισόδιο, με την Κάρα να σε σαγηνεύει με τον ηρωισμό της, καλοφτιαγμένη δράση, αγωνία, συγκίνηση και ενθουσιασμό για την επόμενη σεζόν.

Αυτό που πρέπει να ξέρεις για το “Supergirl” είναι ότι δεν είναι η πιο καλοφτιαγμένη σειρά που θα δεις. Ομολογουμένως, η σειρά έχει πάρα πολλά προβλήματα. Τα περισσότερα είναι θέμα budget καθώς, όπως καταλαβαίνετε μια σειρά οπού ο κεντρικός ήρωας έχει σούπερ δυνάμεις όπως: την ικανότητα να πετάει, σούπερ δύναμη, x-ray όραση και χίλια δυο άλλα, απαιτεί πολλά ειδικά εφέ. Βέβαια, φαίνεται ότι το προσπαθούν αρκετά και πολλές φορές το “εφέ” τους βγάζει ασπροπρόσωπους (βλ. Martian Manhunter & επεισόδιο 20) άλλες πάλι όχι.

Stronger Together
Η Melissa Benoist ανταποκρίνεται εξαιρετικά στον ρόλο της Κάρα με καταπλητικό κωμικό timing και πολύ ενδιαφέρουσα απόδοση στα πιο δραματικά σημεία της σειράς.

Το σενάριο δυστυχώς είναι αρκετά κλισέ, με πολλές ασάφειες και αρκετές φορές φαίνεται αφελές και προχειρογραμμένο. Το γεγονός όμως, ότι δεν είναι “σκοτεινό” και δεν έχει την εκνευριστική – πλέον – σοβαροφάνεια των αντίστοιχων σειρών της CW, δεν σημαίνει πως η σειρά δεν είναι ενδιαφέρουσα ή είναι για 15χρονα κορίτσια. Το αντίθετο, είναι η πιο fun σουπερ-ηρωική σειρά που θα βρεις αυτή την στιγμή. Δεν έχει μελόδραμα και χαζά storylines που δημιουργούν δράμα για το δράμα, χωρίς να προσθέτουν τίποτα σημαντικό στην ιστορία και τους χαρακτήρες. Επικεντρώνεται στο να σου πει την ιστορία που ξεκίνησε να σου αφηγείται στο πρώτο επεισόδιο, την ιστορία της Κάρα Ντένβερς.

Σίγουρα ένα από τα πράγματα που κάνει σωστά η σειρά είναι να πλάθει σωστούς και ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Τρανταχτό παράδειγμα ο πρωταγωνιστικός χαρακτήρας της Κάρα. Η Κάρα είναι από τους λίγους (μετρημένους στα δάχτυλα θα έλεγα) καλογραμμένους γυναικείους χαρακτήρες που θα συναντήσεις στην αμερικανική ΤV. Δεν είναι αυτό το τυπικό καλούπι  “δυνατής, ανεξάρτητης σύγχρονης γυναίκας” που θα συναντήσεις σε όλες τις άλλες τηλεοπτικές σειρές – που είναι ανίκανες να γράψουν γυναικείους ρόλους. Έχει στόχους, κίνητρα, φόβους, αμφιβολίες, αδυναμίες, ψεγάδια και κάνει λάθη που οδηγούν σε μία φυσική εξέλιξη του χαρακτήρα. Διακατέχει μία θετικότητα και ενθουσιάζεται με μικρά ασήμαντα, καθημερινά πράγματα (χωρίς να γίνεται ενοχλιτική και υπερβολική) αλλά επίσης, ξεσπάει συναισθηματικά, θυμώνει, νευριάζει.

Το Supergirl, αν και εξωγήινος, είναι ένας εξαιρετικά ανθρώπινος και ρεαλιστικός χαρακτήρας. Ποιος δεν θα έτρωγε 10 ντόνατς στην καθισιά του αν ήξερε ότι δεν μπορεί να παχύνει; Ποιος δεν θα ζέστανε με την θερμική του όραση τον καφέ του αφεντικού του για να μην βρει τον μπελά του; Τέτοιες μικρές σκηνές, όπως το Supergirl να απολαμβάνει το ηλιοβασίλεμα καθώς πετάει πάνω από το National City λένε πολλά για τον χαρακτήρα.

GalleryTV_1920x1080_Supergirl_03_562adcf5cd1776.90345859

Επίσης, η χημεία που έχει η Κάρα με τους περισσότερους χαρακτήρες είναι πολύ ενδιαφέρουσα με κορυφαία αυτή με το αφεντικό της, την Κατ Γκραντ . Η Κατ είναι αλλά και δεν είναι ο στερεοτυπικός χαρακτήρας του bitch αφεντικού. Οι σεναριογράφοι παίζουν πολύ ωραία με αυτό το στερεότυπο χωρίς να κάνουν όμως την Κατ έναν απρόσωπο χαρακτήρα, δίνοντας της χώρο για χιούμορ και φοβερές ατάκες. Ξεκινάει ως ένα αυταρχικό, αυστηρό αφεντικό και μετατρέπεται σε έναν υποστηρικτικό “ηγέτη”.

Τέλος, οι δημιουργοί της σειράς χτίζουν πολύ ωραία τον “μύθο” του “Supergirl” ως σούπερ-ηρωα. Παρουσιάζουν συχνά τον θαυμασμό της πόλης για το Supergirl, το πως την αποδέχονται και το πως την απορρίπτουν. Οι δυνάμεις που έχει η Κάρα είναι κίνητρο για τον ηρωισμό της και όχι η λύση. Δεν είναι ποτέ αυτή που θα “αρχίσει” τον καυγά και πάντα θα προσπαθήσει να βρει μία λύση που να μην περιλαμβάνει την βία.

Δεν ξερώ για εσάς, εγώ πάντως αγάπησα αυτή την σειρά με τα – πολλά – αρνητικά της και τους αξιαγάπητους χαρακτήρες της. Και στην τελική, πόσο κλισέ μπορεί να είναι κάτι όταν είναι τόσο διαφορετικό από όλα τα άλλα παρόμοια του είδους του;

 

ΤΕΛΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ:

itsfun

Advertisements